Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими баном ӯ ки ҷонро ҷонасту дилро аёнаст , баном ӯ ки ёд ӯ зинати збонҳосту меҳр ӯ роҳат равонаст , баном ӯ ки висол ӯ бадв олам арзонаст , ва ҳар чаҳ на ӯст ҳама айн товонаст , ва ҳар чаҳ на ёд ӯ тухми ғмонсти баном ӯ ки вуҷӯд ӯро иллат на , сунъ ӯро ҳиялат на , аввалят ӯро бдоит на , охирят ӯро ниҳоят на . Дар ҳукм ӯ рибт на дар амр ӯ шабаҳат на . Дар қадар ӯ зиллат на дар вуҷӯд ӯ қиллат на . Ҳар чаҳ кунад касро бирав ҳуҷҷат на , ва ӯро бҳичи чиз ва ҳеҷ каси ҳоҷат на .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام او که جان را جان است و دل را عیان است، بنام او که یاد او زینت زبانهاست و مهر او راحت روانست، بنام او که وصال او بدو عالم ارزانست، و هر چه نه اوست همه عین تاوانست، و هر چه نه یاد او تخم غمانست بنام او که وجود او را علّت نه، صنع او را حیلت نه، اوّلیت او را بدایت نه، آخریت او را نهایت نه. در حکم او ریبت نه در امر او شبهت نه. در قدر او ذلّت نه در وجود او قلّت نه. هر چه کند کس را برو حجّت نه، و او را بهیچ چیز و هیچ کس حاجت نه.

Баном ӯ ки ҳар чаҳ хоҳад тавонад ва ҳар чаҳ тавонад донад . Якеро бихонад якеро баранд , бҳичи ҳукми дрнмонд . На кас бова монад . На ӯ бкс монад , ин маънӣ яқин донад ӯ ки : лӣси кмслаҳи шайъ ء бархонад .

بنام او که هر چه خواهد تواند و هر چه تواند داند. یکی را بخواند یکی را براند، بهیچ حکم درنماند. نه کس باو ماند. نه او بکس ماند، این معنی یقین داند او که: لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‌ءٌ برخواند.

Пер тариқат гуфт : илоҳии ту онӣ ки аз аҳотти авҳоми берӯнӣ , ва аз идроки уқули масӯнӣ . На муҳоти знўнӣ на мадраки ъиўнӣ . Корсоз ҳар мафтӯну фараҳи расон ҳар маҳзунӣ . Дар ҳукм бе чаро ва дар зот бе чанд ва дар сифот бе чунӣ .

پیر طریقت گفت: الهی تو آنی که از احاطت اوهام بیرونی، و از ادراک عقول مصونی. نه محاط ظنونی نه مدرک عیونی. کارساز هر مفتون و فرح‌رسان هر محزونی. در حکم بی‌چرا و در ذات بی‌چند و در صفات بی‌چونی.

?илами алифи блоءнои ман урфи кбрёӣноу лзми бобанно , ман шаҳди ҷмолно ва макун ман қрбтно , ман ақоми алии хдмтно , ҳар ки ҷалолу азимати моу кбрёءи иззат мо бишнохт ӯ аз блоءи мо рӯй нигараданд , ҳар ки ҷамолу лутфи мо бар нуқтаи дил ӯ таҷаллӣ кард аз даргоҳи мо рӯй нтобад ва як лаҳза аз суҳбати мо ншкибд . Ҳар ки имрӯз дар хизмати мо ху кард фардо ӯро аз қурбату васлати худ бе баҳраи нгрдоним . эй ҷавонмарди дил бо тавҳид ӯ сипору ҷон бо ишқу муҳаббат ӯ пардозу бғир ӯ илтифот макун , ки ҳар ки бғир ӯ боз нигарад теғи ғайрати дамор аз ҷон ӯ برارد , ва ҳар ки аз блоء ӯ бинолад дар даъвии дӯстӣ дуруст наёяд .

الم الف بلاءنا من عرف کبریائنا و لزم بابنا، من شهد جمالنا و مکن من قربتنا، من اقام علی خدمتنا، هر که جلال و عظمت ما و کبریاء عزت ما بشناخت او از بلاء ما روی نگرداند، هر که جمال و لطف ما بر نقطه دل او تجلّی کرد از درگاه ما روی نتابد و یک لحظه از صحبت ما نشکیبد. هر که امروز در خدمت ما خو کرد فردا او را از قربت و وصلت خود بی‌بهره نگردانیم. ای جوانمرد دل با توحید او سپار و جان با عشق و محبت او پرداز و بغیر او التفات مکن، که هر که بغیر او باز نگرد تیغ غیرت دمار از جان او برآرد، و هر که از بلاء او بنالد در دعوی دوستی درست نیاید.

Мардӣ буд дар аҳди пешини меҳтарӣ аз салотини дайн . ӯро омири бен абд алқис мегуфтанд чунин меояд ки дар намози нофилаи пойҳои ӯ хӯн сиёҳ бигирифт , гуфтанд пойҳо бабр то ин фасод зиёдат нашавад . Гуфт писари абди алқис ки бошад ки ӯро бо ихтиёри ҳақи ихтиёрӣ буд . Пас чун дар Фроӣзу навофили вай халал омад рӯй сӯй осмон кард , гуфт : подшоҳо гарчи тоқат бало дорам тоқат бозмондан аз хизмати нмидорм . Пой май бабрам то аз хизмати бози нмонм . Он гуҳ гуфт касеро бихонед то оятӣ аз қуръон бихонад , чун байнед ки дар ваҷду самоъи ҳол бар мо бигардади шумо бакори худ машғӯл бошед , пойҳо аз вай ҷудо карданд ва доғ ниҳоданд ва он меҳтар дар ваҷду самоъи қуръон чунон бирафта буд ки аз он ?илам хабар надошт , пас чун мақарӣ хомӯш шуду шайхи баҳоли худ боз омад гуфт : ин пои бурӣдаи бглоби бшўӣиду бмшку кофур муаттар кунед ки бар даргоҳи хизмати ҳаргиз бар биўФоиӣ гомӣ наниҳодааст .

مردی بود در عهد پیشین مهتری از سلاطین دین. او را عامر بن عبد القیس میگفتند چنین میآید که در نماز نافله پایهای او خون سیاه بگرفت، گفتند پایها ببر تا این فساد زیادت نشود. گفت پسر عبد القیس که باشد که او را با اختیار حق اختیاری بود. پس چون در فرائض و نوافل وی خلل آمد روی سوی آسمان کرد، گفت: پادشاها گرچه طاقت بلا دارم طاقت بازماندن از خدمت نمیدارم. پای می‌ببرم تا از خدمت باز نمانم. آن گه گفت کسی را بخوانید تا آیتی از قرآن بخواند، چون بینید که در وجد و سماع حال بر ما بگردد شما بکار خود مشغول باشید، پایها از وی جدا کردند و داغ نهادند و آن مهتر در وجد و سماع قرآن چنان برفته بود که از آن الم خبر نداشت، پس چون مقری خاموش شد و شیخ بحال خود باز آمد گفت: این پای بریده بگلاب بشوئید و بمشک و کافور معطّر کنید که بر درگاه خدمت هرگز بر بیوفایی گامی ننهاده است.

Ллаҳи алأмри ман қабл ва ман баъд қабл ӣнҷо азаласту баъд абадаст , ва маънӣ онаст ки аламри алозлии ллаҳу аламри алأбдии ллаҳи лони алрби алозлӣу алсиди алأбдии аллоҳ . Дар азалу абад худоаст ки ягона ва яктоаст . Дар амр бениҳоят ва дар илм беғоят ва дар ҳукм бе чарост , аз кӣ пешу пеш аз ҷо баҷост . Пеш аз мо дар азали моро буд ва бе мо дар абади баҳраи мост . Ин он рамзаст ки шаби миъроҷ бо меҳтари олам ( с ) гуфт : « ё Муҳамад кун лии комаи лами ткни Фокўни лаки комаи лами азал .

لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ قبل اینجا ازلست و بعد ابد است، و معنی آنست که الامر الازلیّ للَّه و الامر الأبدیّ للَّه لانّ الربّ الازلیّ و السیّد الأبدی اللَّه. در ازل و ابد خدا است که یگانه و یکتا است. در امر بی‌نهایت و در علم بی‌غایت و در حکم بی‌چراست، از کی پیش و پیش از جا بجاست. پیش از ما در ازل ما را بود و بی ما در ابد بهره ماست. این آن رمز است که شب معراج با مهتر عالم (ص) گفت: «یا محمد کن لی کما لم تکن فاکون لک کما لم ازل.

Пер тариқат гуфт : бқрб май нигар то инс зояд . Бъзмт май нигар то ҳурмат фазояд , миёни ин ва он мунтазир мебош то сабақи анояти худ чаҳ намояд , ллаҳи алأмри ман қабл ва ман баъди ҷой дигар гуфт : أлои ?лаи алхлқу алأмри олами халқро ниҳоят пайдосту олами амрро ниҳоят нест . Олами халқи ҷоӣз алзўол омаду олами амри воҷиб алдўомаст ва то мард аз олами халқи дрнгзрд раво набӯд ки бъолм амр расад аз ниҳоди худ мтърӣ бояд шуду нисбати халқят аз фитрати маърифати боз бояд бурид . Агар мехоҳӣ ки турои бъолми амри гузарӣ буд ва аз ниҳоди кнўдии бархестан ва аз нисбати злўмӣу ҷҳўлии боз баридан натавон алои бдрнгӣу рӯзгорӣ , ҳам чунон ки буқат даромадани дирангии бакор бояд берун шудан ҳам бдрнг бошад . Чунон ки нутфаи муддатӣ боз доранд то ълқаҳ гардад . Ва он гуҳи он ълқаҳи рӯзгорӣ мавқуф гардонанд то мзғаҳ шавад , ҳамчунин аз мзғаҳ то бъзом ва аз изом то ба лаҳм , он гуҳи муддатӣ дигараш бидоранд то дар равиш ояд . Ҳам чунин мард бидон қадар ки аз дасти худ брмихизди бомари ҳақ ошно мешавад чун аз сифоти худ бтмомӣ даргузашт шоиста амр шуду бҳди булӯғ рҷўлит расед . Он гуҳи ин рақам бар вай зананд ки : ман алмؤмнини риҷол ,у иўмӣзи иФрҳи алмؤмнўн , бнсри аллоҳи алиўми трҳу ғдои фараҳ , алиўми ибрау ғдои ҳираҳ , алиўми асФу ғдои лутф , алиўми бкоءу ғдои лқоء . Ҳар чанд ки дӯстонро имрӯзи дарин сарои балоу ъноҳмаҳ дардасту андӯҳ , ҳамаи ҳасрату сӯз , аммо он андӯҳу сӯзро бҷон ва дил харидоранд ва ҳар чаҳ маълум эшонаст Фдоءи он дард мекунанд чунон ки он ҷавонмард гуфта :

پیر طریقت گفت: بقرب می‌نگر تا انس زاید. بعظمت می‌نگر تا حرمت فزاید، میان این و آن منتظر می‌باش تا سبق عنایت خود چه نماید، لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ جای دیگر گفت: أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ عالم خلق را نهایت پیداست و عالم امر را نهایت نیست. عالم خلق جائز الزوال آمد و عالم امر واجب الدوام است و تا مرد از عالم خلق درنگذرد روا نبود که بعالم امر رسد از نهاد خود متعرّی باید شد و نسبت خلقیت از فطرت معرفت باز باید برید. اگر میخواهی که ترا بعالم امر گذری بود و از نهاد کنودی برخاستن و از نسبت ظلومی و جهولی باز بریدن نتوان الّا بدرنگی و روزگاری، هم چنان که بوقت درآمدن درنگی بکار باید بیرون شدن هم بدرنگ باشد. چنان که نطفه مدتی باز دارند تا علقه گردد. و آن گه آن علقه روزگاری موقوف گردانند تا مضغه شود، همچنین از مضغه تا بعظام و از عظام تا به لحم، آن گه مدتی دیگرش بدارند تا در روش آید. هم چنین مرد بدان قدر که از دست خود برمیخیزد بامر حق آشنا میشود چون از صفات خود بتمامی درگذشت شایسته امر شد و بحد بلوغ رجولیّت رسید. آن گه این رقم بر وی زنند که: من المؤمنین رجال، وَ یَوْمَئِذٍ یَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ، بِنَصْرِ اللَّهِ الیوم ترح و غدا فرح، الیوم عبرة و غدا حیرة، الیوم اسف و غدا لطف، الیوم بکاء و غدا لقاء. هر چند که دوستان را امروز درین سرای بلا و عناهمه درد است و اندوه، همه حسرت و سوز، اما آن اندوه و سوز را بجان و دل خریدارند و هر چه معلوم ایشانست فداء آن درد میکنند چنان که آن جوانمرد گفته:

Довӯди пайғомбар чун он зулати сағира аз вай бирафт ва аз ҳақи бадв итоб омад то зинда буд сар бар осмон надошт ва як соъат аз тазаррӯъ нёсуд , бо ин ҳама хуш мегуфт илоҳии хуши маъҷунӣ ки инасту хуши дардӣ ки инаст . Илоҳии тухмӣ аз ин гиряу андӯҳ дар синаи ман буна то ҳаргизи азин дард холӣ набошам .

داود پیغامبر چون آن زلّت صغیره از وی برفت و از حق بدو عتاب آمد تا زنده بود سر بر آسمان نداشت و یک ساعت از تضرع نیاسود، با این همه خوش میگفت الهی خوش معجونی که اینست و خوش دردی که اینست. الهی تخمی از این گریه و اندوه در سینه من بنه تا هرگز ازین درد خالی نباشم.

эй мискини ту ҳамеша бедард бӯдае , аз сӯзи дрдздгони хабари надорӣ , аз он гиря бар шодӣ ва аз он ханда бар андӯҳи нишони надидае :

ای مسکین تو همیشه بی‌درد بوده‌ای، از سوز دردزدگان خبر نداری، از آن گریه بر شادی و از آن خنده بر اندوه نشان ندیده‌ای:

Пер тариқат гуфт : илоҳии насиби ин бечора аз ин кори ҳама дардаст , мубораки бод ки марои ин дарди сахт дар хӯрдаст , бечораи он кас ки азин дард фардаст , ҳқо ки ҳар ки бад-ӣни дарди ннозд ноҷавонмардаст .

پیر طریقت گفت: الهی نصیب این بیچاره از این کار همه درد است، مبارک باد که مرا این درد سخت در خورد است، بیچاره آن کس که ازین درد فرد است، حقا که هر که بدین درد ننازد ناجوانمرد است.

Иълмўн зоҳиран ман алҳёҳи алднё ва ҳам ани алохраҳи ҳам ғоФлўн , дар хабараст ки фардо дар анҷумани растохезу арсаи азмии дунёро биоранд басӯрат пери занӣ ороста гуяд : бори худоёи имрӯзи марои ҷазои камтари банда Эй кун аз бандагони худ . Аз даргоҳи иззату ҷаноби ҷабарут фармон ояд ки эй ночизи хасиси ман розӣ набошам ки камтарини бандаи худро чун туе ҷзоءи ваии даҳум . Он гуҳ гуяд : кунии тробои хоки гирд ва нест шӯ .

یَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ، در خبر است که فردا در انجمن رستاخیز و عرصه عظمی دنیا را بیارند بصورت پیر زنی آراسته گوید: بار خدایا امروز مرا جزای کمتر بنده‌ای کن از بندگان خود. از درگاه عزّت و جناب جبروت فرمان آید که ای ناچیز خسیس من راضی نباشم که کمترین بنده خود را چون تویی جزاء وی دهم. آن گه گوید: کونی ترابا خاک گرد و نیست شو.

Чунон нест шавад ки ҳеҷ ҷой падед наёяд .

چنان نیست شود که هیچ جای پدید نیاید.

Ва гуфтаанд толибони дунёи се гуруҳанд : гуруҳеи дунё аз ваҷҳи ҳаром ҷамъ кунанд ҳар чун ки даст расад бғсбу қаҳр бахуд мекашанд ва аз саранҷому оқибат он наяндешанд эшон аҳл уқобанду сазои азоб . Мустафо ( с ) гуфт : касе ки дунёии ҳалол ҷамъ кунад аз баҳри тафохуру ткоср то гардан кашад ва бар мардум татовул ҷӯяд раби алъзаҳ аз вай эъроз кунад ва дар қиёмат бо ваии бахшам буд ӯ ки дунёии ҳалол талаб кард , бар нияти тафохур , ҳолаш инаст пас ӯ ки ҳаром талаб кунад ва ҳаром гирад ва хӯрд ҳолаши худ чун буд ?

و گفته‌اند طالبان دنیا سه گروه‌اند: گروهی دنیا از وجه حرام جمع کنند هر چون که دست رسد بغصب و قهر بخود میکشند و از سرانجام و عاقبت آن نیندیشند ایشان اهل عقاب‌اند و سزای عذاب. مصطفی (ص) گفت: کسی که دنیای حلال جمع کند از بهر تفاخر و تکاثر تا گردن کشد و بر مردم تطاول جوید ربّ العزه از وی اعراض کند و در قیامت با وی بخشم بود او که دنیای حلال طلب کرد، بر نیّت تفاخر، حالش اینست پس او که حرام طلب کند و حرام گیرد و خورد حالش خود چون بود؟

Гуруҳи дувуми дунёи бадасти оранд аз ваҷҳи мубоҳ чун касбу туҷҷороту вуҷӯҳи муомилоти эшон аҳл ҳисобанд дар машйати ҳақ , ва дар хабараст ки : ман нўқши фии алҳсоби ъзб .

گروه دوم دنیا بدست آرند از وجه مباح چون کسب و تجارات و وجوه معاملات ایشان اهل حساب‌اند در مشیّت حق، و در خبر است که: من نوقش فی الحساب عذب.

Гуруҳи сеюм аз дунёи басади ҷўът ва стар урат қаноат кунанд Мустафо ( с ) гуфт : « лӣси лобни одами ҳақи Фимои сӯии ҳзаҳи алхсоли байти искнаҳу сўби иўории уратау ҷрФи алхбзу алмоء » яъне касри алхбзи эшонро на ҳисобаст ва на итоб , агар урат напушанд ва таом нахуранд аз хизмати ҳақи боз монанди пас на бар насиби худ микўшнд ва на бар мурод худ мераванд ки аз баҳри ҳақи микўшнд ва бар мурод ҳақ мераванд . Мустафо ( с ) гуфт : эшонанд ки чун сар аз хоки бркннди рӯйҳои эшон чун моҳи шаби чаҳордаҳ буд рӯзи растохез ки халқи ду гуруҳ шаванд эшон дар гуруҳи аҳл васлат бошанд ,у злки фии қавлаи таъолӣу явми тқўми алсоъаҳи иўмӣзи итФрқўн , Фриқ манеҳам аҳли алўслаҳ ва Фриқ манеҳам аҳли алФрқаҳ , Фриқи ллҷнаҳу алмнаҳу Фриқи ллъзобу алмҳнаҳ , Фриқи ллФроқу Фриқи ллтлоқ .

گروه سوم از دنیا بسدّ جوعت و ستر عورت قناعت کنند مصطفی (ص) گفت: «لیس لابن آدم حق فیما سوی هذه الخصال بیت یسکنه و ثوب یواری عورته و جرف الخبز و الماء» یعنی کسر الخبز ایشان را نه حساب است و نه عتاب، اگر عورت نپوشند و طعام نخورند از خدمت حق باز مانند پس نه بر نصیب خود میکوشند و نه بر مراد خود میروند که از بهر حق میکوشند و بر مراد حق میروند. مصطفی (ص) گفت: ایشانند که چون سر از خاک برکنند رویهای ایشان چون ماه شب چهارده بود روز رستاخیز که خلق دو گروه شوند ایشان در گروه اهل وصلت باشند، و ذلک فی قوله تعالی وَ یَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ یَوْمَئِذٍ یَتَفَرَّقُونَ، فریق منهم اهل الوصلة و فریق منهم اهل الفرقة، فریق للجنّة و المنّة و فریق للعذاب و المحنة، فریق للفراق و فریق للتلاق.

Фأмои аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоти фаҳми фии равзаи иҳбрўн , мегуяд дӯстони худои фардо дар рўзоти биҳишт дар ҳзираҳи қудси миёни раёҳину ёсамини бшодӣу тараб самоъ кунанд мзомири инси фии мқосири қудси болҳони тҳмиди фии риёзи тҳмиди фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир . Фармон ояд бдоўди пайғомбар ки : ё Довӯди бони нғмти Довӯдӣу савти шӯрангезу овози дили рубой ки туро додаам збўр бархон , ё исрофили ту қуръон бархон ё Мӯсои ту таврот бархон ё исои ту Инҷил бархон , эй дарахти тӯбои бтсбиҳу тақдиси мо овоз худ бигушоӣ , эй моҳрӯёни фирдавс чаҳ нишинед хезеду дӯстонро истиқбол кунед . эй телҳои машки азФру кофури мънбр бар сари муштоқони мо нисор шавед , эй даравишон ки дар дунё ғам хӯрдед ва андӯҳ кашидед , андӯҳ басар омаду дарахти шодӣ бабр омад , хезед ва тараб кунед дар ҳзираҳи қудсу хилватгоҳ инс бинозеду сари биболин инс боз наед , эй мисатони маҷлиси мшоҳдт , эй махмурони хамри ишқ , эй ошиқони сӯхтаи саҳаргоҳон дар рукӯъу суҷуди ҷӯии хӯн аз дидаҳо равон карда , ва дилҳо бомед висоли мо таскин дода , гоҳ омад ки дар мушоҳидаи мо бёсоӣид , бори ғам аз худ фурӯ наеду бшодии дами занед , эй толибон бинозед ки нақд наздикаст . эй шаби равон ором гиред ки субҳ наздикаст . эй ташнагон сабр кунед ки чашма наздикаст . эй ғарибон шод зӣед ки мизбон наздикаст . эй дӯсти ҷӯён хуш бошед ки иҷобат наздикаст . эй муштоқон тараб кунед ки дидор наздикаст . ФикшФи алҳҷобу итҷлии ?лаами табораку таъолии фии равзаи ман риёзи алҷнаҳ ,у иқўл : анои алзии сдқткму ъдӣу атммти алайкуми неъматӣ , Фҳзои маҳали кароматии Фслўнӣ .

فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَهُمْ فِی رَوْضَةٍ یُحْبَرُونَ، میگوید دوستان خدا فردا در روضات بهشت در حظیره قدس میان ریاحین و یاسمین بشادی و طرب سماع کنند مزامیر انس فی مقاصیر قدس بالحان تحمید فی ریاض تحمید فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ. فرمان آید بداود پیغامبر که: یا داود بآن نغمت داودی و صوت شورانگیز و آواز دل‌ربای که ترا داده‌ام زبور برخوان، یا اسرافیل تو قرآن برخوان یا موسی تو تورات برخوان یا عیسی تو انجیل برخوان، ای درخت طوبی بتسبیح و تقدیس ما آواز خود بگشای، ای ماهرویان فردوس چه نشینید خیزید و دوستان را استقبال کنید. ای تلهای مشک اذفر و کافور معنبر بر سر مشتاقان ما نثار شوید، ای درویشان که در دنیا غم خوردید و اندوه کشیدید، اندوه بسر آمد و درخت شادی ببر آمد، خیزید و طرب کنید در حظیره قدس و خلوتگاه انس بنازید و سر ببالین انس باز نهید، ای مستان مجلس مشاهدت، ای مخموران خمر عشق، ای عاشقان سوخته سحرگاهان در رکوع و سجود جوی خون از دیده‌ها روان کرده، و دلها بامید وصال ما تسکین داده، گاه آمد که در مشاهده ما بیاسائید، بار غم از خود فرو نهید و بشادی دم زنید، ای طالبان بنازید که نقد نزدیک است. ای شب روان آرام گیرید که صبح نزدیک است. ای تشنگان صبر کنید که چشمه نزدیک است. ای غریبان شاد زیید که میزبان نزدیک است. ای دوست‌جویان خوش باشید که اجابت نزدیک است. ای مشتاقان طرب کنید که دیدار نزدیک است. فیکشف الحجاب و یتجلّی لهم تبارک و تعالی فی روضة من ریاض الجنّة، و یقول: انا الذی صدقتکم و عدی و اتممت علیکم نعمتی، فهذا محل کرامتی فسلونی.

Пери тариқат дар муноҷот гуфт эй худовандӣ ки дар дили дӯстонати нур аноят пайдост , ҷонҳо дар орзӯии висолати ҳайрон ва шайдост , чун ту мавло караст ? чун ту дӯст куҷост ? ҳар чаҳ додӣ нишонаст ва ойин фардост . Ончӣ ёфтем пайғомаст ва халъат барҷост . Илоҳии нишонати биқрории дил ва ғорат ҷонаст , халъати висол дар мушоҳидаи ҷалоли чгўим ки чунаст :

پیر طریقت در مناجات گفت ای خداوندی که در دل دوستانت نور عنایت پیداست، جانها در آرزوی وصالت حیران و شیداست، چون تو مولی کر است؟ چون تو دوست کجاست؟ هر چه دادی نشانست و آئین فرداست. آنچه یافتیم پیغامست و خلعت برجاست. الهی نشانت بیقراری دل و غارت جانست، خلعت وصال در مشاهده جلال چگویم که چونست: