Қавлаи таъолӣу тақаддус : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими бисмии аллоҳи нури алосрору сарвари алأброр , бисмии аллоҳи қаҳри алшитони Улуғдор ,у сабаби лмрзоаҳи алмалики алҷбор . Аллоҳаст офаридагори ҷаҳону ҷаҳонён , ман қавла : аллоҳи холиқи кули шайъи ء . Аллоҳаст рӯзидиҳанда офаридагон , ман қавла : ва мо ман добаҳи фии алأрзи إлои алии аллоҳи ризқҳо . Аллоҳаст нигаҳи дорандаи замину осмон , ман қавла : إни аллоҳи имски алсмоўоту алأрз . Аллоҳаст кифояткунанда шуғли бандагон , ман қавла : أи лӣси аллоҳи бкоФи абда . Аллоҳаст роҳи намояндаи муъминон , ман қавла :у إни аллоҳи лҳоди аллазӣнаи омнўо . Аллоҳаст ғайби дону ниҳони дон , ман қавлаи иълми алсру أхФӣ . Аллоҳаст омурзандаи гуноҳон , ман қавла : إни аллоҳи иғФри алзнўби ҷмиъо .

قوله تعالی و تقدّس: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بسم اللَّه نور الاسرار و سرور الأبرار، بسم اللَّه قهر الشیطان الغدّار، و سبب لمرضاة الملک الجبار. اللَّه است آفریدگار جهان و جهانیان، من قوله: اللَّهُ خالِقُ کُلِّ شَیْ‌ءٍ. اللَّه است روزی‌دهنده آفریدگان، من قوله: وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلَّا عَلَی اللَّهِ رِزْقُها. اللَّه است نگه دارنده زمین و آسمان، من قوله: إِنَّ اللَّهَ یُمْسِکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ. اللَّه است کفایت کننده شغل بندگان، من قوله: أَ لَیْسَ اللَّهُ بِکافٍ عَبْدَهُ. اللَّه است راه نماینده مؤمنان، من قوله: وَ إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِینَ آمَنُوا. اللَّه است غیب‌دان و نهان‌دان، من قوله یَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفی‌. اللَّه است آمرزنده گناهان، من قوله: إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً.

Аллоҳаст бахшояндау меҳрбон бар муъминон , ман қавла :у кони болмؤмнини рҳимо .

اللَّه است بخشاینده و مهربان بر مؤمنان، من قوله: وَ کانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیماً.

Бисмии аллоҳ дар таҳт ҳар ҳарфӣ ишоратӣаст ва дар он ишорати бишоратӣ , бо ишоратаст ки басирам май байнами кирдори ту . Син ишоратаст ки самиъам май шинавами гуфтори ту , мем ишоратаст ки мҷибм май ниўшми дъоءи ту . Бо ишоратаст бабр ӯ , син ишоратаст басар ӯ . Мем ишоратаст бмнт ӯ гӯйии қисм ёд мекунад мегуяд ҷли ҷалола : бабри ман бо бандагони ман , басари ман бо дӯстони ман , бмнти ман бар муштоқони ман ки азоб накунам бандаеро ки бохалос гуяд номи ман ва дар ҳар кор ибтидо кунад баноми ман бо бқоء ӯ , сини сноء ӯ , мем маҷд ӯ , бобқоءи банда , сини сарвари банда , мем мақоми банда . Мегуяд ъзи ҷалола : абдии бқоءи ман бмн , бқоءи ту змн , сноءи ман сифати ман , сарвари ту суҳбати ман , маҷди ман ҷалоли ман , мақоми ту бар даргоҳи ман . Аллоҳам ки кофаронро азоб кунам изҳори ҳуҷҷатро , раҳмонам бо муъминон фазл кунам изҳори миннатро . Раҳимам осӣонро афв кунам изҳори раҳматро .

بسم اللَّه در تحت هر حرفی اشارتی است و در آن اشارت بشارتی، با اشارت است که بصیرم می‌بینم کردار تو. سین اشارت است که سمیع‌ام می‌شنوم گفتار تو، میم اشارتست که مجیبم می‌نیوشم دعاء تو. با اشارت است ببرّ او، سین اشارت است بسرّ او. میم اشارت است بمنّت او گویی قسم یاد میکند میگوید جلّ جلاله: ببرّ من با بندگان من، بسرّ من با دوستان من، بمنّت من بر مشتاقان من که عذاب نکنم بنده‌ای را که باخلاص گوید نام من و در هر کار ابتدا کند بنام من با بقاء او، سین سناء او، میم مجد او، بابقاء بنده، سین سرور بنده، میم مقام بنده. میگوید عزّ جلاله: عبدی بقاء من بمن، بقاء تو زمن، سناء من صفت من، سرور تو صحبت من، مجد من جلال من، مقام تو بر درگاه من. اللّه‌ام که کافران را عذاب کنم اظهار حجّت را، رحمانم با مؤمنان فضل کنم اظهار منّت را. رحیم‌ام عاصیان را عفو کنم اظهار رحمت را.

?илами алолФи ишири илои алоиаҳу алломи ишири илои лутфау ътоӣаҳу алмими ишири илои маҷдау сноӣаҳи Фболоӣаҳи рафъи алҷҳди ани қулӯби аўлёӣаҳу блтФи ътоӣаҳи асбти алмҳбаҳи фии асрори асФёӣаҳу бмҷдаҳу сноӣаҳи мстғни ани ҷамеъи халқаи бўсФи кбрёӣаҳ . Алиф ишоратаст болоءу нъмоء ва лоам ишоратаст блтФу ътоء ӯ , мем ишоратаст бмҷду сноء ӯ .

الم الالف یشیر الی الایة و اللّام یشیر الی لطفه و عطائه و المیم یشیر الی مجده و سنائه فبآلائه رفع الجحد عن قلوب اولیائه و بلطف عطائه اثبت المحبّة فی اسرار اصفیائه و بمجده و سنائه مستغن عن جمیع خلقه بوصف کبریائه. الف اشارتست بآلاء و نعماء و لام اشارتست بلطف و عطاء او، میم اشارتست بمجد و سناء او.

Мегуяд болоءу нъмоءи ман , блтФу ътоءи ман , бмҷду сноءи ман ки ин ҳуруфи қуръони каломи ман .

میگوید بآلاء و نعماء من، بلطف و عطاء من، بمجد و سناء من که این حروف قرآن کلام من.

Тлки оёти алкитоби алҳким эй ҳзаҳи оёти алкитоби алмҳкми алмҳрўси ани алтғииру алтбдил . Китоби раббонӣ , каломи яздоне , номаи осмонӣ , ҳабли аллоҳи алмтину нури улмубин , ҳуҷҷати рисолату маншури набуввату мӯъҷизи даъват . Номае ки тағйиру табдилро дарави роҳӣ на , ҳукму амсол ӯро кӯтоҳӣ на , маъонӣу аҳком ӯро тноҳӣ на , расму назм ӯро табоҳӣ на , мтбъ ӯро гумроҳӣ на .

تِلْکَ آیاتُ الْکِتابِ الْحَکِیمِ ای هذه آیات الکتاب المحکم المحروس عن التغییر و التبدیل. کتاب ربّانی، کلام یزدانی، نامه آسمانی، حبل اللَّه المتین و نور المبین، حجّت رسالت و منشور نبوّت و معجز دعوت. نامه‌ای که تغییر و تبدیل را درو راهی نه، حکم و امثال او را کوتاهی نه، معانی و احکام او را تناهی نه، رسم و نظم او را تباهی نه، متّبع او را گمراهی نه.

Ҳудоу раҳмаи ллмҳснини обидонро ҳудо ва раҳматаст , орифонро далел ва ҳуҷҷатаст . Ҳар киро қуръони табиб буд аллоҳ ӯро ҳабиб буд , ҳар крои қуръони анис буд аллоҳ ӯро ҷлис буд , ҳар крои қуръони рафиқ буд қаринаши тавфиқ буд , ҳар крои қуръони эмом буд мақараши дори ассалом буд . Одамиёни ду гуруҳанд : ошноёнанду бегонагон .

هُدیً وَ رَحْمَةً لِلْمُحْسِنِینَ عابدان را هدی و رحمت است، عارفان را دلیل و حجّت است. هر که را قرآن طبیب بود اللَّه او را حبیب بود، هر کرا قرآن انیس بود اللَّه او را جلیس بود، هر کرا قرآن رفیق بود قرینش توفیق بود، هر کرا قرآن امام بود مقرّش دار السّلام بود. آدمیان دو گروه‌اند: آشنایان‌اند و بیگانگان.

Ошноёнро қуръони сабаб ҳидоятаст , бегонагонро сабаб залолатаст , комаи қоли таъолӣ : изл ба ксироу иҳдӣ ба ксирои бегонагон чу қуръон шунаванд пушт бар он кунанду гардани кашанди коФрўори чунон ки раб алъзаҳ гуфт :у إзои ттлии алайҳи оётно вале мсткброи алоиаҳ . Ошноён чун қуръон шунаванд бандаи вори бсҷўди дроФтнд ва бо дилии тозаи зинда дар аллоҳ зоранд чунон ки аллоҳ гуфт : إзои итлии алайҳими ихрўни ллأзқони сҷдои он гуҳи саранҷом ҳар ду гуруҳ пайдо кард , душманро уқубат ки : Фбшраҳи бъзоби أлиму дӯстро мсўбт ки : ?лаами ҷиноти алнъими холидин фӣҳо въди аллоҳи ҳқои алоиаҳ .

آشنایان را قرآن سبب هدایت است، بیگانگان را سبب ضلالت است، کما قال تعالی: یُضِلُّ بِهِ کَثِیراً وَ یَهْدِی بِهِ کَثِیراً بیگانگان چو قرآن شنوند پشت بر آن کنند و گردن کشند کافروار چنان که ربّ العزّة گفت: وَ إِذا تُتْلی‌ عَلَیْهِ آیاتُنا وَلَّی مُسْتَکْبِراً الآیه. آشنایان چون قرآن شنوند بنده‌وار بسجود درافتند و با دلی تازه زنده در اللَّه زارند چنان که اللَّه گفت: إِذا یُتْلی‌ عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً آن گه سرانجام هر دو گروه پیدا کرد، دشمن را عقوبت که: فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِیمٍ و دوست را مثوبت که: لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِیمِ خالِدِینَ فِیها وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا الایة.

Ва лақади отинои луқмони алҳкмаҳ . Бидон ки ҳикмат феълӣаст бар савоб ё нутқӣ бар савоб : феъл бар савобу зани мъомлти нигаҳ доштанаст бо худ миёни биму умед ва бо халқи миёни шафқату мдоҳнт ва бо ҳақи миёни ҳайбату инс ,у нутқ бар савоб онаст ки ҳазл дар зикр ҳақ наёмизӣу таъзим дар он нигаҳи дорӣу охир ҳар сухани бовели он пайвандӣ .

وَ لَقَدْ آتَیْنا لُقْمانَ الْحِکْمَةَ. بدان که حکمت فعلی است بر صواب یا نطقی بر صواب: فعل بر صواب وزن معاملت نگه‌داشتن است با خود میان بیم و امید و با خلق میان شفقت و مداهنت و با حق میان هیبت و انس، و نطق بر صواب آنست که هزل در ذکر حق نیامیزی و تعظیم در آن نگه‌داری و آخر هر سخن باوّل آن پیوندی.

Ҳаким ӯст ки ҳар чиз бар ҷои худ наад ва ҳар кор ки кунад бсзои он кор кунад ва ҳар чизе дар ҳамтои он чизи бандад . Ва ин ҳикмат аз касе бияёд ки дар дунё зоҳид шавад ва бар ибодати мувозибати намояд . Мустафо ( с ) гуфт : « ман зуҳди фии алднёи искани аллоҳи алҳкмаҳи қалбау антқи баҳои лисона »у қоли алии бен абии толиб ( ъ ) : рўҳўои ҳзаҳи улқулубу атлбўои лҳои зароифии алҳкмаҳи ?фонҳо тмли комаи тмли алأбдон .

حکیم اوست که هر چیز بر جای خود نهد و هر کار که کند بسزای آن کار کند و هر چیزی در همتای آن چیز بندد. و این حکمت از کسی بیاید که در دنیا زاهد شود و بر عبادت مواظبت نماید. مصطفی (ص) گفت: «من زهد فی الدّنیا اسکن اللَّه الحکمة قلبه و انطق بها لسانه» و قال علی بن ابی طالب (ع): روّحوا هذه القلوب و اطلبوا لها ظرایف الحکمة فانّها تملّ کما تملّ الأبدان.

Ва қоли алҳусайн бен Мансур : алҳкмаҳи саҳҳому қулӯби алмؤмнини аҳдофҳоу алромии аллоҳу алхтоءи маъдӯм . Ва қил : алҳкмаҳи алълми аллднӣ . Ва қили ҳўи алнўри алмФрқи байни алолҳому алўсўос . Ва қили лбъзҳми ман ин итўлди ҳозои алнўри фии алқлб ? Фқол : ман алФкраҳу алъбраҳу ҳумои ман мироси алҳзну алҷўъ .

و قال الحسین بن منصور: الحکمة سهام و قلوب المؤمنین اهدافها و الرّامی اللَّه و الخطاء معدوم. و قیل: الحکمة العلم اللّدنّی. و قیل هو النّور المفرّق بین الالهام و الوسواس. و قیل لبعضهم من این یتولّد هذا النّور فی القلب؟ فقال: من الفکرة و العبرة و هما من میراث الحزن و الجوع.

Ва إзи қоли луқмони лобнаҳу ҳўи иъзаҳи алоиаҳ . . . Луқмони писари хешро панд дод ва васият кард ки эй писари бсўрҳои Марв ки турои рағбат дар дунё падед ояду охират бар дили ту фаромӯш гардад . эй писар агар саодат охират мехоҳӣу зуҳд дар дунёи бтшииъи ҷинозаҳо беруни шӯу марги пеши чашми хеши дор ва дар дунё чунон мабош ки аёлу ваболи мардуми шӯй аз дунёи қӯт заруратӣ бурдор ва фузул бигзор . эй писари рӯза ки дории чунон дор ки шаҳвати бабрад на қӯти бабрад ва заъиф кунад то аз намоз бо замонӣ ки бнздики аллоҳи намози дӯсттар аз рӯза . эй писар аз неки занон то туоне бар ҳазар бош ва аз занони бади фарёди хоҳ бо аллоҳ ки эшон дом шайтонанду сабаби фитна . эй писар чун қудрати ёбӣ бар зулми бандагон , қудрати худоӣ бар уқубати худ ёд кун ва аз интиқом вай биандеш ки ӯ ҷли ҷалола мнтқмаст , додситон аз гардани кашону кини хоҳ аз ситамкорону бҳқиқти дон ки зулми ту аз он мазлӯм фаро гузораду уқубати аллоҳи андари ани зулм бар ту бимонаду поянда буд . эй писару мабодо ки турои корӣ пеш ояд аз маҳбӯбу макрӯҳ ки на дар замири худ чунон доне ки хайру салоҳи ту дар онаст . Писар гуфт : эй падари ман ин аҳд натавонам дод то он гуҳ ки бидонам ки ончӣ ту гуфтӣ чунонаст ки ту гуфтӣ . Падар гуфт : аллоҳи таъолӣ пайғомбарӣ фиристодасту илму баёни ончӣ ман гуфтам бо вайаст то ҳар ду бнздик вай шавем ва аз ваии пурсим ҳар ду берун омаданд ва бар мркўб нишастанду ончӣ дар боист буд аз тӯшау зод сафар бардоштанд , биёбоне дар пеш буд мркўби ҳамеи ронданд то рӯзи бнмоз пешин раседу гармои азим буд , обу тӯшаи сипарии гашт ва ҳеҷ намонад . Ҳар ду аз мркўб фурӯ омаданд ва пиёда башитоб ҳамеи рафтанд . Ногоҳ луқмон дар пеш нигараст сиёҳӣ диду дӯд , бо дил худ гуфт он сиёҳӣ дарахтаст ва он дӯди нишони ободонӣу мардумон ки онҷои ватан гирифтаанд , ҳам чунон ҳаме рафтанд башитоб , ногоҳ писари луқмони пой бар устихонии ниҳод .

وَ إِذْ قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ وَ هُوَ یَعِظُهُ الایة... لقمان پسر خویش را پند داد و وصیّت کرد که ای پسر بسورها مرو که ترا رغبت در دنیا پدید آید و آخرت بر دل تو فراموش گردد. ای پسر اگر سعادت آخرت میخواهی و زهد در دنیا بتشییع جنازه‌ها بیرون شو و مرگ پیش چشم خویش دار و در دنیا چنان مباش که عیال و وبال مردم شوی از دنیا قوت ضرورتی بردار و فضول بگذار. ای پسر روزه که داری چنان دار که شهوت ببرد نه قوّت ببرد و ضعیف کند تا از نماز باز مانی که بنزدیک اللَّه نماز دوست‌تر از روزه. ای پسر از نیک زنان تا توانی بر حذر باش و از زنان بد فریاد خواه با اللَّه که ایشان دام شیطان‌اند و سبب فتنه. ای پسر چون قدرت یابی بر ظلم بندگان، قدرت خدای بر عقوبت خود یاد کن و از انتقام وی بیندیش که او جلّ جلاله منتقم است، دادستان از گردن‌کشان و کین‌خواه از ستمکاران و بحقیقت دان که ظلم تو از آن مظلوم فرا گذارد و عقوبت اللَّه اندر ان ظلم بر تو بماند و پاینده بود. ای پسر و مبادا که ترا کاری پیش آید از محبوب و مکروه که نه در ضمیر خود چنان دانی که خیر و صلاح تو در آنست. پسر گفت: ای پدر من این عهد نتوانم داد تا آن گه که بدانم که آنچه تو گفتی چنانست که تو گفتی. پدر گفت: اللَّه تعالی پیغامبری فرستادست و علم و بیان آنچه من گفتم با وی است تا هر دو بنزدیک وی شویم و از وی پرسیم هر دو بیرون آمدند و بر مرکوب نشستند و آنچه در بایست بود از توشه و زاد سفر برداشتند، بیابانی در پیش بود مرکوب همی‌راندند تا روز بنماز پیشین رسید و گرما عظیم بود، آب و توشه سپری گشت و هیچ نماند. هر دو از مرکوب فرو آمدند و پیاده بشتاب همی‌رفتند. ناگاه لقمان در پیش نگرست سیاهی دید و دود، با دل خود گفت آن سیاهی درخت است و آن دود نشان آبادانی و مردمان که آنجا وطن گرفته‌اند، هم چنان همی‌رفتند بشتاب، ناگاه پسر لقمان پای بر استخوانی نهاد.

Он устихони бзири қадами ваии баромад ва ба пушти пой берун омад , писари биҳуши гашт ва бар ҷои биФтод . Луқмон дар вай овехт ва он устихони бдндон аз пои вай берун карду ъамомаи вай пора кард ва бар пои ваии баст . Луқмони он соъат бигирист ва як қатраи оби чашми вай бар рӯй писар афтод , писар рӯй фаро падар кард гуфт : эй бобои ман май бгриии бчизӣ ки май гӯйӣ баӣ ману салоҳи ман дар онаст . эй падар чаҳ беҳтарӣаст моро андарин ҳол , обу тӯша сипарӣ шуд ва мо ҳар ду дарин биёбон мутаҳайир бимонадем , агар ту биравӣу марои барин ҳоли биҷои Монӣ бо ғаму андеша рӯй ва агар бо ман ӣнҷо мақом кунӣ барин ҳол ҳар ду бимирем , дарин чаҳ беҳтарӣаст ва чаҳ хайрат . Падар гуфт : аммо гиристан ман аз онаст ки ман дӯсти доштамӣ ки баҳри ҳаззӣ ки маро аз дунёсти ман фидоӣ ту кардамӣ ки ман падараму меҳрбонии падарон бар фарзандон маълумаст ва аммо ончӣ май гӯйӣ ки дарин чаҳ хайратаст ту чаҳ донеи магари он бало ки аз ту сарф кардаанд худ бузургтар аз ин балост ки бтў расонидаанд , ва бошад ки ин бало ки бтў расонидаанд осонтар аз онаст ки аз ту сарф кардаанд , эшон дарин сухан буданд ки луқмони фаро пеш нигараст ва ҳеҷ чиз надид аз он саводу духон .

آن استخوان بزیر قدم وی برآمد و به پشت پای بیرون آمد، پسر بیهوش گشت و بر جای بیفتاد. لقمان در وی آویخت و آن استخوان بدندان از پای وی بیرون کرد و عمامه وی پاره کرد و بر پای وی بست. لقمان آن ساعت بگریست و یک قطره آب چشم وی بر روی پسر افتاد، پسر روی فرا پدر کرد گفت: ای بابای من می بگریی بچیزی که می‌گویی بهی من و صلاح من در آنست. ای پدر چه بهتری است ما را اندرین حال، آب و توشه سپری شد و ما هر دو درین بیابان متحیر بماندیم، اگر تو بروی و مرا برین حال بجای مانی با غم و اندیشه روی و اگر با من اینجا مقام کنی برین حال هر دو بمیریم، درین چه بهتری است و چه خیرت. پدر گفت: اما گریستن من از آنست که من دوست داشتمی که بهر حظّی که مرا از دنیاست من فدای تو کردمی که من پدرم و مهربانی پدران بر فرزندان معلوم است و اما آنچه می‌گویی که درین چه خیرت است تو چه دانی مگر آن بلا که از تو صرف کرده‌اند خود بزرگتر از این بلاست که بتو رسانیده‌اند، و باشد که این بلا که بتو رسانیده‌اند آسانتر از آنست که از تو صرف کرده‌اند، ایشان درین سخن بودند که لقمان فرا پیش نگرست و هیچ چیز ندید از آن سواد و دخان.

Бо дил хеш гуфт ман онҷо чизе медидам ва акнӯн намебайнам надонам то он чаҳ буд .

با دل خویش گفت من آنجا چیزی میدیدم و اکنون نمی‌بینم ندانم تا آن چه بود.

Ногоҳ шахсе дид ки ҳаме омад бар асбӣ нишастау ҷомае сипеди пӯшида , овоз дод ки луқмони туе ? гуфт оре , гуфт : ҳакими туе ? гуфт чунин мигўинд , гуфт : он писар бехирад чаҳ гуфт ? агар на он будӣ ки ин бало буи расед ҳар дуро базмин фурӯи бурдандии чунон ки он дигаронро фурӯи бурданд . Луқмон рӯй во писар кард гуфт : дарёфтӣу бдонстӣ ки ҳар чаҳ бар банда расад аз маҳбӯбу макрӯҳи хайрату салоҳи вай дар онаст ?

ناگاه شخصی دید که همی‌آمد بر اسبی نشسته و جامه‌ای سپید پوشیده، آواز داد که لقمان تویی؟ گفت آری، گفت: حکیم تویی؟ گفت چنین میگویند، گفت: آن پسر بی‌خرد چه گفت؟ اگر نه آن بودی که این بلا بوی رسید هر دو را بزمین فرو بردندی چنان که آن دیگران را فرو بردند. لقمان روی وا پسر کرد گفت: دریافتی و بدانستی که هر چه بر بنده رسد از محبوب و مکروه خیرت و صلاح وی در آن است؟

Пас ҳар ду бархестанд ва бирафтанд . Умри хитоб аз ӣнҷо гуфт : ман бок надорам ки бомдод бархезам бар ҳар ҳол ки бошам бар маҳбӯб ё бар макрӯҳ , зеро ки ман надонам ки хайрати ман андар чист ? Мӯсо ( ъ ) гуфт : бори худоё аз бандагон ту кист бузурги гуноҳтар ? гуфт : он кас ки маро муттаҳам дорад . Мӯсо гуфт : бори худоё он кист ки туро муттаҳам дорад ?

پس هر دو برخاستند و برفتند. عمر خطاب از اینجا گفت: من باک ندارم که بامداد برخیزم بر هر حال که باشم بر محبوب یا بر مکروه، زیرا که من ندانم که خیرت من اندر چیست؟ موسی (ع) گفت: بار خدایا از بندگان تو کیست بزرگ‌گناه‌تر؟ گفت:آن کس که مرا متّهم دارد. موسی گفت: بار خدایا آن کیست که ترا متّهم دارد؟

Гуфт : он кас ки астхорт кунад ва аз ман беҳтарӣ хеш хоҳад , он гуҳи бҳкми ман ризои надиҳад , он гуҳ дар охир васият гуфт :у ақсди фии мшику ағззи ман сўтк Эй кун Фонёи ани шўоҳдки мأхўзои ани ҳўлку қўтки мнтсқои бмои астўлии алейк ман кшўФоти сараку анзри ман алзии исмъи сўтк ҳатто тстФиқи ман хумори ғФлтк . إни أнкри алأсўоти лсўти алҳмири фии алошораҳи анаи алзии итклми фии лисони алмърФаҳи бғири изни ман алҳақу қолўои ҳўи алсўФии итклм қабл ӯона . Ва қил : ман тсдр қабл ӯона тасаддии лаҳвона .

گفت: آن کس که استخارت کند و از من بهتری خویش خواهد، آن گه بحکم من رضا ندهد، آن گه در آخر وصیّت گفت: وَ اقْصِدْ فِی مَشْیِکَ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِکَ ای کن فانیا عن شواهدک مأخوذا عن حولک و قوّتک منتسقا بما استولی علیک من کشوفات سرّک و انظر من الذی یسمع صوتک حتی تستفیق من خمار غفلتک. إِنَّ أَنْکَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِیرِ فی الاشارة انّه الذی یتکلّم فی لسان المعرفة بغیر اذن من الحق و قالوا هو الصّوفی یتکلّم قبل اوانه. و قیل: من تصدّر قبل اوانه تصدّی لهوانه.