Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими исми азизи шаҳди бҷлолаҳи афъола , нутқи бҷмолаҳи аФзолаҳ , дили алии исботаи оёта , ахбри ани сифотаи мФъўлотаҳи исми ҷалили арафаи алъқлоءи бдлолаҳи афъола .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسم عزیز شهد بجلاله افعاله، نطق بجماله افضاله،دلّ علی اثباته آیاته، اخبر عن صفاته مفعولاته اسم جلیل عرفه العقلاء بدلالة افعاله.

Ва арафаи алосФёءи бостҳқоқаҳи лҷлолаҳу ҷамола , ФблтФи ҷамолаи ърФўои ҷўдаҳу бкшФи ҷалолаи ърФўои вуҷӯда . Номи худовандӣ ки длоӣли тавҳиди оёт ӯ мъолми тФриди ройот ӯ , шавоҳиди шариъати ашорот ӯ , мъоҳди ҳақиқати Башшорот ӯ , қадими номахлуқи зоту сифот ӯ , худовандӣ ки маснӯъот аз қудрат ӯ нишонаст , махлуқот аз ҳикмат ӯ баёнаст , мавҷӯдот бар вуҷӯд ӯ бурҳонаст на мтъоўри зиёдат на мутадовил нуқсонаст , ҳар чаҳ дар фаҳму ваҳм ту ояд ки вай онаст на онаст , бал ки холиқ онаст .

و عرفه الاصفیاء باستحقاقه لجلاله و جماله، فبلطف جماله عرفوا جوده و بکشف جلاله عرفوا وجوده. نام خداوندی که دلائل توحید آیات او معالم تفرید رایات او، شواهد شریعت اشارات او، معاهد حقیقت بشارات او، قدیم نامخلوق ذات و صفات او، خداوندی که مصنوعات از قدرت او نشان است، مخلوقات از حکمت او بیانست، موجودات بر وجود او برهانست نه متعاور زیادت نه متداول نقصانست، هر چه در فهم و وهم تو آید که وی آنست نه آنست، بل که خالق آنست.

Тси алтоءи ишораи илои тҳораҳи қудса ,у алсини ишораи илои сноءи ъзаҳ , иқўли таъолӣ : бтҳораҳи қудсӣу сноءи ъзии лои ахиби амли ман амли Лутфӣ . Ҷалоли аҳадяту ҷамоли самадяти савганд ёд мекунад бтҳорти қудси худу бсноءи ъзи худ ки ҳар ки бмни умед раҳмат дорад навмедаш накунам , ҳар ки бмни тамаъ мағфират дорад радаш накунам , ҳар чаҳ бандаро умедаст фазли ман бартар аз онаст , ҳар чаҳ аз банда тақсираст бе ниёзии ман баробар онаст .

طس الطاء اشارة الی طهارة قدسه، و السّین اشارة الی سناء عزّه، یقول تعالی: بطهارة قدسی و سناء عزّی لا اخیّب امل من امّل لطفی. جلال احدیت و جمال صمدیت سوگند یاد میکند بطهارت قدس خود و بسناء عزّ خود که هر که بمن امید رحمت دارد نومیدش نکنم، هر که بمن طمع مغفرت دارد ردّش نکنم، هر چه بنده را امیدست فضل من برتر از آن است، هر چه از بنده تقصیر است بی‌نیازی من برابر آنست.

эй ҷавонмард бидон ки кори мавлоро банно бар бениёзӣасту тақсири раҳеи банно бар заъф ва бечорагӣаст , ва ӯ ҷли ҷалолаи заъифону бечорагонро дӯст дорад . Дар хабараст ки Мӯсо ( ъ ) гуфт : « ё раби ман аҳбоءки ман хлқк ҳатто аҳбҳми лоҷлк ?

ای جوانمرد بدان که کار مولی را بنا بر بی‌نیازی است و تقصیر رهی بنا بر ضعف و بیچارگی است، و او جلّ جلاله ضعیفان و بیچارگان را دوست دارد. در خبرست که موسی (ع) گفت: «یا ربّ من احبّاءک من خلقک حتّی احبّهم لاجلک؟

« худовандо азин халқ ки офарӣдае дӯст ту кист то аз баҳри ту ӯро дӯст дорам ? ҷавоб омад ки : « ё Мӯсои кули фақиру қӣру кули заъифи мискин »

«خداوندا ازین خلق که آفریده‌ای دوست تو کیست تا از بهر تو او را دوست دارم؟ جواب آمد که: «یا موسی کلّ فقیر و قیر و کلّ ضعیف مسکین»

Азин ҳар дарвешии шикастаи заъифии кӯфтаи зери бори ҳукми мо фарсӯда , муошири алмуслимӣни даравишони шикастаро азиз доранд , ки эшон бардоштагон лутфанду бркшидгони фазл , раби Алъоламин эшонро барбата : « иҳбҳму иҳбўнаҳ » баста , бқид :у أлзмҳми калимаи алтқўӣ устувор карда дар водии анояти эшонро шамъи риояти афрӯхта . Дар хабараст ки рӯзи қиёмат ки ҷину инсро дар он съиди қиёмати баҳами оранду халқи аввалин ва охиринро бар бисоти ҳайбат ва сиёсат бидоранд мунодӣӣ аз ҷониби арши Маҷид овоз диҳад : кҷоинди он касоне ки даравишонро дар дунё бичишам шафқати нгрстнду бъини каромат мулоҳиза намуданду биҷои эшонро эҳсон карданд ? дар равед дар дори алқрору маъдани алأброри эмину шод , аз тарсу андӯҳи озод . Як бори дигари ҳамон мунодӣ Нидо кунад : кҷоинди он касоне ки беморони даравишонро пурседанд ва эшонро ҳурмат доштанду бтъҳду тафаққуди аҳволи эшонро мтолът карданд ? эшонро оред ва бар минбарҳои нур нишонед ! то бо аллоҳи сухани мигўинду бмноҷоту мҳодсти ҳазрат рубубият менозанаду боқии халқ дар ғмроти ҳисобу ҳсрот итоб мебошанд .

ازین هر درویشی شکسته ضعیفی کوفته زیر بار حکم ما فرسوده، معاشر المسلمین درویشان شکسته را عزیز دارند، که ایشان برداشتگان لطفند و برکشیدگان فضل، ربّ العالمین ایشان را بربطه: «یحبّهم و یحبّونه» بسته، بقید: وَ أَلْزَمَهُمْ کَلِمَةَ التَّقْوی‌ استوار کرده در وادی عنایت ایشان را شمع رعایت افروخته. در خبرست که روز قیامت که جنّ و انس را در آن صعید قیامت بهم آرند و خلق اوّلین و آخرین را بر بساط هیبت و سیاست بدارند منادیی از جانب عرش مجید آواز دهد: کجایند آن کسانی که درویشان را در دنیا بچشم شفقت نگرستند و بعین کرامت ملاحظه نمودند و بجای ایشان را احسان کردند؟ در روید در دار القرار و معدن الأبرار ایمن و شاد، از ترس و اندوه آزاد. یک بار دیگر همان منادی ندا کند: کجایند آن کسانی که بیماران درویشان را پرسیدند و ایشان را حرمت داشتند و بتعهّد و تفقّد احوال ایشان را مطالعت کردند؟ ایشان را آرید و بر منبرهای نور نشانید! تا با اللَّه سخن میگویند و بمناجات و محادثت حضرت ربوبیّت می‌نازند و باقی خلق در غمرات حساب و حسرات عتاب می‌باشند.

Қол алнабӣ ( с ) : « ани ллаҳи ъзу ҷли ъбидои астҳбҳми лнФсаҳи лқзоءи ҳўоиҷи анноси сами олии алӣ нафса алои иъзбҳм , Фозои кони явми алқимаҳи ҷлсўои алии манобири ман нури иҳдсўни аллоҳи таъолӣу анноси фии алҳсоб » .

قال النبیّ (ص): «انّ للَّه عزّ و جلّ عبیدا استحبّهم لنفسه لقضاء حوایج الناس ثمّ آلی علی نفسه الّا یعذّبهم، فاذا کان یوم القیمة جلسوا علی منابر من نور یحدّثون اللَّه تعالی و النّاس فی الحساب».

Ҳудоу башарии ллмؤмнини ин китоби қуръон , маншури набувват , ҳуҷҷати рисолат , мӯъҷизи даъват , номаи осмонӣ , каломи раббонӣ , роҳи нмўнии мؤмнонст ,у бишорати дӯстони бнъим ҷовдонаст , далелу ҳуҷҷат аҳл имонаст , амони аҳли тақвоу мустанади аҳл фатвоаст .

هُدیً وَ بُشْری‌ لِلْمُؤْمِنِینَ این کتاب قرآن، منشور نبوّت، حجّت رسالت، معجز دعوت، نامه آسمانی، کلام ربّانی، راه نمونی مؤمنانست، و بشارت دوستان بنعیم جاودان است، دلیل و حجّت اهل ایمانست، امان اهل تقوی و مستند اهل فتوی است.

Аллазӣнаи иқимўни алслоаҳу иؤтўни алзкоаҳ . . . Алоиаҳ , идимўни алмўослоту истқимўни фии одоби алмноҷоаҳу иؤдўни ман амўолҳму аҳўолҳму скнотҳму ҳркотҳми алзкоаҳи бмои иқўмўни фии ҳуқуқи алмуслимӣни аҳсани мақом ,у итўбўни ани зъФоӣҳми аҳсани мтоб .

الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ... الآیة، یدیمون المواصلات و یستقیمون فی آداب المناجاة و یؤدّون من اموالهم و احوالهم و سکناتهم و حرکاتهم الزّکاة بما یقومون فی حقوق المسلمین احسن مقام، و یتوبون عن ضعفائهم احسن متاب.

إзи қоли Мӯсои лأҳлаҳ إнӣ онаст норо . . . Алоиаҳ , он шаб ки Мӯсо дар он биёбон дар таҳайюр афтод , аз мадин бирафта ва рӯй бмсри ниҳодау бқсди он ки то модари хеш ва ду хоҳари яке зани қоруну дигари зан Юшаъ навен аз онҷо биорад ,у бими фиръавн дар дили вай буд ҳаме ногоҳ дар он биёбони роҳ гум кард , шабӣ буд торику роҳии борӣк , шабии диҷўру Мӯсои сахти ранҷур , дар он биёбони мутаҳайири мондаи миёни боду борону сармоӣ бекарону барқи дурахшону раъди ғурону аёли вай аз дарди зиҳи нолон , хост то оташии афрӯзад , сангу оташи занаи бардошт бисёр бузаду оташи беруни надод , аз сари тезӣу тундии сангу оташи зана ҳар ду базмин зад раби Алъоламин он ҳар дуро бо вай бсхн оварад .

إِذْ قالَ مُوسی‌ لِأَهْلِهِ إِنِّی آنَسْتُ ناراً... الآیة، آن شب که موسی در آن بیابان در تحیّر افتاد، از مدین برفته و روی بمصر نهاده و بقصد آن که تا مادر خویش و دو خواهر یکی زن قارون و دیگر زن یوشع نون از آنجا بیارد، و بیم فرعون در دل وی بود همی ناگاه در آن بیابان راه گم کرد، شبی بود تاریک و راهی باریک، شبی دیجور و موسی سخت رنجور، در آن بیابان متحیّر مانده میان باد و باران و سرمای بی‌کران و برق درخشان و رعد غرّان و عیال وی از درد زه نالان، خواست تا آتشی افروزد، سنگ و آتش‌زنه برداشت بسیار بزد و آتش بیرون نداد، از سر تیزی و تندی سنگ و آتش‌زنه هر دو بزمین زد ربّ العالمین آن هر دو را با وی بسخن آورد.

Гуфтанд : ё Мӯсо ! сафро макуну хашми мгир ки мо дар амр подшоҳем , ботини мо пар аз оташаст аммо фармон нест ки як зарраи беруни диҳем , он шаб фармон расед ҳамаи оташҳои оламро ки : дар маъдани худ ҳаме бошед ҳеҷ беруни мёӣид ки имшаб шабӣаст ки мо дӯстиро ботши бахуди роҳ хоҳем дод ва навохтӣ бар ваии хоҳем ниҳод инаст ки раб алъзаҳ гуфт онси ман ҷониби алтўр норо . Фё аҷабо оташӣ ки раби алъзаҳ дар сахраи смо таъбия кард Мӯсо кулем натавонист ки боҳтёли онро зоҳир кунад , нурӣ ки раби алъзаҳи ҷли ҷалола дар сўидоءи дили орифи ниҳоди Иблиси лъини бўсўсаҳи хеши онро кӣ зоҳир тавонад кард .

گفتند: یا موسی! صفرا مکن و خشم مگیر که ما در امر پادشاهیم، باطن ما پر از آتش است امّا فرمان نیست که یک ذرّه بیرون دهیم، آن شب فرمان رسید همه آتشهای عالم را که: در معدن خود همی باشید هیچ بیرون میائید که امشب شبی است که ما دوستی را بآتش بخود راه خواهیم داد و نواختی بر وی خواهیم نهاد اینست که ربّ العزّة گفت آنس من جانب الطور نارا. فیا عجبا آتشی که ربّ العزّة در صخره صمّا تعبیه کرد موسی کلیم نتوانست که باحتیال آن را ظاهر کند، نوری که ربّ العزّة جلّ جلاله در سویداء دل عارف نهاد ابلیس لعین بوسوسه خویش آن را کی ظاهر تواند کرد.

Қавла : إнӣ онаст норо , раби Алъоламин дар қуръони шаш оташ ёд кард : яке оташи манфиат , қавла : أи Фрأитми алнори алтии тўрўн ? , дигар оташи мъўнт , қавла : қоли анФхўо ҳатто إзои ҷаъла норо , сдигри оташи мазаллат , қавла : хлқтнии ман нору хилқатаи ман тин , чаҳоруми оташи уқубат : алнори въдҳои аллоҳи аллазӣнаи кФрўо , панҷуми оташи каромат : қлно ё нори кунии брдоу сломо , шашуми оташи маърифату ҳидоят , қавла : إнӣ онаст норо , оммаи халқ аз оташи манфиат маишат ёфтанд , кқўлаҳи таъолӣ : нҳни ҷълноҳои тазкирау мтоъои ллмқўин , зўи алқрнин аз оташи мъўнти низом вилоят ёфт : қоли ҳозои раҳмаи ман рабӣ , Иблис аз оташи мазаллат лаънат ёфт :у إни алейк лаънатӣ , кофар аз оташи уқубати мазид азоб ёфт : клмои нзҷти ҷлўдҳми бдлноҳми ҷлўдоғайриҳо лизўқўои алъзоб , иброҳӣм аз оташи каромат ва саломат ёфт : қлно ё нори кунии брдоу сломои алии إброҳими Мӯсо аз оташи маърифату ҳидоят қурбат ёфт :у қрбноаҳи нҷёи Мӯсоро бовели Нидо буд навадӣ ва бохр наҷӯй буду қрбноаҳи нҷё . Бози Мустафои арабӣ ( с ) бовел чаҳ буд ? : أсрии бъбдаҳи бовасат чаҳ буд ? : ъанд сидраи алмнтҳӣу бохр чаҳ буд ? : Динои Фтдлӣ , факони қоби қавсин أўи أднӣ .

قوله: إِنِّی آنَسْتُ ناراً، ربّ العالمین در قرآن شش آتش یاد کرد: یکی آتش منفعت، قوله: أَ فَرَأَیْتُمُ النَّارَ الَّتِی تُورُونَ؟، دگر آتش معونت، قوله: قالَ انْفُخُوا حَتَّی إِذا جَعَلَهُ ناراً، سدیگر آتش مذلّت، قوله: خَلَقْتَنِی مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِینٍ، چهارم آتش عقوبت: النَّارُ وَعَدَهَا اللَّهُ الَّذِینَ کَفَرُوا، پنجم آتش کرامت: قُلْنا یا نارُ کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً، ششم آتش معرفت و هدایت، قوله: إِنِّی آنَسْتُ ناراً، عامه خلق از آتش منفعت معیشت یافتند، کقوله تعالی: نَحْنُ جَعَلْناها تَذْکِرَةً وَ مَتاعاً لِلْمُقْوِینَ، ذو القرنین از آتش معونت نظام ولایت یافت: قالَ هذا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّی، ابلیس از آتش مذلّت لعنت یافت: وَ إِنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتِی، کافر از آتش عقوبت مزید عذاب یافت: کُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَیْرَها لِیَذُوقُوا الْعَذابَ، ابراهیم از آتش کرامت و سلامت یافت: قُلْنا یا نارُ کُونِی بَرْداً وَ سَلاماً عَلی‌ إِبْراهِیمَ موسی از آتش معرفت و هدایت قربت یافت: وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا موسی را باوّل ندا بود نُودِیَ و بآخر نجوی بود وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا. باز مصطفی عربی (ص) باوّل چه بود؟: أَسْری‌ بِعَبْدِهِ باوسط چه بود؟: عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهی‌ و بآخر چه بود؟: دَنا فَتَدَلَّی، فَکانَ قابَ قَوْسَیْنِ أَوْ أَدْنی‌.