Қавлаи таъолӣ : ва ман оётаи أни хлқкми ман туроб ва аз нишонаҳои ӯ онаст ки бёФриди шуморо аз хокии сами إзои أнтми башари пас акнӯн шумо мардумонед тнтшрўн ( 20 ) мепароканед ва пароканда мезӣед .

قوله تعالی: وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرابٍ و از نشانه‌های او آنست که بیافرید شما را از خاکی ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ پس اکنون شما مردمانید تَنْتَشِرُونَ (۲۰) می‌پراکنید و پراکنده می‌زیید.

Ва ман оёта ва аз нишона ҳои ӯст أни халқи лаками ман أнФскми أзўоҷо ки бёФриди шуморо ҳам аз шумо ҷуфтоне , лтскнўои إлиҳо то бо эшон оромеду ҷаъли бинкми мўдаҳу раҳмау миёни шумо Меҳрии сохту меҳрбонӣ , إни фии злки лоёт дар он нишона ҳоиаст , лқўми итФкрўн ( 21 ) гуруҳеро ки дрондишнд .

وَ مِنْ آیاتِهِ و از نشانه‌های اوست أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً که بیافرید شما را هم از شما جفتانی، لِتَسْکُنُوا إِلَیْها تا با ایشان آرامید وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً و میان شما مهری ساخت و مهربانی، إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ در آن نشانه‌های است، لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (۲۱)گروهی را که دراندیشند.

Ва ман оётау нишона ҳои ӯст халқи алсмоўоту алأрзи офариниши осмонҳоу замину ихтилофи أлснткму أлўонкму ихтилофи забонҳои шумоу гӯногӯни рангҳои шумо . إни фии злки лоёти ллъолмин ( 22 ) дарин нишона ҳоиаст ҷаҳонёнро .

وَ مِنْ آیاتِهِ و نشانه‌های اوست خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ آفرینش آسمانها و زمین وَ اخْتِلافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَ أَلْوانِکُمْ و اختلاف زبانهای شما و گوناگون رنگهای شما. إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْعالِمِینَ (۲۲) درین نشانه‌های است جهانیان را.

Ва ман оёта ва аз нишонҳои ӯст мномкми боллилу алнҳор хуфтан шумо бшбу рӯзу абтғоؤкми ман фазла ва ҷустан шумо аз рӯзӣ ӯу бахшида ӯ إни фии злки лоёти лқўми исмъўн ( 23 ) дар он нишона ҳоиаст эшонро ки бишинаванд .

وَ مِنْ آیاتِهِ و از نشانهای اوست مَنامُکُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ خفتن شما بشب و روز وَ ابْتِغاؤُکُمْ مِنْ فَضْلِهِ و جستن شما از روزی او و بخشیده او إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ (۲۳) در آن نشانه‌های است ایشان را که بشنوند.

Ва ман оёта ва аз нишонҳои тавоноӣ ва ягонагӣ ӯст ирикми албрқ ки менамояд шуморо дурахши хўФоу тмъои биму умедроу инзли ман алсмоءи моءу фурӯи миФрстд аз осмони обии Фиҳиӣ ба алأрзи баъди мўтҳо то зинда мекунад бони заминро пас марги он إни фии злки лоёти лқўми иъқлўн ( 24 ) дар он нишона ҳоиаст эшонро ки дарёбанд .

وَ مِنْ آیاتِهِ و از نشانهای توانایی و یگانگی اوست یُرِیکُمُ الْبَرْقَ که مینماید شما را درخش خَوْفاً وَ طَمَعاً بیم و امید را وَ یُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً و فرو میفرستد از آسمان آبی فَیُحْیِی بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها تا زنده میکند بآن زمین را پس مرگ آن إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۲۴) در آن نشانه‌های است ایشان را که دریابند.

Ва ман оёта ва аз нишона ҳои ӯст أни тқўми алсмоءу алأрзи бأмраҳ ки осмон ва замин мепоед истодаи бФрмон ӯ сами إзои дъокми дъўаҳи пас он гуҳ ки хонд шуморо як хондани ман алأрзи إзои أнтми тхрҷўн ( 25 ) он гуҳи шумо май беруни оӣид аз замин .

وَ مِنْ آیاتِهِ و از نشانه‌های اوست أَنْ تَقُومَ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ بِأَمْرِهِ که آسمان و زمین می‌پاید ایستاده بفرمان او ثُمَّ إِذا دَعاکُمْ دَعْوَةً پس آن گه که خواند شما را یک خواندن مِنَ الْأَرْضِ إِذا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ (۲۵) آن گه شما می‌بیرون آئید از زمین.

Ва ?лаи ман фии алсмоўоту алأрз ва ӯ рост ҳар чаҳ дар осмонҳо ва заминҳо касаст кули ?лаи қонтўн ( 26 ) ҳама ӯро бФрмонаст .

وَ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ و او راست هر چه در آسمانها و زمینها کس است کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ (۲۶) همه او را بفرمان است.

Ва ҳўи алзии ибдؤои алхлқи сам иъидаҳ ӯст ки офарӣда май орад аз оғоз ва онро зинда кунад боз ,у ҳўи أҳўни алайҳ ва он бар вай осонасту ?лаи алмисли алأълӣ ва ӯ рости он сифати бартарӣу ягонагии фии алсмоўоту алأрз дар осмонҳоу замину ҳўи алъзизи алҳким ( 27 ) ва ӯст он тавонои доно .

وَ هُوَ الَّذِی یَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ اوست که آفریده می‌آرد از آغاز و آن را زنده کند باز، وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَیْهِ و آن بر وی آسانست وَ لَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلی‌ و او راست آن صفت برتری و یگانگی فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ در آسمانها و زمین وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۲۷) و اوست آن توانای دانا.

Зарби лаками Маслан мислӣ зад шуморо ман أнФскми ҳам аз шумо ҳилли лаками ман мо маликати أимонкми ман шуракои шуморо аз бардагони шумо ҳеҷ анбоз ҳаст фии мо рзқнокм дар он ки ман шуморо додам аз моли дунё , Фأнтми фӣаи сўоء ки шумо бо бардагони шумо дар он молу неъмат анбозон бошед яксони тхоФўнҳм то битарсед аз бандагони хеши кхиФткми أнФскми чунон ки озоди тарсад аз анбози озод кзлк нафасл алоёти лқўми иъқлўн ( 28 ) чунин кушодау равшани суханони хеши миФрстими эшонро ки дарёбанд .

ضَرَبَ لَکُمْ مَثَلًا مثلی زد شما را مِنْ أَنْفُسِکُمْ هم از شما هَلْ لَکُمْ مِنْ ما مَلَکَتْ أَیْمانُکُمْ مِنْ شُرَکاءَ شما را از بردگان شما هیچ انباز هست فِی ما رَزَقْناکُمْ در آن که من شما را دادم از مال دنیا، فَأَنْتُمْ فِیهِ سَواءٌ که شما با بردگان شما در آن مال و نعمت انبازان باشید یکسان تَخافُونَهُمْ تا بترسید از بندگان خویش کَخِیفَتِکُمْ أَنْفُسَکُمْ چنان که آزاد ترسد از انباز آزاد کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۲۸) چنین گشاده و روشن سخنان خویش میفرستیم ایشان را که دریابند.

Бали атбъи аллазӣнаи злмўои أҳўоءҳми бғири илм ,у ситамкорон бар пай дил овараду хирад парастидан худ май раванди бнодонии Фмни иҳдии ман أзли аллоҳ пас кист ки роҳи намояд гум карда аллоҳро ва мо ?лаами ман Носирин ( 29 ) ва эшонро фарёдрасӣу роҳ намое нест .

بَلِ اتَّبَعَ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَهْواءَهُمْ بِغَیْرِ عِلْمٍ، و ستمکاران بر پی دل آورد و خرد پرستیدن خود می‌روند بنادانی فَمَنْ یَهْدِی مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ پس کیست که راه نماید گم کرده اللَّه را وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِینَ (۲۹) و ایشان را فریادرسی و راه‌نمایی نیست.

Фأқми вҷҳки ллдини оҳанги хеш ва рӯй хеши рости дори дайнро ҳниФои поку иктогўии фитрати аллоҳи алтии Фитри анноси алайҳои ниҳоди худоӣ ки мардумонро бар ани ниҳод ва он офариниш ки эшонро бони офарид , лои табдили лхлқи аллоҳи ҷудо кардан ва бгрдонидн нест дайни худоиро злки аддӣни алқими дайн исломаст дайни поку кеши росту бпоӣу локини أксри анноси лои иълмўн ( 30 ) локини бештари мардумони нмидоннд .

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ آهنگ خویش و روی خویش راست دار دین را حَنِیفاً پاک و یکتاگوی فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها نهاد خدای که مردمان را بر ان نهاد و آن آفرینش که ایشان را بآن آفرید، لا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ جدا کردن و بگردانیدن نیست دین خدای را ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ دین اسلام است دین پاک و کیش راست و بپای وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ (۳۰) لکن بیشتر مردمان نمیدانند.

Мнибини إлиаҳ рӯйу оҳанги хеши ин дайнро рост доред бо гардӣдагон бадал бо аллоҳу атқўаҳ ва битарсед аз хашм ӯу أқимўои алслоаҳу намоз бпоӣ доред ,у лои ткўнўои ман алмшркин ( 31 ) ва аз анбоз ҷуиндагон мебошед аллоҳро .

مُنِیبِینَ إِلَیْهِ روی و آهنگ خویش این دین را راست دارید با گردیدگان بدل با اللَّه وَ اتَّقُوهُ و بترسید از خشم او وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ و نماز بپای دارید، وَ لا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۳۱) و از انباز جویندگان میباشید اللَّه را.

Ман аллазӣнаи Фрқўо динҳм мабош аз эшон ки аз дайни худ ҷудо шуданду конўои шиъоу ҷўки ҷўки гаштанди пароканда дар дайн , кули ҳизби бмои лдиҳми Фрҳўн ( 32 ) ҳар ҷўкии бончаҳ дар даст эшонаст ва пеш эшонаст аз писандида худ шоданду хуррам .

مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ مباش از ایشان که از دین خود جدا شدند وَ کانُوا شِیَعاً و جوک جوک گشتند پراکنده در دین، کُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ (۳۲) هر جوکی بآنچه در دست ایشان است و پیش ایشانست از پسندیده خود شاداند و خرم.

Ва إзои миси анноси зр ва ҳар гоҳ ки бамурдмон расад газандӣу ранҷии даъво рбҳм хонанд худованди хешро мнибини إлиаҳ бозу гашта бадали сами إзо أзоқҳм манеҳ раҳмаи пас , он гуҳ ки бичишанд эшонро бахшоишӣ аз хештани إзо Фриқ манеҳам брбҳми ишркўн ( 33 ) он гуҳи гуруҳе аз эшон бо худованди худ анбоз меоваранду озодӣ бар асбоб месозанд .

وَ إِذا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ و هر گاه که بمردمان رسد گزندی و رنجی دَعَوْا رَبَّهُمْ خوانند خداوند خویش را مُنِیبِینَ إِلَیْهِ بازو گشته بدل ثُمَّ إِذا أَذاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً پس، آن گه که بچشاند ایشان را بخشایشی از خویشتن إِذا فَرِیقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ (۳۳) آن گه گروهی از ایشان با خداوند خود انباز می‌آورند و آزادی بر اسباب میسازند.

ЛикФрўои бмои отиноҳм то бони неъмат ки эшонро додему фараҷ ки намудем кофар мешаванд Фтмтъўои гӯии брхўриду рӯзгори фаро сар бурид , ФсўФи тълмўн ( 34 ) оре огоҳ шавед .

لِیَکْفُرُوا بِما آتَیْناهُمْ تا بآن نعمت که ایشان را دادیم و فرج که نمودیم کافر می‌شوند فَتَمَتَّعُوا گوی برخورید و روزگار فرا سر برید، فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (۳۴) آری آگاه شوید.

أми أнзлнои алайҳими слтоно ё бар эшон нома фиристодем ки онро бҳҷт гиранд Фҳўи итклм ки он нома месухан гуяд ва мегувоҳӣ диҳад , бмои конўо ба ишркўн ( 35 ) ки он анбозӣ ки эшон мигўинди худоиро ростаст ё чунонаст .

أَمْ أَنْزَلْنا عَلَیْهِمْ سُلْطاناً یا بر ایشان نامه فرستادیم که آن را بحجّت گیرند فَهُوَ یَتَکَلَّمُ که آن نامه می سخن گوید و می‌گواهی دهد، بِما کانُوا بِهِ یُشْرِکُونَ (۳۵) که آن انبازی که ایشان میگویند خدای را راست است یا چنان است.

Ва إзои أзқнои анноси раҳма ва ҳар гуҳ ки бичашонем мардумонро бахшоишии Фрҳўои баҳо шод шаванд бону إни тсбҳми сиӣаҳ ва агар боишон расад бадии бмои қидмати أидиҳми бончаҳи дастҳои эшон пеш фаро фиристод إзои ҳам иқнтўн ( 36 ) эшон навмед мебошанд .

وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً و هر گه که بچشانیم مردمان را بخشایشی فَرِحُوا بِها شاد شوند بآن وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ و اگر بایشان رسد بدی بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ بآنچه دستهای ایشان پیش فرا فرستاد إِذا هُمْ یَقْنَطُونَ (۳۶) ایشان نومید می‌باشند.

أу лами ирўо наме бенанди أни аллоҳи ибсти алрзқи лмни ишоء ки аллоҳи фарохи мигстронди рӯзӣ ӯро ки хоҳаду иқдру бондозаҳ фурӯ мегирад إни фии злки лоёти лқўми иؤмнўн ( 37 ) дар он нишона ҳоӣаст эшонро ки бгрўнд .

أَ وَ لَمْ یَرَوْا نمی‌بینند أَنَّ اللَّهَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ که اللَّه فراخ میگستراند روزی او را که خواهد وَ یَقْدِرُ و باندازه فرو میگیرد إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ (۳۷) در آن نشانه‌هایی است ایشان را که بگروند.