Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими баном ӯ ки на дар сунъ ӯ халал на дар тақдир ӯ ҳияли баном ӯ ки на дар феъл ӯ злл на дар васф ӯ мисли муқаддарии лами изл , баном ӯ ки подшоҳаст бесипоҳ Комронаст бе иштибоҳи ғоФри ҷурм ва сотар гуноҳ , ҳазрат ӯ осӣонро паноҳ , даргоҳ ӯ муфлисонро пойгоҳ , қадараи лои идрки алхотри ақсои мунтаҳоаи ҳубаи сирнии мроаҳи ман иҳўии ҳавоа , Фроаҳи ман иронӣу иронии ман ироаҳ .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام او که نه در صنع او خلل نه در تقدیر او حیل بنام او که نه در فعل او زلل نه در وصف او مثل مقدّری لم یزل، بنام او که پادشاهست بی‌سپاه کامرانست بی‌اشتباه غافر جرم و ساتر گناه، حضرت او عاصیان را پناه، درگاه او مفلسان را پایگاه، قدره لا یدرک الخاطر اقصی منتهاه حبّه صیّرنی مرآة من یهوی هواه، فرآه من یرانی و یرانی من یراه.

Бишинав сиррӣ аз асрори бисмии аллоҳи бисми дар асл босам бӯда , алифи рост буду шакли ваии мустақӣм ва бо дар ниҳоди худ мунҳарифу мунъатиф , алиф дар лавҳи аввал буд ва бо сонӣ , чун дар оят тсмит омад . Бо аввали гашту алифи сонии фаро ту менамояд ки кори илоҳӣ на бар вифқи муроди ту буд ту якеро аввали дорӣ ва ман охири гардонам . Ту якеро охири дорӣ ва ман аввали гардонам . Ишоратаст ки ман якеро бФзл бипазирам якеро бъдл рад кунам то бадоне ки кори бъдлу фазл моаст на биҳанҷори ақли шумо . Алиф ки авваласт сонии гардонам ва бо ки сонӣаст фаро пеш дораму садри китобу хитоби худ бадв сипораму кисвату рифъати алифии дарави пӯшонам , то ҷаҳонён донанд ки манам ки якеро баркашам ва якеро фурӯи кашам .

بشنو سرّی از اسرار بسم اللَّه بسم در اصل باسم بوده، الف راست بود و شکل وی مستقیم و با در نهاد خود منحرف و منعطف، الف در لوح اوّل بود و با ثانی، چون در آیت تسمیت آمد. با اوّل گشت و الف ثانی فرا تو مینماید که کار الهی نه بر وفق مراد تو بود تو یکی را اوّل داری و من آخر گردانم. تو یکی را آخر داری و من اوّل گردانم. اشارتست که من یکی را بفضل بپذیرم یکی را بعدل ردّ کنم تا بدانی که کار بعدل و فضل ما است نه بهنجار عقل شما. الف که اوّل است ثانی گردانم و با که ثانی است فرا پیش دارم و صدر کتاب و خطاب خود بدو سپارم و کسوت و رفعت الفی درو پوشانم، تا جهانیان دانند که منم که یکی را برکشم و یکی را فرو کشم.

Тъзи ман тшоءу тзли ман тшоء .

تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ.

Нуктаи дигари шинави азин аҷабтар : дар шакли боءи бисмии аллоҳи ашортисту андари он ишорати бшортист . Нақш бо ҳақиру сағир буд чун бо номи ҳақ пайваста шуд улувва гирифту халъат днў ёфт . Аз рӯй ишорат мегуяд эй бандаи муъмини ҳарфӣ ки баноми мо пайваста шуд қадар ва ҷамол ёфту хатар ва камол гирифт то бадоне ки ҳар ки бмои пайваст аз қтиът мораст , ва ҳар ки дил дар ғайри мо баст дар ниҳод худ бишикаст .

نکته دیگر شنو ازین عجبتر: در شکل باء بسم اللَّه اشارتیست و اندر آن اشارت بشارتیست. نقش با حقیر و صغیر بود چون با نام حقّ پیوسته شد علوّ گرفت و خلعت دنوّ یافت. از روی اشارت میگوید ای بنده مؤمن حرفی که بنام ما پیوسته شد قدر و جمال یافت و خطر و کمال گرفت تا بدانی که هر که بما پیوست از قطیعت مارست، و هر که دل در غیر ما بست در نهاد خود بشکست.

Тсм то ишоратаст бтҳорти дили орифон аз ғайр ӯ , син ишоратаст басар ӯ бо дӯстон дар шуҳуди ҷалолу ҷамол ӯ , мем ишоратаст бмнт ӯ бар муъминон дар олоءу нъмоء ӯ . Маҷлис муаттар гардад , ҳар ҷо ки равад гуфту гӯй ӯ . Ҷонҳо мунаввар шавад дар самоъи ному нишон ӯ . Дар ҳаждаҳи ҳазор олами каси натавонад ки қадам бар бисоти тавфиқ наад магари бмдди лутф ӯ , дар кунин ва оламин касро зиндагӣ мусаллам набӯд . Магари бҳмоиту риоят ӯ .

طسم طا اشارتست بطهارت دل عارفان از غیر او، سین اشارتست بسرّ او با دوستان در شهود جلال و جمال او، میم اشارتست بمنّت او بر مؤمنان در آلاء و نعماء او. مجلس معطر گردد، هر جا که رود گفت و گوی او. جانها منوّر شود در سماع نام و نشان او. در هژده هزار عالم کس نتواند که قدم بر بساط توفیق نهد مگر بمدد لطف او، در کونین و عالمین کس را زندگی مسلّم نبود. مگر بحمایت و رعایت او.

Бузургон дайн гуфтанд зиндагии ҷавонмардону дӯстони ҳақи баса чизаст : зиндагии бзкру зиндагии бмърФту зиндагии бавуҷуд . Зиндагии зикрро самара инсаст , зиндагии маърифатро самара сукӯнаст зиндагии вуҷӯдро самара фаност ва ин фанои бҳқиқт бақоаст то аз худ фонӣ нагардӣ бова боқӣ нашӯй бӯи Саид хроз гуфт : дар Арафот будам рӯзи арафау ҳоҷро дидам ки ки дуоҳо мекарданду некӯи ҳамеи зориднд : бар ҳар забонии зикрӣ ва дар ҳар дилии шурӣ ва дар ҳар ҷонии ишқӣ , дар ҳар гӯшае сӯзӣу ниёзӣ , ва бо ҳар касе дардӣу гудозӣ .

بزرگان دین گفتند زندگی جوانمردان و دوستان حقّ بسه چیز است: زندگی بذکر و زندگی بمعرفت و زندگی بوجود. زندگی ذکر را ثمره انس است، زندگی معرفت را ثمره سکون است زندگی وجود را ثمره فناست و این فنا بحقیقت بقا است تا از خود فانی نگردی باو باقی نشوی بو سعید خرّاز گفت: در عرفات بودم روز عرفه و حاجّ را دیدم که که دعاها می‌کردند و نیکو همی‌زاریدند: بر هر زبانی ذکری و در هر دلی شوری و در هر جانی عشقی، در هر گوشه‌ای سوزی و نیازی، و با هر کسی دردی و گدازی.

Маро низ орзӯ хост ки дъоӣӣ кунам ва чизе хоҳам , бо худ гуфтам чаҳ дуо кунам ва чаҳ хоҳам ҳар чаҳ май бояд нохоста худ дода ногуфтаи худ сохтау пардохта . Охир қасд кардам то аз роҳи ҳақиқат бар ӯ боз шавам ва дуо кунам . Басари ман илҳом дод ки пас вуҷӯди мо аз мо май чизеи хоҳӣ .

مرا نیز آرزو خاست که دعائی کنم و چیزی خواهم، با خود گفتم چه دعا کنم و چه خواهم هر چه می‌باید ناخواسته خود داده ناگفته خود ساخته و پرداخته. آخر قصد کردم تا از راه حقیقت بر او باز شوم و دعا کنم. بسرّ من الهام داد که پس وجود ما از ما می چیزی خواهی.

Ва ҳбки ғоятӣу алшўқи зодӣ

و حبّک غایتی و الشّوق زادی‌

Нтлўои алейк ман нбإи Мӯсои алоиаҳ , Мӯсои ошиқии тези рӯ буду роздории муқарраб , иқўли аллоҳи таъолӣу қрбноаҳи нҷёи рақам хусусият бирав кашидау доғ дӯстӣ бирав ниҳода ки :у алқити алейк муҳибаи манӣ , дар олам ҳар куҷои ошиқии сӯхтаи бинӣ дӯст дорад қиссаи ваии шунидану ҳадиси ваии рӯҳи рӯҳи худ донистан . Аз ӣнҷост ки раби алъзаҳ дар қуръони зикри вай бисёр карду қиссаи ваии ҷойҳо боз гуфт то орифони сӯхтароу дӯстони дил шударо селоат ва сукӯн афзоед ва аз дилҳо андӯҳ ва ғам задойаду лиҳозои қил : самоъи қиссаи алҳбиби ман алҳбиби иўҷби селоаи алқлб :у зҳоби алкрбу бҳҷаҳи алсру слҷи алФؤод . Ин чунонаст ки гӯйанд :

نَتْلُوا عَلَیْکَ مِنْ نَبَإِ مُوسی‌ الایة، موسی عاشقی تیز رو بود و رازداری مقرّب، یقول اللَّه تعالی وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا رقم خصوصیّت برو کشیده و داغ دوستی برو نهاده که: و القیت علیک محبّة منّی، در عالم هر کجا عاشقی سوخته بینی دوست دارد قصّه وی شنیدن و حدیث وی روح روح خود دانستن. از اینجاست که رب العزّة در قرآن ذکر وی بسیار کرد و قصه وی جایها باز گفت تا عارفان سوخته را و دوستان دل شده را سلوت و سکون افزاید و از دلها اندوه و غم زداید و لهذا قیل: سماع قصّة الحبیب من الحبیب یوجب سلوة القلب: و ذهاب الکرب و بهجة السّرّ و ثلج الفؤاد. این چنان است که گویند:

Ва гуфтаанд такрори қиссаи Мӯсоу зикри фаровон дар қуръон далеласт бар тФхиму таъзими кор ӯ ва бузург дошт қадар ӯ , акнӯн бар шимур дар қуръони зикр ва навохт ӯ то бадонеи манзалату мартабат ӯ : миқоти Мӯсо : ҷоءи Мӯсои лмиқотнои ваъдаи Мӯсо :у воъднои Мӯсои таври Мӯсо : онси ман ҷониби алтўри дарахти Мӯсо : фии албқъаҳи алмборкаҳи ман алшҷраҳ . Оташи Мӯсо : إнӣ онаст норо муноҷоти Мӯсо :у қрбноаҳи нҷёи шавқи Мӯсо :у аҷҷалати إлики раби лтрзии ғурбати Мӯсо :у лмои тавваҷуҳи тлқоءи мадин : қурбати Мӯсо : нодиноаҳи ман ҷониби алтўри алأимн , муҳаббати Мӯсоу أлқити алейк муҳибаи манӣ астноъи Мӯсо :у астнътки лнФсии модари Мӯсо :у أўҳинои إлии أми Мӯсои хоҳари Мӯсо : қолати лأхтаҳи қсиаҳи бародари Мӯсо :у أхии ҳорӯни дояи Мӯсо : ҳилли أдлкми алии أҳли байти икФлўнаҳи лаками блоءи Мӯсо Фإзо хуфт алайҳи Фأлқиаҳ фӣ ?илем дарёии Мӯсо : أни азрби бъсоки албҳри Асои Мӯсои қоли ҳаии Асои туфулияти Мӯсо : Фрддноаҳи إлии أмаҳи парвариши Мӯсо : أи лами нрбки Финои влидо : қӯту мардии Мӯсо : блғи أшдаҳу астўӣ , домодии Мӯсо : أни أнкҳки إҳдии абнтии муздурии Мӯсо : ё أбти астأҷраҳи набуввату ҳикмати Мӯсо : отиноаҳи ҳукамоу уламо . Ин ҳама ёд кард то оламён бидонанд хусусияту зулфату қурбати Мӯсо бо ин ҳамаи манқибату мартабат дар ҳазрати рисолати Муҳамади арабӣ то бқдми табаъият беш нарасед . Ва злк

و گفته‌اند تکرار قصّه موسی و ذکر فراوان در قرآن دلیل است بر تفخیم و تعظیم کار او و بزرگ داشت قدر او، اکنون بر شمر در قرآن ذکر و نواخت او تا بدانی منزلت و مرتبت او: میقات موسی: جاءَ مُوسی‌ لِمِیقاتِنا وعده موسی: وَ واعَدْنا مُوسی‌ طور موسی: آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ درخت موسی: فِی الْبُقْعَةِ الْمُبارَکَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ. آتش موسی: إِنِّی آنَسْتُ ناراً مناجات موسی: وَ قَرَّبْناهُ نَجِیًّا شوق موسی: وَ عَجِلْتُ إِلَیْکَ رَبِّ لِتَرْضی‌ غربت موسی: وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْیَنَ: قربت موسی: نادَیْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَیْمَنِ، محبّت موسی وَ أَلْقَیْتُ عَلَیْکَ مَحَبَّةً مِنِّی اصطناع موسی: وَ اصْطَنَعْتُکَ لِنَفْسِی مادر موسی: وَ أَوْحَیْنا إِلی‌ أُمِّ مُوسی‌ خواهر موسی: قالَتْ لِأُخْتِهِ قُصِّیهِ برادر موسی: وَ أَخِی هارُونُ دایه موسی: هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلی‌ أَهْلِ بَیْتٍ یَکْفُلُونَهُ لَکُمْ بلاء موسی فَإِذا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ دریای موسی: أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ عصای موسی قالَ هِیَ عَصایَ طفولیت موسی: فَرَدَدْناهُ إِلی‌ أُمِّهِ پرورش موسی: أَ لَمْ نُرَبِّکَ فِینا وَلِیداً: قوت و مردی موسی: بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوی‌، دامادی موسی: أَنْ أُنْکِحَکَ إِحْدَی ابْنَتَیَّ مزدوری موسی: یا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ نبوّت و حکمت موسی: آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً. این همه یاد کرد تا عالمیان بدانند خصوصیت و زلفت و قربت موسی با این همه منقبت و مرتبت در حضرت رسالت محمد عربی تا بقدم تبعیّت بیش نرسید. و ذلک‌

Қавла ( с ) : луи кони Мӯсои ҳаёи лмои вусъаи алои атбоъӣ .

قوله (ص): لو کان موسی حیا لما وسعه الا اتباعی.

МстФои арабӣ аз садри давлату манзили каромати он каромат ки : кант набиёу одами байни алмоءу алтин

مصطفای عربی از صدر دولت و منزل کرامت آن کرامت که: کنت نبیا و آدم بین الماء و الطین‌

Иборат аз онаст қасди саф алнъол кард то мегуфт : إнмои أнои башари мслкм ва Мӯсо кулем аз мақоми худ таҷовуз намӯду қасди садр давлат кард ки мегуфт : أрнии أнзри إлик , лои ҷурми Мӯсоро ҷавоб ин омад ки : лнтаронеу мстФоиро ( с ) ин гуфтанд : أи ламтар إлии рбки лўлоки мо хилқати алоФлоки одати миёни мардуми чунон рафта ки чун бузургӣ дар ҷое раваду мутавозеъи вор дар саф алнъол биншинад , ӯро гӯйанд ин на ҷой туаст хез бболотр нишин . Чун Сайиди хоФқини қасди саф алнъол кард ки : إнмои أнои башари мслкм ӯро гуфтанд ё Сайиди ин на ҷой туаст , бисоти башарият на боргоҳи қадам чун туе буд ,у илайҳи алошораҳи бқўлаҳ : мо кони Муҳамади أбои أҳди ман рҷолкм Сайид гуфт ореи мо омадаем то сафи нъолро бсдри давлати расонем то чунон ки аз рӯй шариъати хоки боб дар расонидем аз рӯй ҳақиқати сӯхтагони умматро вопаси мондагони охир алзмон дар мавқифи ҳашару нашри эшонро бсдри давлати расонем . Ва илайҳи алошораҳи бқўлаҳ ( с ) нҳни алохрўни алсобқўн .

عبارت از آنست قصد صف النّعال کرد تا میگفت: إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ و موسی کلیم از مقام خود تجاوز نمود و قصد صدر دولت کرد که میگفت: أَرِنِی أَنْظُرْ إِلَیْکَ، لا جرم موسی را جواب این آمد که: لَنْ تَرانِی و مصطفای را (ص) این گفتند: أَ لَمْ تَرَ إِلی‌ رَبِّکَ‌ لولاک ما خلقت الافلاک‌ عادت میان مردم چنان رفته که چون بزرگی در جایی رود و متواضع وار در صفّ النعال بنشیند، او را گویند این نه جای تو است خیز ببالاتر نشین. چون سید خافقین قصد صف النعال کرد که: إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ او را گفتند یا سیّد این نه جای تو است، بساط بشریّت نه بارگاه قدم چون تویی بود، و الیه الاشارة بقوله: ما کانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِکُمْ سیّد گفت آری ما آمده‌ایم تا صفّ نعال را بصدر دولت رسانیم تا چنان که از روی شریعت خاک بآب در رسانیدیم از روی حقیقت سوختگان امّت را واپس ماندگان آخر الزّمان در موقف حشر و نشر ایشان را بصدر دولت رسانیم. و الیه الاشارة بقوله (ص) نحن الآخرون السابقون.