Қавлаи таъолӣ : ва мо канти бҷонби алғрбӣ ва ту набӯдӣ батавр сӯии фурӯ шудани офтоби إзи қзинои إлии Мӯсои алأмр ки мо фармони хеши бмўсии мигзордим , ва мо канти ман алшоҳдин ( 44 ) ту набӯдӣ аз ҳозирон ,у лкнои أншأнои қрўнои локини мо бар он будем ки гуруҳоне офаринем Фттоўли алайҳими улумр дароз шуд бар эшон зиндагонӣҳо , ва мо канти соўёи фии أҳли мадин ва набӯдӣ дар миён мадин бинишаст ттлўои алайҳими оётно ки бар эшон хондӣ ту суханони моу лкнои кнои мурсалин ( 45 ) локин мо фиристодем .

قوله تعالی: وَ ما کُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِیِّ و تو نبودی بطور سوی فرو شدن آفتاب إِذْ قَضَیْنا إِلی‌ مُوسَی الْأَمْرَ که ما فرمان خویش بموسی میگزاردیم، وَ ما کُنْتَ مِنَ الشَّاهِدِینَ (۴۴) تو نبودی از حاضران،وَ لکِنَّا أَنْشَأْنا قُرُوناً لکن ما بر آن بودیم که گروهانی آفرینیم فَتَطاوَلَ عَلَیْهِمُ الْعُمُرُ دراز شد بر ایشان زندگانیها، وَ ما کُنْتَ ثاوِیاً فِی أَهْلِ مَدْیَنَ و نبودی در میان مدین بنشست تَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِنا که بر ایشان خواندی تو سخنان ما وَ لکِنَّا کُنَّا مُرْسِلِینَ (۴۵) لکن ما فرستادیم.

Ва мо канти бҷонби алтўр ва ту набӯдӣ бони як сӯии таври إзи нодинои он гуҳ ки овози додеми моу локини раҳмаи ман рбки локин аз раҳмати худованди ту буд лтнзри қўмо то огоҳ кунӣ ва битарсоне гуруҳеро мо أтоҳми ман нзири ман қблк ки боишон пеш аз ту ҳеҷ огоҳкунанда Эй наомад лълҳми итзкрўн ( 46 ) то магар панд пазиранд .

وَ ما کُنْتَ بِجانِبِ الطُّورِ و تو نبودی بان یک سوی طور إِذْ نادَیْنا آن گه که آواز دادیم ما وَ لکِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ لکن از رحمت خداوند تو بود لِتُنْذِرَ قَوْماً تا آگاه کنی و بترسانی گروهی را ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِیرٍ مِنْ قَبْلِکَ که بایشان پیش از تو هیچ آگاه کننده‌ای نیامد لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ (۴۶) تا مگر پند پذیرند.

Ва луи лои أни тсибҳми мсибаҳ ва гарна он будӣ ки агар ба эшон раседӣ азобии бмои қидмати أидиҳми бончаҳи пеши хеш фиристода буданд аз кард бади Фиқўлўо рбно гуфтандӣ худованди мо луи лои أрслти إлинои рсўло чаро нФрстодии бмои фиристодае Фнтбъи оётк то мо бар паии пайғомҳои ту рФтимӣ , ва накун ман алмؤмнин ( 47 ) ва аз гиравидагон будемӣ

وَ لَوْ لا أَنْ تُصِیبَهُمْ مُصِیبَةٌ و گرنه آن بودی که اگر به ایشان رسیدی عذابی بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ بآنچه پیش خویش فرستاده بودند از کرد بد فَیَقُولُوا رَبَّنا گفتندی خداوند ما لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَیْنا رَسُولًا چرا نفرستادی بما فرستاده‌ای فَنَتَّبِعَ آیاتِکَ تا ما بر پی پیغامهای تو رفتیمی، وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ (۴۷) و از گرویدگان بودیمی

Флмои ҷоءҳм алҳақ ман ъндно чун боишон омад фиристодаи рости гӯй бо пайғоми рост аз наздики мо қолўои луи лои أўтӣ мисли мо أўтӣ Мӯсо гуфтанд чаро номае на чунон доданд ки Мӯсоро доданд أу лами икФрўои бмои أўтии Мӯсои ман қабл он қавм ки Мӯсои тавроти бики бор боишон оварад кофар шуданд бон ? қолўои саҳарон тзоҳро гуфтанд ду ҷодӯӣанд ҳам пушт шудау қолўои إнои бакули коФрўн ( 48 ) гуфтанд мо ҳам бтўрот Мӯсо кофарем ҳам бқрони Муҳамад ( с ) қул гӯии Фأтўои бктоб ман ъанд аллоҳи шумо нома Эй биёред аз наздики аллоҳи ҳўи أҳдии мнҳмои росттару роҳи намояндатар аз қуръону тавроти أтбъаҳ то ман бар паии он истами إни кантами содиқин ( 49 ) агар май рости гўӣид .

فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا چون بایشان آمد فرستاده راست‌گوی با پیغام راست از نزدیک ما قالُوا لَوْ لا أُوتِیَ مِثْلَ ما أُوتِیَ مُوسی‌ گفتند چرا نامه‌ای نه چنان دادند که موسی را دادند أَ وَ لَمْ یَکْفُرُوا بِما أُوتِیَ مُوسی‌ مِنْ قَبْلُ آن قوم که موسی تورات بیک بار بایشان آورد کافر شدند بآن؟ قالُوا سِحْرانِ تَظاهَرا گفتند دو جادوی‌اند هم‌پشت شده وَ قالُوا إِنَّا بِکُلٍّ کافِرُونَ (۴۸) گفتند ما هم بتورات موسی کافریم هم بقرآن محمد (ص) قُلْ گوی فَأْتُوا بِکِتابٍ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ شما نامه‌ای بیارید از نزدیک اللَّه هُوَ أَهْدی‌ مِنْهُما راست‌تر و راه‌نماینده‌تر از قرآن و تورات أَتَّبِعْهُ تا من بر پی آن ایستم إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ (۴۹) اگر می‌راست گوئید.

Фإни лами истҷибўои лак агар туро ҷавобӣ ндиҳанду нома Эй наёранд фоилами أнмои итбъўни أҳўоءҳми бдонкаҳи эшон бар пай хуш омад хеш май раванду фарози омадаи хеш ва ман أзли ммни атбъи ҳавоа ва он кист гуми роҳтар аз он кас ки май паии баради ббоистаҳи хеши бғири ҳудои ман аллоҳ бенишоне ва бе роҳи нмўнӣу пайғомӣ аз худои إни аллоҳи лои иҳдии алқўми алзолмин ( 50 ) аллоҳи роҳи намояндаи қавм ситамкорон нест .

فَإِنْ لَمْ یَسْتَجِیبُوا لَکَ اگر ترا جوابی ندهند و نامه‌ای نیارند فَاعْلَمْ أَنَّما یَتَّبِعُونَ أَهْواءَهُمْ بدانکه ایشان بر پی خوش‌آمد خویش می‌روند و فراز آمده خویش وَ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ و آن کیست گم‌راه‌تر از آن کس که می پی برد ببایسته خویش بِغَیْرِ هُدیً مِنَ اللَّهِ بی‌نشانی و بی‌راه نمونی و پیغامی از خدای إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ (۵۰) اللَّه راه نماینده قوم ستمکاران نیست.

Ва лақади вслнои ?лаами алқўли сухан дар сухан пайвастем эшонро лълҳми итзкрўн ( 51 ) то магар ибрат гиранд ва панд пазиранд .

وَ لَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ سخن در سخن پیوستیم ایشان را لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ (۵۱) تا مگر عبرت گیرند و پند پذیرند.

Аллазӣнаи отиноҳми алкитоби ман қиблаи эшон ки эшонро тавроти додеми пеш аз қуръони ҳам ба иؤмнўн ( 52 ) эшон бойени қуръони мигрўнд .

الَّذِینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِهِ ایشان که ایشان را تورات دادیم پیش از قرآن هُمْ بِهِ یُؤْمِنُونَ (۵۲) ایشان باین قرآن میگروند.

Ва إзои итлии алайҳими он гуҳ ки бар эшон хонанд қуръони қолўои омно ба гӯйанд мо бгрўидими бойени إнаҳ алҳақ ман рбнои ин ростаст аз худованди мо إнои кнои ман қиблаи мусалламин ( 53 ) ки мо пеш аз қуръони мусулмонон будем .

وَ إِذا یُتْلی‌ عَلَیْهِمْ آن گه که بر ایشان خوانند قرآن قالُوا آمَنَّا بِهِ گویند ما بگرویدیم باین إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا این راست است از خداوند ما إِنَّا کُنَّا مِنْ قَبْلِهِ مُسْلِمِینَ (۵۳) که ما پیش از قرآن مسلمانان بودیم.

أўлӣки иؤтўни أҷрҳми мртини эшонро музд диҳанд фардои дубораи бмои сбрўои бони шикебе ки карданду идрؤни болҳснаҳи алсиӣаҳу сФаҳи сафеҳони ббрдборӣ аз худ боз мебаранд мебоз диҳанду ммои рзқноҳми инФқўн ( 54 ) ва аз ончии эшонро рӯзии додем нафақа мекунанд .

أُولئِکَ یُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَیْنِ ایشان را مزد دهند فردا دوباره بِما صَبَرُوا بآن شکیبایی که کردند وَ یَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّیِّئَةَ و سفه سفیهان ببردباری از خود باز می‌برند می‌باز دهند وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ (۵۴) و از آنچه ایشان را روزی دادیم نفقه میکنند.

Ва إзои смъўои аллғўи أързўои анҳу ва чун сухани нобакор ва нописандида шунаванд аз он рӯй гардонанд ва ношунида ингоранду қолўои лнои أъмолноу лаками أъмолкм ва гӯйанд кард мо моро ва кард шумо шуморо на шумо бикрад мо гирифторед на мо бикради шумо саломи алайкуми лои нбтғии алҷоҳлин ( 55 ) безорӣ аз шумо на нодононро ҷўёиим на посухи эшонро .

وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ و چون سخن نابکار و ناپسندیده شنوند از آن روی گردانند و ناشنیده انگارند وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَکُمْ أَعْمالُکُمْ و گویند کرد ما ما را و کرد شما شما را نه شما بکرد ما گرفتارید نه ما بکرد شما سَلامٌ عَلَیْکُمْ لا نَبْتَغِی الْجاهِلِینَ (۵۵) بیزاری از شما نه نادانان را جویاییم نه پاسخ ایشان را.

إнки лои тҳдии ман أҳббти ту роҳ нанамое он касро ки дӯсти дорӣу локини аллоҳи иҳдии ман ишоءи локини аллоҳи роҳ май намояди онро ки мехоҳаду ҳўи أълми болмҳтдин ( 56 ) ва ӯ росттар доноӣаст боишон ки рост роҳонанду роҳи ростро ки шоинд .

إِنَّکَ لا تَهْدِی مَنْ أَحْبَبْتَ تو راه ننمایی آن کس را که دوست داری وَ لکِنَّ اللَّهَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ لکن اللَّه راه می‌نماید آن را که میخواهد وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِینَ (۵۶) و او راست‌تر دانایی است بایشان که راست راهان‌اند و راه راست را که شایند.

Ва қолўо إн натабаъ алҳдии мък ва гуфтанд агар мо барин роҳи нмўнии ту пай барем ва дар дайни ту оӣим бо ту нтхтФи ман أрзнои моро азин замини брбоинди أ ва лам намакун ?лаам на эшонро ҷой сохтем ҳрмои омнои ҳарамӣ бо озарм ва бе бими иҷбии إлиаҳи самароти кули шайъи ء бо он мекашанд барҳоу миваҳои ҳар чизи рзқои ман лднои рӯзӣ аз наздики моу локини أксрҳми лои иълмўн ( 57 ) локини бештари эшон нмидоннд .

وَ قالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدی‌ مَعَکَ و گفتند اگر ما برین راه نمونی تو پی بریم و در دین تو آئیم با تو نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا ما را ازین زمین بربایند أَ وَ لَمْ نُمَکِّنْ لَهُمْ نه ایشان را جای ساختیم حَرَماً آمِناً حرمی با آزرم و بی‌بیم یُجْبی‌ إِلَیْهِ ثَمَراتُ کُلِّ شَیْ‌ءٍ با آن میکشند برها و میوه‌های هر چیز رِزْقاً مِنْ لَدُنَّا روزی از نزدیک ما وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ (۵۷) لکن بیشتر ایشان نمیدانند.

Ва кам أҳлкнои ман қарияу бас ки ҳалок кардему табоҳ ва нест аз мардумони шаҳри бтрти маишатҳо ки эшонро бтр гирифт дар зиндагонии хеши Фтлки мсокнҳм онк нишаст гоҳҳои эшон лами тскни ман бъдҳми إлои қлило на нишастанд дар он пас эшон магари андакӣу кнои нҳни алўорсин ( 58 ) аз эшон боз монад ҷаҳону мирос бмо шуд .

وَ کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَرْیَةٍ و بس که هلاک کردیم و تباه و نیست از مردمان شهر بَطِرَتْ مَعِیشَتَها که ایشان را بطر گرفت در زندگانی خویش فَتِلْکَ مَساکِنُهُمْ آنک نشست گاههای ایشان لَمْ تُسْکَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِیلًا نه نشستند در آن پس ایشان مگر اندکی وَ کُنَّا نَحْنُ الْوارِثِینَ (۵۸) از ایشان باز ماند جهان و میراث بما شد.

Ва мо кони рбки мӯҳлики алқрии худованди ту ҳалоккунанда мардумон шаҳрҳо нест ҳатто ибъси фии أмҳои рсўло то он гуҳ ки бифиристад дар мо дар шаҳрҳо пайғомбарии итлўои алайҳими оётно ки бар эшон мехонд суханони мо ва мо кнои мӯҳликии алқрӣ ва мо ҳалоккунанда мардумон шаҳрҳо нестем إлоу أҳлҳои золмўн ( 59 ) магар ки аҳли он ситамкорон бошанд .

وَ ما کانَ رَبُّکَ مُهْلِکَ الْقُری‌ خداوند تو هلاک‌کننده مردمان شهرها نیست حَتَّی یَبْعَثَ فِی أُمِّها رَسُولًا تا آن گه که بفرستد در ما در شهرها پیغامبری یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِنا که بر ایشان میخواند سخنان ما وَ ما کُنَّا مُهْلِکِی الْقُری‌ و ما هلاک‌کننده مردمان شهرها نیستیم إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ (۵۹) مگر که اهل آن ستمکاران باشند.

Ва мо أўтитми ман шайъи ء ва ҳар чаҳ шуморо доданд аз чизи Фмтоъи алҳёҳи алднё ва зинатҳо он чизеаст брсиднӣ дар зиндагонии ин ҷаҳону ороиш дар ин ҷаҳон ва мо ъанд аллоҳи хайру أбқӣу ончии наздик хдоист беҳтарасту пояндатар أи Флои тъқлўн ( 60 ) сухан дар намеёбед ?

وَ ما أُوتِیتُمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ و هر چه شما را دادند از چیز فَمَتاعُ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ زِینَتُها آن چیزیست برسیدنی در زندگانی این جهان و آرایش در این جهان وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَیْرٌ وَ أَبْقی‌ و آنچه نزدیک خدایست بهترست و پاینده‌تر أَ فَلا تَعْقِلُونَ (۶۰) سخن در نمی‌یابید؟

أи Фмни въдноаҳи въдои ҳусно касе ки ӯро мо ваъдаи некӯи додеми Фҳўи лоқиаҳу рӯзии он ваъдаро хоҳад дид кмни мтъноаҳи матоъи алҳёҳи алднё ӯ чунон касаст ки вайро чизеи гузарандау нопояндаи додеми азин ҷаҳон ? сами ҳўи явми алқёмаҳи ман алмҳзрин ( 61 ) пас он гуҳи рӯзи растохез ӯ аз ҳозркрдгонаст дар оташ .

أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً کسی که او را ما وعده نیکو دادیم فَهُوَ لاقِیهِ و روزی آن وعده را خواهد دید کَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَیاةِ الدُّنْیا او چنان کس است که وی را چیزی گذرنده و ناپاینده دادیم ازین جهان؟ ثُمَّ هُوَ یَوْمَ الْقِیامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِینَ (۶۱) پس آن گه روز رستاخیز او از حاضرکردگان است در آتش.

Ва явми инодиҳм ва он рӯз ки аллоҳ хонд эшонро Фиқўли أини шркоӣии аллазӣнаи кантами тзъмўн ( 62 ) ва гуяд ин анбозони ман ки бдрўғ мигФтид куҷоанд ?

وَ یَوْمَ یُنادِیهِمْ و آن روز که اللَّه خواند ایشان را فَیَقُولُ أَیْنَ شُرَکائِیَ الَّذِینَ کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (۶۲) و گوید این انبازان من که بدروغ میگفتید کجااند؟

Қоли аллазӣнаи ҳақи алайҳими алқўл эшон гӯйанд ки ваъиди аллоҳ бар эшон воҷиб шуд рбнои худованди мо ҳؤлоءи аллазӣнаи أғўинои ин он мардумонанд ки мо эшонро бероҳ кардем أғўиноҳми комаи ғўинои эшонро бон бероҳ кардем ки худ бероҳ будем тбрأнои إлик аз прстгории эшон ба безорӣ май бо ту кардем мо конўои إёнои иъбдўн ( 63 ) эшон моро ҳаргизи нпрстиднд .

قالَ الَّذِینَ حَقَّ عَلَیْهِمُ الْقَوْلُ ایشان گویند که وعید اللَّه بر ایشان واجب شد رَبَّنا خداوند ما هؤُلاءِ الَّذِینَ أَغْوَیْنا این آن مردمان‌اند که ما ایشان را بی‌راه کردیم أَغْوَیْناهُمْ کَما غَوَیْنا ایشان را بآن بی‌راه کردیم که خود بی‌راه بودیم تَبَرَّأْنا إِلَیْکَ از پرستگاری ایشان به بیزاری می با تو کردیم ما کانُوا إِیَّانا یَعْبُدُونَ (۶۳) ایشان ما را هرگز نپرستیدند.

Ва қили адъўои шркоءкм ва эшонро гӯйанд ин анбози гирифтагон хеш хонед Фдъўҳм хонанд эшонро Флми истҷибўои ?лаам ва посух накунанд эшонроу рأўои алъзоби луи أнҳми конўои иҳтдўн ( 64 ) ва чун азоби бенанд дӯст доштандӣ ки роҳ ёфтагон будандӣ .

وَ قِیلَ ادْعُوا شُرَکاءَکُمْ و ایشان را گویند این انباز گرفتگان خویش خوانید فَدَعَوْهُمْ خوانند ایشان را فَلَمْ یَسْتَجِیبُوا لَهُمْ و پاسخ نکنند ایشان را وَ رَأَوُا الْعَذابَ لَوْ أَنَّهُمْ کانُوا یَهْتَدُونَ (۶۴) و چون عذاب بینند دوست داشتندی که راه یافتگان بودندی.

Ва явми инодиҳм ва он рӯз ки аллоҳ хонд эшонро Фиқўли мо зои أҷбтми алмрслин ( 65 ) ва гуяд посух чаҳ кардед фиристодагони маро .

وَ یَوْمَ یُنادِیهِمْ و آن روز که اللَّه خواند ایشان را فَیَقُولُ ما ذا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِینَ (۶۵) و گوید پاسخ چه کردید فرستادگان مرا.

Фъмити алайҳими алأнбоءи иўмӣз пӯшида монаду фаромӯш бар эшон хабарҳои он рӯзи фаҳми лои итсоءлўн ( 66 )у якдигарро напурсанд .

فَعَمِیَتْ عَلَیْهِمُ الْأَنْباءُ یَوْمَئِذٍ پوشیده ماند و فراموش بر ایشان خبرهای آن روز فَهُمْ لا یَتَساءَلُونَ (۶۶) و یکدیگر را نپرسند.

Фأмои ман тобу омн аммо он кас ки ба иқрор бо пзирФтгорӣ омаду бгрўиду амали солҳоу кирдор нек кард Фъсии أни икўни ман алмФлҳин ( 67 ) воҷибасту лои бад ки аз неки омадагон буд ӯ .

فَأَمَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ امّا آن کس که به اقرار با پذیرفتگاری آمد و بگروید وَ عَمِلَ صالِحاً و کردار نیک کرد فَعَسی‌ أَنْ یَکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِینَ (۶۷) واجب است و لا بدّ که از نیک آمدگان بود او.

Ва рбки ихлқи мо ишоءу худованди ту май офаринад ончӣ хоҳаду ихтор ва мегузинад мо кони ?лаами алхираҳи эшонро гузин нест субҳони аллоҳи покии аллоҳроу таъолии ъмои ишркўн ( 68 ) ва чун бартараст аз он анбозӣ ки бо ӯ меҷӯянд .

وَ رَبُّکَ یَخْلُقُ ما یَشاءُ و خداوند تو می‌آفریند آنچه خواهد وَ یَخْتارُ و می‌گزیند ما کانَ لَهُمُ الْخِیَرَةُ ایشان را گزین نیست سُبْحانَ اللَّهِ پاکی اللَّه را وَ تَعالی‌ عَمَّا یُشْرِکُونَ (۶۸) و چون برتر است از آن انبازی که با او میجویند.

Ва рбки иълми мо ткни сдўрҳму худованд ту медонад ончии дилҳои эшон пӯшида медорад ва мо иълнўн ( 69 )у ончӣ ошкоро мекунанд .

وَ رَبُّکَ یَعْلَمُ ما تُکِنُّ صُدُورُهُمْ و خداوند تو میداند آنچه دلهای ایشان پوشیده میدارد وَ ما یُعْلِنُونَ (۶۹) و آنچه آشکارا میکنند.

Ва ҳўи аллоҳи лои إлаҳи إлои ҳў ва ӯ худованд аст нест худои ҷуз зу ҳўи ?лаи алҳмди фии алأўлӣу алохраҳ ӯ рости сазоворӣу ҳўи номии бхдоиии дарин ҷаҳон ва дар он ҷаҳону ?лаи алҳкм ва ӯ рости кори бргзордну ниҳод ниҳодану кор рондану إлиаҳи трҷъўн ( 70 )у ҳамаро май бо ӯ хоҳанд барад .

وَ هُوَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ و او خداوند است نیست خدایی جز زو هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِی الْأُولی‌ وَ الْآخِرَةِ او راست سزاواری و هو نامی بخدایی درین جهان و در آن جهان‌ وَ لَهُ الْحُکْمُ و او راست کار برگزاردن و نهاد نهادن و کار راندن وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۷۰) و همه را می با او خواهند برد.

Қул гӯии أи рأитм чаҳ байнед إни ҷаъли аллоҳи алайкуми аллили срмдо агар аллоҳи шаби торик бар шумо поянда кунад ҳамеша إлии явми алқёмаҳ то рӯзи растохези ман إлаҳи ғайр аллоҳ кист он худои ҷззи аллоҳи иأтикми бзёء ки дар равшанои рӯзи оради бшмои أи Флои тсмъўн ( 71 ) буна мешунавед ?

قُلْ گوی أَ رَأَیْتُمْ چه بینید إِنْ جَعَلَ اللَّهُ عَلَیْکُمُ اللَّیْلَ سَرْمَداً اگر اللَّه شب تاریک بر شما پاینده کند همیشه إِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَةِ تا روز رستاخیز مَنْ إِلهٌ غَیْرُ اللَّهِ کیست آن خدای جذز اللَّه یَأْتِیکُمْ بِضِیاءٍ که در روشنایی روز آرد بشما أَ فَلا تَسْمَعُونَ (۷۱) بنه می‌شنوید؟

Қул أи рأитми гӯй чаҳ байнед إни ҷаъли аллоҳи алайкуми алнҳори срмдо агар аллоҳи рӯз бар шумо поянда кунад ҳамеша إлии явми алқёмаҳ то рӯзи растохези ман إлаҳи ғайр аллоҳ кист худои ҷззи аллоҳи иأтикми блил ки шаби торики оради бшмои тскнўни фӣа то дарав ором гиранд أи Флои тбсрўн ( 72 ) буна май бенанд .

قُلْ أَ رَأَیْتُمْ گوی چه بینید إِنْ جَعَلَ اللَّهُ عَلَیْکُمُ النَّهارَ سَرْمَداً اگر اللَّه روز بر شما پاینده کند همیشه إِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَةِ تا روز رستاخیز مَنْ إِلهٌ غَیْرُ اللَّهِ کیست خدایی جذز اللَّه یَأْتِیکُمْ بِلَیْلٍ که شب تاریک آرد بشما تَسْکُنُونَ فِیهِ تا درو آرام گیرند أَ فَلا تُبْصِرُونَ (۷۲) بنه می‌بینند.

Ва ман раҳматаи ҷаъли лаками аллилу алнҳор аз меҳрбонӣ ӯст ки шуморо шаби торики офариду рӯзи равшани лтскнўои фӣа то ором гиред дар шабу лтбтғўои ман фазла ва то рӯзӣу фазл ӯ ҷӯйед бурузу лълкми тшкрўн ( 73 ) то магари барин ду неъмат шукр кунед .

وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَکُمُ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ از مهربانی اوست که شما را شب تاریک آفرید و روز روشن لِتَسْکُنُوا فِیهِ تا آرام گیرید در شب وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ و تا روزی و فضل او جویید بروز وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ (۷۳) تا مگر برین دو نعمت شکر کنید.

Ва явми инодиҳми Фиқўл ва он рӯз ки хонд эшонро ва гуяд أини шркоӣии аллазӣнаи кантами тзъмўн ( 74 ) куҷост ин анбозони ман ки бдрўғи мигФтид .

وَ یَوْمَ یُنادِیهِمْ فَیَقُولُ و آن روز که خواند ایشان را و گوید أَیْنَ شُرَکائِیَ الَّذِینَ کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ (۷۴) کجاست این انبازان من که بدروغ میگفتید.

Ва нзънои ман кули أмаҳи шҳидо ва аз ҳар умматии гувоҳӣ берун овардаем Фқлнои ҳотўои брҳонкм ва гўӣим биёред бурҳону ҳуҷҷати хеш , биёред ҳуҷҷат ки доред ин анбозонро Фълмўои أн алҳақ ллаҳ бидонанд ки ҳақи худои хдоирост танҳо ягонау зли анҳуам мо конўои иФтрўн ( 75 ) ва гум гардад аз эшон ончии бдрўғ меанбозон хонанд .

وَ نَزَعْنا مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِیداً و از هر امّتی گواهی بیرون آورده‌ایم فَقُلْنا هاتُوا بُرْهانَکُمْ و گوئیم بیارید برهان و حجّت خویش، بیارید حجّت که دارید این انبازان را فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ بدانند که حقّ خدایی خدایراست تنها یگانه وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا یَفْتَرُونَ (۷۵) و گم گردد از ایشان آنچه بدروغ می انبازان خوانند.