Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими номи худовандӣ ки доноӣ ҳар замиру сармоя ҳар фақираст , длгшоӣ ҳар ғамгину бндгшоӣ ҳар асираст , осӣонро узрпазир ,у афтодагонро даст гираст , дар сунъ беназир , ва дар ҳукм бемушираст , дар худовандӣ бешабиҳ , ва дар подшоҳӣ бевазираст , алӣаму хабир , самиъу басир , қодиру муқтадир ва қадираст :

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ نام خداوندی که دانای هر ضمیر و سرمایه هر فقیر است، دلگشای هر غمگین و بندگشای هر اسیر است، عاصیان را عذرپذیر، و افتادگان را دست‌گیر است، در صنع بی‌نظیر، و در حکم بی‌مشیر است، در خداوندی بی‌شبیه، و در پادشاهی بی‌وزیر است، علیم و خبیر، سمیع و بصیر، قادر و مقتدر و قدیر است:

эй худовандӣ ки фалаку маликро нигорандаи туе , эй азимӣ ки аз моҳ то моҳии дорандаи туе , эй карӣмӣ ки дуоро ниўшндаҳу ҷафоро пўшндаҳи туе , эй латифӣ ки атородиҳандау хаторо бар дорандаи туе , эй яктое ки дар сифати ҷалолу ҷамоли пояндаи туе , осӣонро шӯяндау толибонро ҷӯяндаи туе :

ای خداوندی که فلک و ملک را نگارنده تویی، ای عظیمی که از ماه تا ماهی دارنده تویی، ای کریمی که دعا را نیوشنده و جفا را پوشنده تویی، ای لطیفی که عطا را دهنده و خطا را بر دارنده تویی، ای یکتایی که در صفت جلال و جمال پاینده تویی، عاصیان را شوینده و طالبان را جوینده تویی:

?илам , танзили алкитоби лои риби фӣаи ман раб Алъоламин гуфтаанд ки раби алъзаҳи ҷли ҷалола чун нури фитрати Мустафои бёФриди онро бҳзрти иззати худ бдошт чунонк худ хост . Фбқии байни ядии аллоҳи моӣаҳи алифи ом ,у қил : алифии оми инзри илайҳи фии кули явми сабъин алифи назараи иксўаҳи фии кули назараи нурои ҷдидоу киромаи ҷадидаи ҳазорон соли он нури фитрат дар ҳазрати худ бдошт ва ҳар рӯзии ҳафтод ҳазор назари бнъти миннат буи мекард ҳар назариро сиррии дигару розии дигар , навохтӣу Лутфии дигар , илмӣу фаҳмии дигар ӯро ҳосил меомад , ва дар он назарҳо бо сари фитрат ӯ гуфта буданд ки иззати қуръони мартабати дори исмат ту хоҳад буд . Он хабар дар фитрат ӯ росих гашта буд чун айни тинат ӯ бо сари фитрат ӯ бойен олам овараданд , ва аз даргоҳи иззати ваҳии манзил рӯй буи оварад , ӯ мегуфт арҷу ки ин таҳқиқи он въдаст ки марои он вақт доданд , раби Алъоламин таскини дили вайроу тасдиқи андешаи вайро оят фиристод ки : ?илам алиф ишоратаст биллоҳ , лоам ишоратаст ба Ҷабраил , мем ишоратаст ба Муҳамад мегуяд балетяти ману бқдси Ҷабраилу бмҷди ту ё Муҳамад ки ин ваҳии он қуръонаст ки туро ваъда дода будем ки мартабати дори набуввату мӯъҷизи давлат ту хоҳад буд , лои риби фӣаи ман раби Алъоламин шаккӣ нест дар он ки номаи мости ббндгони мо , хитоби мост бо дӯстони мо , моро дар ҳар гӯшае сӯхтае ки мисўзд дар орзӯии дидори мо , дар ҳар зовия эй шӯридае ки дорад дил дар банди меҳри моу забон дар ёду зикри мо , ниёзи даравишон бар даргоҳи мо , наҳифи муштоқони бадӣдори мо .

الم، تَنْزِیلُ الْکِتابِ لا رَیْبَ فِیهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِینَ گفته‌اند که ربّ العزه جلّ جلاله چون نور فطرت مصطفی بیافرید آن را بحضرت عزّت خود بداشت چنانک خود خواست. فبقی بین یدی اللَّه مائة الف عام، و قیل: الفی عام ینظر الیه فی کلّ یوم سبعین الف نظرة یکسوه فی کل نظرة نورا جدیدا و کرامة جدیدة هزاران سال آن نور فطرت در حضرت خود بداشت و هر روزی هفتاد هزار نظر بنعت منّت بوی میکرد هر نظری را سرّی دیگر و رازی دیگر، نواختی و لطفی دیگر، علمی و فهمی دیگر او را حاصل می‌آمد، و در آن نظرها با سرّ فطرت او گفته بودند که عزت قرآن مرتبت دار عصمت تو خواهد بود. آن خبر در فطرت او راسخ گشته بود چون عین طینت او با سرّ فطرت او باین عالم آوردند، و از درگاه عزت وحی منزل روی بوی آورد، او میگفت ارجو که این تحقیق آن وعد است که مرا آن وقت دادند، ربّ العالمین تسکین دل وی را و تصدیق اندیشه وی را آیت فرستاد که: الم الف اشارتست باللّه، لام اشارت است به جبرئیل، میم اشارت است به محمد میگوید بالهیت من و بقدس جبرئیل و بمجد تو یا محمد که این وحی آن قرآن است که ترا وعده داده بودیم که مرتبت دار نبوت و معجز دولت تو خواهد بود، لا رَیْبَ فِیهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِینَ شکی نیست در آن که نامه ماست ببندگان ما، خطاب ماست با دوستان ما، ما را در هر گوشه‌ای سوخته‌ای که میسوزد در آرزوی دیدار ما، در هر زاویه‌ای شوریده‌ای که دارد دل در بند مهر ما و زبان در یاد و ذکر ما، نیاز درویشان بر درگاه ما، نهیب مشتاقان بدیدار ما.

Аллоҳи алзии халқи алсмоўоту алأрз ва мо бинҳмо аллоҳаст ки осмону замини офариду ончии миёни осмон ва заминаст то лутфи худ фарои халқи намояд ,у неъмати худ бар бандагон тамом кунад . ӯ ҷли ҷалола ҳар чаҳ офарид барои халқи офарид ки худ бениёзаст , ва бо бениёзӣ корсозаст . Ҷой дигар фармуд : халқи лаками мо фии алأрзи ҷмиъои Наими дунёу таййиботи ризқ ки офарид аз баҳри муъминони офарид чунонк фармуд : қул ҳаии ллзини омнўои фии алҳёҳи алднёи кофар ки дар дунё рӯзӣ мехӯрд , бтФил муъмин мехӯрд . Он гуҳ фармуд : холисаи явми алқёмаҳи рӯзи қиёмати холиси мари муъминро буду кофарро як шарбат об набӯд , комаи қоли аллоҳи таъолӣ :у нодаии أсҳоби алнори أсҳоби алҷнаҳи أни أФизўои ълинои ман алмоءи أўи ммои рзқкми аллоҳи қолўои إни аллоҳи ҳрмҳмои алии алкоФрин .

اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما اللَّه است که آسمان و زمین آفرید و آنچه میان آسمان و زمین است تا لطف خود فرا خلق نماید، و نعمت خود بر بندگان تمام کند. او جلّ جلاله هر چه آفرید برای خلق آفرید که خود بی‌نیاز است، و با بی‌نیازی کارساز است. جای دیگر فرمود: خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْأَرْضِ جَمِیعاً نعیم دنیا و طیّبات رزق که آفرید از بهر مؤمنان آفرید چنانک فرمود: قُلْ هِیَ لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا کافر که در دنیا روزی میخورد، بطفیل مؤمن میخورد. آن گه فرمود: خالِصَةً یَوْمَ الْقِیامَةِ روز قیامت خالص مر مؤمن را بود و کافر را یک شربت آب نبود، کما قال اللَّه تعالی: وَ نادی‌ أَصْحابُ النَّارِ أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِیضُوا عَلَیْنا مِنَ الْماءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ قالُوا إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَی الْکافِرِینَ.

Назирӣ дигар хон :у схри лаками мо фии алсмоўот ва мо фии алأрз ҷмиъо манеҳ аллоҳи таъолӣ мусаххар гардонид шуморо ончӣ дар осмон ва заминаст .Гар осмонаст сақфи ту , вар офтобаст чароғи ту , вар моҳаст равшанои ту , вар ситорааст роҳ бар ту , вар заминаст қароргоҳу бисоти ту , вари ҳубубу сморсти ризқи ту ,у алأнъоми халқҳо лаками туъмаи ту ,у алхилу албғолу алҳмири мураккаби ту , лбосои иўории сўоткми урати пӯши ту , ин ҳамаи офарид аз баҳри шумо то бидон манфиат гиред ,у худоиро шукр кунед , ва шуморо офарид то ӯро парастед ва бандагӣ кунед , комаи қоли аллоҳи таъолӣ : ва мо хилқати алҷну алإнси إлои лиъбдўн .

نظیری دیگر خوان: وَ سَخَّرَ لَکُمْ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ جَمِیعاً مِنْهُ اللَّه تعالی مسخّر گردانید شما را آنچه در آسمان و زمین است. گر آسمان است سقف تو، ور آفتاب است چراغ تو، ور ماه است روشنایی تو، ور ستاره است راه بر تو، ور زمین است قرارگاه و بساط تو، ور حبوب و ثمارست رزق تو، وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَکُمْ طعمه تو، وَ الْخَیْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِیرَ مرکب تو، لِباساً یُوارِی سَوْآتِکُمْ عورت‌پوش تو، این همه آفرید از بهر شما تا بدان منفعت گیرید، و خدای را شکر کنید، و شما را آفرید تا او را پرستید و بندگی کنید، کما قال اللَّه تعالی: وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ.

Алзии أҳсни кули шайъи ءи халқау бдأи халқи алإнсони ман тин . Периро меояд аз азизони тариқат ки ин оят хондӣ ва гуфтӣ : халқи алإнсони ман тину локини иҳбҳму иҳбўнаҳ . Халқи алإнсони ман тину локини разии аллоҳи анҳуаму рзўои анҳу .

الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْ‌ءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِینٍ. پیری را می‌آید از عزیزان طریقت که این آیت خواندی و گفتی: خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِینٍ و لکن یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ. خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِینٍ و لکن رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ.

Халқи алإнсони ман тину локини Фозкрўнии أзкркм . Чаҳ зиён дорад ин ҷавҳари ҳурматро ки ниҳоди вай аз гул бӯда чун камоли вай дар дили ниҳода , қимат ӯ ки ҳаст аз рӯй тарбиятаст на аз рӯй турбат , шараф ӯ ки ҳаст аз лутфи қадам илоҳӣаст на аз рафт қадами бандагӣ . Ҳақи ҷли ҷалолаи ҳамаи олами бёФриди фалаку малик , аршу курсӣ , лавҳу қалам , биҳишту дӯзах , осмону замин ,у бойени офарӣдаҳо ҳеҷ назари меҳр ва муҳаббат накард , расӯл боишон нафиристоду пайғом боишон надод , ва чун навбат бхокён расед ки бркшидгон лутф буданду навохтагони фазлу маодини анвори асрор , блтФу карами хеши эшонро маҳали назар худ кард , пайғомбарон боишон фиристод , Фариштагонро рақибон эшон кард , сӯзи меҳр дар синаҳо ниҳод , оташи ишқ дар дилҳо афканд , хутути имон бар сафҳаҳои дилҳошони набшат ки : кутуби фии қлўбҳми алإимон . Рақами муҳаббат бар замирҳошон кашид ки иҳбҳму иҳбўнаҳи он сар ки ӯро ҷли ҷалола бо одамиён буд на бо арш буд на бо курсӣ , на бо фалак на бо малик , зеро ки ҳамаи бандагон муҷаррад буданду одамиёни ҳам бандагон буданд ва ҳам дӯстон . Нҳни أўлёؤкми фии алҳёҳи алднёу фии алохраҳ .

خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِینٍ و لکن فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ. چه زیان دارد این جوهر حرمت را که نهاد وی از گل بوده چون کمال وی در دل نهاده، قیمت او که هست از روی تربیت است نه از روی تربت، شرف او که هست از لطف قدم الهی است نه از رفت قدم بندگی. حق جلّ جلاله همه عالم بیافرید فلک و ملک، عرش و کرسی، لوح و قلم، بهشت و دوزخ، آسمان و زمین، و باین آفریده‌ها هیچ نظر مهر و محبّت نکرد، رسول بایشان نفرستاد و پیغام بایشان نداد، و چون نوبت بخاکیان رسید که برکشیدگان لطف بودند و نواختگان فضل و معادن انوار اسرار، بلطف و کرم خویش ایشان را محل نظر خود کرد، پیغامبران بایشان فرستاد، فرشتگان را رقیبان ایشان کرد، سوز مهر در سینه‌ها نهاد، آتش عشق در دلها افکند، خطوط ایمان بر صفحه‌های دلهاشان نبشت که: کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمانَ. رقم محبّت بر ضمیرهاشان کشید که یحبّهم و یحبّونه آن سرّ که او را جلّ جلاله با آدمیان بود نه با عرش بود نه با کرسی، نه با فلک نه با ملک، زیرا که همه بندگان مجرّد بودند و آدمیان هم بندگان بودند و هم دوستان. نَحْنُ أَوْلِیاؤُکُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ.

Қул итўФокми малики аламути алзии вкли бкми луи лои ғФлаҳи қлўбҳми мо аҳоли қабзи арўоҳҳми алии малики аламути Флмои ғФлўои ани шуҳуди алҳқоиқи хотбҳми алии миқдори Фҳмҳму ълқи болоғёри қлўбҳм , вкли ихотбаҳи бмои аҳтмли алии қадари қӯтау заъфа . Ин хитоб бар қадари фаҳми арбоби русум ва одотаст ки аз ғифлати роҳи бҳқоӣқ ҳақ намебаранду лтоӣФи асрори азал май дрнёбнд , лои ҷурми шарбати эшон бар қадари ҳавсила эшон омад ва гарна аз онҷо ки ҳақиқатасту хитоб бо ҷавонмардон тариқатаст , малики аламути хоки без мамлакатаст . Дар хок маъдан меҷӯяд ва дар маъдан гавҳар меҷӯяд . Анноси маодини кмъодни алзҳбу алФзаҳ . Хок май безад то ту дар хок чаҳ парвардае : ёқӯтӣ , лаълии пирӯзае , ё на ки нФтӣ , қӣрӣ , санги резае , калимаи хабисае ё калимаи тайибае , хокии ббизд , раҳгӣ бипечад , устихонии бишиканад , ӯро бар он вадиати пок чаҳ даст буд , ва бо вай чаҳ кор дорад , ки на ӯ ниҳод то ӯ баргирад . Аллоҳи итўФии алأнФси ҳайни мўтҳо .

قُلْ یَتَوَفَّاکُمْ مَلَکُ الْمَوْتِ الَّذِی وُکِّلَ بِکُمْ لو لا غفلة قلوبهم ما احال قبض ارواحهم علی ملک الموت فلمّا غفلوا عن شهود الحقایق خاطبهم علی مقدار فهمهم و علق بالاغیار قلوبهم، وُکِّلَ یخاطبه بما احتمل علی قدر قوّته و ضعفه. این خطاب بر قدر فهم ارباب رسوم و عادات است که از غفلت راه بحقائق حق نمی‌برند و لطائف اسرار ازل می‌درنیابند، لا جرم شربت ایشان بر قدر حوصله ایشان آمد و گرنه از آنجا که حقیقت است و خطاب با جوانمردان طریقت است، ملک الموت خاک بیز مملکت است. در خاک معدن میجوید و در معدن گوهر میجوید. الناس معادن کمعادن الذهب و الفضة. خاک می‌بیزد تا تو در خاک چه پرورده‌ای: یاقوتی، لعلی پیروزه‌ای، یا نه که نفطی، قیری، سنگ ریزه‌ای، کلمه خبیثه‌ای یا کلمه طیّبه‌ای، خاکی ببیزد، رگی بپیچد، استخوانی بشکند، او را بر آن ودیعت پاک چه دست بود، و با وی چه کار دارد، که نه او نهاد تا او برگیرد. اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها.

Хайри нассоҷи бемор буд малики аламути хост ки ҷон ӯ бардорад муаззин гуфт вақти намози шом ки аллоҳи Акбари аллоҳи Акбар , хайр гуфт : ё малик аламут бош то фаризаи намози шоми бгзорм ки ин фармон бар ман фӯт мешаваду фармони ту фӯт намешавад , чун намози бгзорди сар бар суҷуд ниҳод гуфт : илоҳии он рӯз ки ин вадиат менаҳодӣ заҳмати малики аламут дар миён набӯд чаҳ бошад ки имрӯз безаҳмат ӯ бурдорӣ ? :

خیر نساج بیمار بود ملک الموت خواست که جان او بردارد مؤذّن گفت وقت نماز شام که اللَّه اکبر اللَّه اکبر، خیر گفت: یا ملک الموت باش تا فریضه نماز شام بگزارم که این فرمان بر من فوت می‌شود و فرمان تو فوت نمی‌شود، چون نماز بگزارد سر بر سجود نهاد گفت: الهی آن روز که این ودیعت می‌نهادی زحمت ملک الموت در میان نبود چه باشد که امروز بی‌زحمت او برداری؟:

Хабар дурустаст ки одам ( ъ ) рӯзи мисоқ дар аҳди балӣ ки зарраҳои анбёء аз сулби вай берун карданд ва бар дидаи ашрофи вай арза карданд умри Довӯд ( ъ ) андак дид , гуфт бори худоё аз умри худ чиҳил сол буи додам , раби алъзаҳ қабул кард . Пас бохри умр чун малик аламут омад гуфт эй одами ҷон таслим кун , гуфт умри равиш роҳаст агар ҷон таслим кунам роҳи норафта чун буд . Малик аламут гуфт : умр бидодӣ лои ҷурми роҳи тамом норафта монад . Одам гуфт руҷӯъ кунам ки падараму марои бъмр ҳоҷатаст ва беумр роҳ натавон кард . Дар хабараст ки : « ҷҳди одами Фҷҳдти зритаҳ » чун муддат басар омад гуфт : ё одами ҷон таслим кун гуфт бтў таслим накунам ки на ту ниҳодае то ту бурдорӣ , он рӯз ки ҷалоли иззату нафхати фӣаи ман рӯҳӣ дар қолаб мо омад ту куҷо будӣ ? имрӯз агар боз мехоҳанд ту дар миёна чаҳ кунӣ ? раб Алъоламин фармуд ё одами хусумат дар боқӣ кун . ё ъзроӣили ту даври шӯу заҳмати хеши даври дор , эй ҷони поки блтФ ман орамидау бмҳри ман осӯда . ё أитҳои алнФси алмтмӣнаҳи арҷъии إлии рбки розӣаи Марзия

خبر درست است که آدم (ع) روز میثاق در عهد بلی که ذرّه‌های انبیاء از صلب وی بیرون کردند و بر دیده اشراف وی عرضه کردند عمر داود (ع) اندک دید، گفت بار خدایا از عمر خود چهل سال بوی دادم، ربّ العزه قبول کرد. پس بآخر عمر چون ملک الموت آمد گفت ای آدم جان تسلیم کن، گفت عمر روش راه است اگر جان تسلیم کنم راه نارفته چون بود. ملک الموت گفت: عمر بدادی لا جرم راه تمام نارفته ماند. آدم گفت رجوع کنم که پدرم و مرا بعمر حاجت است و بی‌عمر راه نتوان کرد. در خبرست که: «جحد آدم فجحدت ذرّیته» چون مدت بسر آمد گفت: یا آدم جان تسلیم کن گفت بتو تسلیم نکنم که نه تو نهاده‌ای تا تو برداری، آن روز که جلال عزّت وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی در قالب ما آمد تو کجا بودی؟ امروز اگر باز میخواهند تو در میانه چه کنی؟ ربّ العالمین فرمود یا آدم خصومت در باقی کن. یا عزرائیل تو دور شو و زحمت خویش دور دار، ای جان پاک بلطف من آرمیده و بمهر من آسوده. یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِی إِلی‌ رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً