Қавлаи таъолӣ : إни қоруни кони ман қавми Мӯсои қорун аз қавми Мӯсо буд Фбғии алайҳим ва дар кеши афзӯнии ҷуст бар эшону отиноаҳи ман алкнўзу додем ӯро аз ганҷҳо мо إни мФотҳаҳи чандон ки калидҳои он лтнўأи болъсбаҳи أўлии алқўаҳ май биксўии беруни барад аз гарони бории гуруҳеи мардумон бо неруиро إзи қоли ?лаи қавма ӯро гуфт гиравидагони қавм ӯ лои тФрҳ шод мабош , إни аллоҳи лои иҳби алФрҳин ( 76 ) ки аллоҳи шодмонони бойени ҷаҳон дӯст надорад .

قوله تعالی: إِنَّ قارُونَ کانَ مِنْ قَوْمِ مُوسی‌ قارون از قوم موسی بود فَبَغی‌ عَلَیْهِمْ و در کیش افزونی جست بر ایشان وَ آتَیْناهُ مِنَ الْکُنُوزِ و دادیم او را از گنجها ما إِنَّ مَفاتِحَهُ چندان که کلیدهای آن لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِی الْقُوَّةِ می‌بیکسوی بیرون برد از گران باری گروهی مردمان با نیروی را إِذْ قالَ لَهُ قَوْمُهُ او را گفت گرویدگان قوم او لا تَفْرَحْ شاد مباش، إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْفَرِحِینَ (۷۶) که اللَّه شادمانان باین جهان دوست ندارد.

Ва абтғи Фимои отоки аллоҳу биҷавии дарин ки аллоҳ туро дод ?илдори алохраҳи сарои он ҷаҳонӣу лои тнси нсибки ман алднёу баҳраи худ азин ҷаҳони бмгзору أҳсни комаи أҳсни аллоҳи إлик ва некуӣ кун чунон ки аллоҳ бо ту некуӣ кард ,у лои тбғи алФсоди фии алأрз ва дар замини табоҳи кории мҷўӣ , إни аллоҳи лои иҳби алмФсдин ( 77 ) ки аллоҳи муфсидону табоҳи корон дӯст надорад .

وَ ابْتَغِ فِیما آتاکَ اللَّهُ و بجوی درین که اللَّه ترا داد الدَّارَ الْآخِرَةَ سرای آن جهانی وَ لا تَنْسَ نَصِیبَکَ مِنَ الدُّنْیا و بهره خود ازین جهان بمگذار وَ أَحْسِنْ کَما أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَیْکَ و نیکویی کن چنان که اللَّه با تو نیکویی کرد، وَ لا تَبْغِ الْفَسادَ فِی الْأَرْضِ و در زمین تباه‌کاری مجوی، إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْمُفْسِدِینَ (۷۷) که اللَّه مفسدان و تباه‌کاران دوست ندارد.

Қоли إнмо أўтитаҳ гуфт ончии марои азин ҷаҳон доданд алии илми ъндии бархӯрди дониш ман доданд . أу лами иълми нмидонди أни аллоҳи қади أҳлки ман қибла ки аллоҳ ҳалок кард пеши азуи ман алқрўн аз гуруҳони гузаштаи ман ҳў أшд манеҳ қувваи эшон ки азуи сахттар ва бнирўтр буданду أксри ҷмъо ва ин ҷаҳон беш фароҳам овараданду лои исӣли ани знўбҳми алмҷрмўн ( 87 ) ва напурсанд фардо аз гуноҳи эшон ҳеҷ кас аз падарон .

قالَ إِنَّما أُوتِیتُهُ گفت آنچه مرا ازین جهان دادند عَلی‌ عِلْمٍ عِنْدِی برخورد دانش من دادند. أَ وَ لَمْ یَعْلَمْ نمیداند أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَهْلَکَ مِنْ قَبْلِهِ که اللَّه هلاک کرد پیش ازو مِنَ الْقُرُونِ از گروهان گذشته مَنْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً ایشان که ازو سخت‌تر و بنیروتر بودند وَ أَکْثَرُ جَمْعاً و این جهان بیش فراهم آوردند وَ لا یُسْئَلُ عَنْ ذُنُوبِهِمُ الْمُجْرِمُونَ (۸۷) و نپرسند فردا از گناه ایشان هیچ کس از پدران.

Фхрҷи алии қавмаи фии зината берун омад бар қавми хеш бар ороиши хеш , қоли аллазӣнаи иридўни алҳёҳи алднё эшон гуфтанд , ки ин ҷаҳонро хоҳон буданд , ё лӣати лно мисли мо أўтии қоруни кошки моро ҳам чунон будӣ ки қорунро доданд , إнаҳи лзўи ҳаззи азим ( 79 ) ки ӯ бо баҳра бузургаст азин ҷаҳон .

فَخَرَجَ عَلی‌ قَوْمِهِ فِی زِینَتِهِ بیرون آمد بر قوم خویش بر آرایش خویش، قالَ الَّذِینَ یُرِیدُونَ الْحَیاةَ الدُّنْیا ایشان گفتند، که این جهان را خواهان بودند، یا لَیْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِیَ قارُونُ کاشک ما را هم چنان بودی که قارون را دادند، إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِیمٍ (۷۹) که او با بهره بزرگ است ازین جهان.

Ва қоли аллазӣнаи أўтўои алълм ва эшон гуфтанд , ки эшонро дар дайн дониш дода буданд вилкм эй ?вил бар шумо савоби аллоҳи хайри савоби худоӣ ба лмни омну амали солҳои онро ки бгрўиду кор нек карду лои илқоҳои إлои алсобрўн ( 80 ) ва ндиҳанд инро магари шикебён .

وَ قالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ و ایشان گفتند، که ایشان را در دین دانش داده بودند وَیْلَکُمْ ای ویل بر شما ثَوابُ اللَّهِ خَیْرٌ ثواب خدای به لِمَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً آن را که بگروید و کار نیک کرد وَ لا یُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ (۸۰) و ندهند این را مگر شکیبایان.

ФхсФно ба ва бидора алأрзи базмин фурӯ барадем ӯроу ҷаҳон ӯро бо ӯ , Фмои кони ?лаи ман Фӣаҳ набӯд ӯро гуруҳе , инсрўнаҳи ман дуни аллоҳ то ӯро ёрӣ додандӣ фурӯд аз аллоҳ , ва мо кони ман алмнтсрин ( 81 ) ва ӯ худ бо мо барнаёмад .

فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ بزمین فرو بردیم او را و جهان او را با او، فَما کانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ نبود او را گروهی، یَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ تا او را یاری دادندی فرود از اللَّه، وَ ما کانَ مِنَ المُنْتَصِرِینَ (۸۱) و او خود با ما برنیامد.

Ва أсбҳи аллазӣнаи тмнўои маконаи болأмси он гоҳи он мардумон ки тавону кору бору ҳол ӯ меорзӯ карданд худро иқўлўн ки мегуфтанд викأни аллоҳ эй мо биҷои бахшоишу раҳмати бдонкаҳи аллоҳи ибсти алрзқи лмни ишоءи ман ибода рӯзӣ мегустаранд ӯро ки худ хоҳад аз рҳигони хеш ,у иқдру барандоза меФрўгирд бирав ки хоҳад , луи лои أни ман аллоҳи ълино агар на он будӣ ки аллоҳи сипоси ниҳод бар мо лхсФи баннои моро базмин фурӯи барадии викأнаҳи лои иФлҳи алкоФрўн ( 82 ) эй мо биҷои раҳмати бдонкаҳи саранҷом нек наёяд ногрўидгон .

وَ أَصْبَحَ الَّذِینَ تَمَنَّوْا مَکانَهُ بِالْأَمْسِ آن گاه آن مردمان که توان و کار و بار و حال او می آرزو کردند خود را یَقُولُونَ که میگفتند وَیْکَأَنَّ اللَّهَ ای ما بجای بخشایش و رحمت بدانکه اللَّه یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ روزی می‌گستراند او را که خود خواهد از رهیگان خویش، وَ یَقْدِرُ و براندازه می‌فروگیرد برو که خواهد، لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَیْنا اگر نه آن بودی که اللَّه سپاس نهاد بر ما لَخَسَفَ بِنا ما را بزمین فرو بردی وَیْکَأَنَّهُ لا یُفْلِحُ الْکافِرُونَ (۸۲) ای ما بجای رحمت بدانکه سرانجام نیک نیاید ناگرویدگان.

Тлки ?илдори алохраҳи онки сарои пасини нҷълҳои ллзини лои иридўни ълўои фӣ алأрз кунем онроу диҳеми эшонро ки дар замин бартарӣ наҷӯянд ,у лои Фсодо ва на табоҳи корӣ ,у алъоқбаҳи ллмтқин ( 83 )у саранҷоми некӯи парҳезгоронро .

تِلْکَ الدَّارُ الْآخِرَةُ آنک سرای پسین نَجْعَلُها لِلَّذِینَ لا یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ کنیم آن را و دهیم ایشان را که در زمین برتری نجویند، وَ لا فَساداً و نه تباه‌کاری، وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ (۸۳) و سرانجام نیکو پرهیزگاران را.

Ман ҷоءи болҳснаҳ ҳар ки хислати некӯи оради фалаи хайри минҳо ӯроаст ба аз он ва ман ҷоءи болсиӣаҳ ва ҳар ки хислати бади оради Флои иҷзии аллазӣнаи ъмлўои алсиӣоти إлои мо конўои иъмлўн ( 84 ) подош ндиҳанд бадкоронро магар ончӣ мекарданд .

مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ هر که خصلت نیکو آرد فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها او را است به از آن وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ و هر که خصلت بد آرد فَلا یُجْزَی الَّذِینَ عَمِلُوا السَّیِّئاتِ إِلَّا ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۸۴) پاداش ندهند بدکاران را مگر آنچه میکردند.

إни алзии фарзи алейк алқуръони он кас ки қуръон фиристод бар ту боз андохта наҷмҳои он бар ҳангомҳо ва сабабҳо , лродки إлии маъоди бози баранда туаст бо Макка . Қул рабии أълми гӯии худованди ман донотар доноӣаст , ман ҷоءи болҳдии бонкс ки ояду рости роҳии орад ва ман ҳўи фии залоли мубин ( 85 ) ва он кас ки дар гуми роҳӣ ошкороаст .

إِنَّ الَّذِی فَرَضَ عَلَیْکَ الْقُرْآنَ آن کس که قرآن فرستاد بر تو باز انداخته نجمهای آن بر هنگامها و سببها، لَرادُّکَ إِلی‌ مَعادٍ باز برنده تو است با مکه. قُلْ رَبِّی أَعْلَمُ گوی خداوند من داناتر دانای است، مَنْ جاءَ بِالْهُدی‌ بآنکس که آید و راست راهی آرد وَ مَنْ هُوَ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۸۵) و آن کس که در گم‌راهی آشکارا است.

Ва мо канти трҷўо ва ту наме биўсидии ҳаргизи أни илқии إлики алкитоб ки нома андозанд ва фиристанд бтўи إлои раҳмаи ман рбки магари меҳрбонӣ аз худованди ту Флои ткўнни зҳирои ллкоФрин ( 86 ) нигари ҳаргизҳоам пштиўону ёр кофарон набошӣ .

وَ ما کُنْتَ تَرْجُوا و تو نمی‌بیوسیدی هرگز أَنْ یُلْقی‌ إِلَیْکَ الْکِتابُ که نامه اندازند و فرستند بتو إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ مگر مهربانی از خداوند تو فَلا تَکُونَنَّ ظَهِیراً لِلْکافِرِینَ (۸۶) نگر هرگز هام پشتیوان و یار کافران نباشی.

Ва лои исднки ани оёти аллоҳу брнгрдоннди эшон туро аз пайғомҳои аллоҳи баъди إзи أнзлти пас он ки фурӯ фиристода омад бтўу адъи إлии рбк ва бо худоӣ хеш хону лои ткўнни ман алмшркин ( 87 ) ва аз анбозгирндгон мабош .

وَ لا یَصُدُّنَّکَ عَنْ آیاتِ اللَّهِ و برنگردانند ایشان ترا از پیغامهای اللَّه بَعْدَ إِذْ أُنْزِلَتْ پس آن که فرو فرستاده آمد بتو وَ ادْعُ إِلی‌ رَبِّکَ و با خدای خویش خوان وَ لا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۸۷) و از انبازگیرندگان مباش.

Ва лои тдъи маъаи аллоҳи إлҳои охиру худоӣ дигар махон бо аллоҳи лои إлаҳи إло ҳў нест ҳеҷ худои магар ӯ кули шайъи ءи ҳолки إлои виҷҳа ҳар чиз нест шуданӣаст магар ӯ ки худоӣаст бо он ваҷҳи боқии ?лаи алҳкм ӯроаст кор рондану إлиаҳи трҷъўн ( 88 ) ва шуморо ҳама бо ӯ хоҳанд барад .

وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ و خدایی دیگر مخوان با اللَّه لا إِلهَ إِلَّا هُوَ نیست هیچ خدایی مگر او کُلُّ شَیْ‌ءٍ هالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ هر چیز نیست شدنی است مگر او که خدای است با آن وجه باقی لَهُ الْحُکْمُ او را است کار راندن وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۸۸) و شما را همه با او خواهند برد.