Қавлаи таъолӣ :у лақади отинои Довӯду сулаймони уламои додеми Довӯду сулаймонро илми пайғомбарӣу дониши дайну қоло ва мегуфтанд эшон алҳмди ллаҳи сзоўорои ситоиши поки некӯи худоиро алзии Фзлнои он худоӣ ки фазл дод мороу афзӯнии алии касӣри ман ибодаи алмؤмнин ( 15 ) бар афзӯнӣ аз бандагони гиравидаи хеш .

قوله تعالی: وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ وَ سُلَیْمانَ عِلْماً دادیم داود و سلیمان را علم پیغامبری و دانش دین وَ قالا و میگفتند ایشان الْحَمْدُ لِلَّهِ سزاوارای ستایش پاک نیکو خدای را الَّذِی فَضَّلَنا آن خدای که فضل داد ما را و افزونی عَلی‌ کَثِیرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِینَ (۱۵) بر افزونی از بندگان گرویده خویش.

Ва врси сулаймони Довӯди мироси баради сулаймон аз Довӯди пайғомбарӣу подшоҳӣ «у қол » ва гуфт сулаймон ё أиҳои анноси ълмнои мантиқи алтир эй мардумони моро сухани мурғон дар омухтанду أўтинои ман кули шайъи ء ва моро ҳар чиз ки дар ва ед бидоданд إни ҳозои лаҳви алФзли улмубин ( 16 ) ин афзӯнӣ некуӣаст аз аллоҳ бар ман ошкоро .

وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ میراث برد سلیمان از داود پیغامبری و پادشاهی «و قال» و گفت سلیمان یا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّیْرِ ای مردمان ما را سخن مرغان در آموختند وَ أُوتِینا مِنْ کُلِّ شَیْ‌ءٍ و ما را هر چیز که در و اید بدادند إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِینُ (۱۶) این افزونی نیکویی است از اللَّه بر من آشکارا.

Ва ҳашари лслимони ҷунудаи бингихтнд ва бо ҳам овараданд сулаймонро сипоҳҳоу лашкарҳоеи ман алҷну алإнсу алтир аз париёну мардону мурғони фаҳми иўзъўн ( 17 ) ва эшонро ҳама аз нофармонбардорӣ мебоздоштанд .

وَ حُشِرَ لِسُلَیْمانَ جُنُودُهُ بینگیختند و با هم آوردند سلیمان را سپاهها و لشکرهایی مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّیْرِ از پریان و مردان و مرغان فَهُمْ یُوزَعُونَ (۱۷) و ایشان را همه از نافرمانبرداری می‌بازداشتند.

Ҳатто إзои أтўои алии воади алнмл то ҳангоми бргзшт бар рўдкдаҳи мӯрчаи қолат нмлаҳ гуфт солори он лашкари мӯрча : ё أиҳои алнмли адхлўои мсокнкм эй мӯрчагон дар равед дар ҷойгаҳҳои хеши лои иҳтмнкми сулаймону ҷунудаи шуморо фурӯ нашкананд сулаймону сипоҳ ӯ ва ҳам лои ишърўн ( 18 ) ва эшон беогоҳ ки ндонанд .

حَتَّی إِذا أَتَوْا عَلی‌ وادِ النَّمْلِ تا هنگام برگذشت بر رودکده مورچه قالَتْ نَمْلَةٌ گفت سالار آن لشکر مورچه: یا أَیُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساکِنَکُمْ ای مورچگان در روید در جایگه‌های خویش لا یَحْطِمَنَّکُمْ سُلَیْمانُ وَ جُنُودُهُ شما را فرو نشکنند سلیمان و سپاه او وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ (۱۸) و ایشان بی‌آگاه که ندانند.

Фтбсми зоҳкои ман қавлҳо бихандед сулаймон ки сухани он мӯрча ӯро шигифт омаду некӯу қоли раб ва гуфт худованди ман أўзънии أни أшкри нъмтки алтии أнъмти алии моро бози дор аз носипосӣ то озодии он некӯкорӣ ту кунам ки бо ман кардӣу алии волидӣ ва бо падару модари ману أни أъмли солҳои трзоаҳ ва то кирдор некӯ кунам ки бипасандӣ онроу أдхлнии брҳмтк ва дар ори марои брҳмти хеши фии ъбодки алсолҳин ( 19 ) ва дар бандагони шоистагони хеш .

فَتَبَسَّمَ ضاحِکاً مِنْ قَوْلِها بخندید سلیمان که سخن آن مورچه او را شگفت آمد و نیکو وَ قالَ رَبِّ و گفت خداوند من أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ ما را باز دار از ناسپاسی تا آزادی آن نیکوکاری تو کنم که با من کردی وَ عَلی‌ والِدَیَّ و با پدر و مادر من وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ و تا کردار نیکو کنم که بپسندی آن را وَ أَدْخِلْنِی بِرَحْمَتِکَ و در آر مرا برحمت خویش فِی عِبادِکَ الصَّالِحِینَ (۱۹) و در بندگان شایستگان خویش.