Қавлаи таъолӣ : ман алмؤмнини риҷоли сбоқу саёқи ин оят , мадҳи саҳоба расӯласту зикри сайру баёни шарафи эшон ки эълом исломанду амони имон , арқони давлату осори миллату ахтарони сипеҳри даъват , бар бисоти тавҳиди саф пешин эшонанд , дар дафтари тФриди сатр нахустин эшонанд , ноқилони шаръу ноқидон дайн эшонанд , мшоҳдони ваҳй ва танзил эшонанд , хобу ором бар худ ҳаром карданд то дар майдони дайн хиром карданд , рӯзу шаб ҳаме тохтанд то саропарда куфр барандохтанд , тухм ибодат коштанд то бар саодат бардоштанд , илми шиори эшону зуҳди дсори эшону раҳмати нисори эшон , нусрати рояти эшону алсобқўни алсобқўни ояти эшон , сабқати ?лаами мнои алҳснии бдоити эшону сқоҳми рбҳми ғояти эшон . Ман алмؤмнини риҷол дар шаъни эшон . Ҳақи ҷли ҷалола дар қуръони басаи ҷойгаҳи эшонро риҷол хонд : риҷоли иҳбўни أни иттҳрўои покӣ дӯст доранд ва бпокӣ кӯшанд аз онкии дайни исломро банно бар покӣаст .

قوله تعالی: مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ سباق و سیاق این آیت، مدح صحابه رسول است و ذکر سیر و بیان شرف ایشان که اعلام اسلام‌اند و امان ایمان، ارکان دولت و آثار ملّت و اختران سپهر دعوت، بر بساط توحید صف پیشین ایشانند، در دفتر تفرید سطر نخستین ایشانند، ناقلان شرع و ناقدان دین ایشانند، مشاهدان وحی و تنزیل ایشانند، خواب و آرام بر خود حرام کردند تا در میدان دین خرام کردند، روز و شب همی تاختند تا سراپرده کفر برانداختند، تخم عبادت کاشتند تا بر سعادت برداشتند، علم شعار ایشان و زهد دثار ایشان و رحمت نثار ایشان، نصرت رایت ایشان وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ آیت ایشان، سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنی‌ بدایت ایشان و سقاهم ربهم غایت ایشان. مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ در شأن ایشان. حقّ جلّ جلاله در قرآن بسه جایگه ایشان را رجال خواند: رِجالٌ یُحِبُّونَ أَنْ یَتَطَهَّرُوا پاکی دوست دارند و بپاکی کوشند از آنکه دین اسلام را بنا بر پاکی است.

Қол алнабӣ ( с ) : « банӣ аддӣни алии алнзоФаҳ » .

قال النّبی (ص): «بنی الدّین علی النّظافة».

Ва қол ( с ) : « ани аллоҳи таъолии таййиби лои иқбли алои алтиб » аллоҳ покаст , ҳар чаҳ сифат покӣ дорад аз ақволу афъолу ҳаракоту саканоти ту онро бипазирад ва дар ҷаридаи саодати бинависад ва ҳар чаҳ бтўи олӯда буд аз ҷамеъ саодат нанависад ва на пазирад , биҳишти ҷавҳарӣ покаст , қуръони Маҷиди азуи хабар чунин дод ки :у мсокни тайибаи фии ҷиноти адан , агар олоишии дорӣ роҳат ндиҳанд ва агар бсФти покӣ рӯй туро гӯйанд : саломи алайкуми тбтми Фодхлўҳои холидин .

و قال (ص): «انّ اللَّه تعالی طیّب لا یقبل الا الطیّب» اللَّه پاک است، هر چه صفت پاکی دارد از اقوال و افعال و حرکات و سکنات تو آن را بپذیرد و در جریده سعادت بنویسد و هر چه بتو آلوده بود از جمیع سعادت ننویسد و نه‌پذیرد، بهشت جوهری پاک است، قرآن مجید ازو خبر چنین داد که: وَ مَساکِنَ طَیِّبَةً فِی جَنَّاتِ عَدْنٍ، اگر آلایشی داری راهت ندهند و اگر بصفت پاکی روی ترا گویند: سَلامٌ عَلَیْکُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِینَ.

Ва онҷо ки фармуд : риҷоли лои тлҳиҳми туҷҷорау лои байъи ани зикри аллоҳи эшонро бсФти зикри бстўд яъне ки дунёу машғалаи дунёи эшонро аз зикри аллоҳ боз надорад , пайвастаи забони эшон дар зикр бошаду дил дар меҳр , ҳар ки қадам дар кӯии тавҳиди ниҳоду қалам бар лавҳ дар саодат вай бирафт , бар маншури давлат ӯ ин тғро кашиданд ки :у азкрўои аллоҳи ксирои Фозкрўнии أзкркми як соъат ӯро аз зикри хеш ғофил нагузоранд , маҳҷӯри он маҳҷӯр ки аз зикр ӯ ғофил бошад ва аз ҷамоли ном ӯ маҳрӯм , агар ҳама анбиё хоҳанд ки маҳҷӯриро бҷмоли як клмт аз калимоти зикр бино гардонанд натавонанд , зеро ки калиди ганҷи зикри бадаст тавфиқаст ва ҳар он зикрӣ ки аз сар ғифлат раваду дил аз он бехабар буд ҳам чунонаст ки он ҳорс ки бар боми қалъаи банк бар медораду дузд нақб мебарад , ҳорс мегуяд : ман май байнамҳои эй дузд !у локини дузди коло май барад ва бигуфт ӯ муболот накунад донад ки ӯ менабинаду бъодту ғифлат чунон мегуяд . Боз дар хонае ки сълўкӣ бошад , Зуҳра надорад дузд ки гирди он хона гардад « إни ибодии лӣси лаки алайҳими султон » .

و آنجا که فرمود: رِجالٌ لا تُلْهِیهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ ایشان را بصفت ذکر بستود یعنی که دنیا و مشغله دنیا ایشان را از ذکر اللَّه باز ندارد، پیوسته زبان ایشان در ذکر باشد و دل در مهر، هر که قدم در کوی توحید نهاد و قلم بر لوح در سعادت وی برفت، بر منشور دولت او این طغرا کشیدند که: وَ اذْکُرُوا اللَّهَ کَثِیراً فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ یک ساعت او را از ذکر خویش غافل نگذارند، مهجور آن مهجور که از ذکر او غافل باشد و از جمال نام او محروم، اگر همه انبیا خواهند که مهجوری را بجمال یک کلمت از کلمات ذکر بینا گردانند نتوانند، زیرا که کلید گنج ذکر بدست توفیق است و هر آن ذکری که از سر غفلت رود و دل از آن بی‌خبر بود هم چنان است که آن حارس که بر بام قلعه بانک بر میدارد و دزد نقب میبرد، حارس میگوید: من می‌بینم های ای دزد! و لکن دزد کالا می‌برد و بگفت او مبالات نکند داند که او می‌نبیند و بعادت و غفلت چنان میگوید. باز در خانه‌ای که صعلوکی باشد، زهره ندارد دزد که گرد آن خانه گردد «إِنَّ عِبادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطانٌ».

эй ҷавонмард ! нукта Эй бишинав ки ҳазор ҷони арзад : одаму ҳавво дар биҳишт буданд фармон омад ки эй одам вае ҳавво ! аз ман машғӯли мгрдид ва аз зикри ман ғофил мабошед ки шайтон дуздаст мутарассид бинишаста то чун роҳ занад бар шумо , як турфаи алъайни қӯти зикр азишон вои истод , дузд даромад ва бар эшон роҳи бузад . Аз ҷаноби ҷабарут итоб омад ки эй одам чаро аҳди мо фаромӯш кардӣ ? одам гуфт : бори худоёи амонами даҳ , зинҳорам даҳ то ҷавобӣ бидиҳам , хитоб омад ки эй одами туро амон додам чаҳ хоҳӣ гуфт ? одам гуфт : « إни фии злки лзкрии лмни кони ?лаи қалб » , ёдгор дар дил тавон дошт , ту дили ббрдӣ , зкрўо дил бишуд хона холӣ монад , дузд даромад дасташ кушода шуд Фأзлҳмои алшитони анҳо . Худовандо ! акнӯн ки кор афтод , Карими туе ! бикрами худ ин бечораро мизбонӣ кун .

ای جوانمرد! نکته‌ای بشنو که هزار جان ارزد: آدم و حوا در بهشت بودند فرمان آمد که ای آدم و ای حوا! از من مشغول مگردید و از ذکر من غافل مباشید که شیطان دزد است مترصد بنشسته تا چون راه زند بر شما، یک طرفة العین قوّت ذکر ازیشان وا ایستاد، دزد درآمد و بر ایشان راه بزد. از جناب جبروت عتاب آمد که ای آدم چرا عهد ما فراموش کردی؟ آدم گفت: بار خدایا امانم ده، زینهارم ده تا جوابی بدهم، خطاب آمد که ای آدم ترا امان دادم چه خواهی گفت؟ آدم گفت: «إِنَّ فِی ذلِکَ لَذِکْری‌ لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ»، یادگار در دل توان داشت، تو دل ببردی، ذکروا دل بشد خانه خالی ماند، دزد درآمد دستش گشاده شد فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطانُ عَنْها. خداوندا! اکنون که کار افتاد، کریم تویی! بکرم خود این بیچاره را میزبانی کن.

Сдигри ҷой ки дар қуръони сифат мардон гуфт , ин оят вирдаст : риҷоли сдқўои мо ъоҳдўои аллоҳи алайҳи мардоне ки вафои аҳди сифати эшон , сидқ дар қавлу амали сирати эшон , дар роҳи худо аз баҳри эъзози дайну аълоъи калимаи ҳақи тани сиблат кардану ҷон дар хатар ниҳодани пешаи эшон . Инаст ки раб Алъоламин фармуд : Фмнҳми ман қзии нҳбаҳ ва манеҳам ман интзри сад ҳазор ҷони муқаддаси фидои он зарбати қаҳри бод ки дар майдони вафо бар сифоти он мардони кори зории рӯзи аҳад фурӯ омад . Расӯли худои эшонро гуфт : « змлўҳму дмоӣҳми Фонҳми ибъсўни явми алқёмаҳу аўдоҷҳми тшхби дамо , аллўни лавни алдму алриҳи риҳи алмск » фардо ки эшонро ҳашар кунанд , он Қатарҳои хӯн аз сифоти эшон дар ърсоти қиёмат бар бисоти иззат ҳаме чакад ,у ғараз аз он ҷилвагарӣ он буд то халқ бидонанд ки куштагони роҳи худо кадоманд .

سدیگر جای که در قرآن صفت مردان گفت، این آیت ورد است: رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ مردانی که وفای عهد صفت ایشان، صدق در قول و عمل سیرت ایشان، در راه خدا از بهر اعزاز دین و اعلاء کلمه حق تن سبیل کردن و جان در خطر نهادن پیشه ایشان. اینست که ربّ العالمین فرمود: فَمِنْهُمْ مَنْ قَضی‌ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ صد هزار جان مقدّس فدای آن ضربت قهر باد که در میدان وفا بر صفات آن مردان کار زاری روز احد فرو آمد. رسول خدا ایشان را گفت: «زمّلوهم و دمائهم فانّهم یبعثون یوم القیامة و اوداجهم تشخب دما، اللون لون الدّم و الرّیح ریح المسک» فردا که ایشان را حشر کنند، آن قطرهای خون از صفات ایشان در عرصات قیامت بر بساط عزّت همی چکد، و غرض از آن جلوه‌گری آن بود تا خلق بدانند که کشتگان راه خدا کدام‌اند.

Дар хабар саҳеҳаст ки аз рафтагони ҳеҷ касро бад-ӣни олами фонӣ рағбатӣ набошад магари шаҳидони роҳи ҳақро ки хоҳанд ки эшонро бад-ӣни олами суфло боз фиристанд то дар вафоу ризоӣ ӯ дигари бораи ҷонро фидо кунанд . Аҷаб нестгар он ҷавонмардон дар роҳи худои тан сиблат мекарданду ҷон ҳаме бохтанд ки ҳар ҷо ки нуқтаи сидқ пайдо гардад , ҳақиқати ишқи марг аз ҷонаш бархезад , зеро ки ваъдаи лақои бадар маргаст анкми лни тероаи рбкм ҳатто тмўтўоу иззати қуръони дархост ин мекунад ки Фтмнўои аламути إни кантами содиқин . Агар дар сидқи муҳаббати қадамии дорӣ , ё дар тмнии висол ӯ биқрор гаштае , рӯзи маргро бҷону дил истиқбол кун ки рӯзи бору ҳангоми висоли он рӯзасту ваъдаи лақои онҷо . Ва дар хабараст ки « лои роҳаҳи ллмؤмни ман дуни лқоءи раба » .

در خبر صحیح است که از رفتگان هیچ کس را بدین عالم فانی رغبتی نباشد مگر شهیدان راه حق را که خواهند که ایشان را بدین عالم سفلی باز فرستند تا در وفا و رضای او دیگر باره جان را فدا کنند. عجب نیست گر آن جوانمردان در راه خدا تن سبیل میکردند و جان همی باختند که هر جا که نقطه صدق پیدا گردد، حقیقت عشق مرگ از جانش برخیزد، زیرا که وعده لقا بدر مرگ است انکم لن تروا ربکم حتی تموتوا و عزّت قرآن درخواست این میکند که فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ. اگر در صدق محبّت قدمی داری، یا در تمنّی وصال او بیقرار گشته‌ای، روز مرگ را بجان و دل استقبال کن که روز بار و هنگام وصال آن روز است و وعده لقا آنجا. و در خبر است که‌ «لا راحة للمؤمن من دون لقاء ربه».

Овардаанд ки Мӯсо кулем салавоти аллоҳи алайҳи ъзроӣили пеш вай омад то қабзи рӯҳ вай кунад , Мӯсо гуфт нахусти ин пайғоми ман бҳзрт иззат бирасон ки ҳеҷ дӯст дидӣ ки аз дӯсти худ ҷон бастанд ? ъзроӣили он пайғоми бгзорд , ҷавобаш доданд ки во ӯ бигӯ ки ҳеҷ дӯст дидӣ ки дидори дӯст худ нахоҳад ? « ман аҳби лқоءи аллоҳи аҳби аллоҳи лақоа ва ман караи лқоءи аллоҳи караи аллоҳи лақоа » .

آورده‌اند که موسی کلیم صلوات اللَّه علیه عزرائیل پیش وی آمد تا قبض روح وی کند، موسی گفت نخست این پیغام من بحضرت عزّت برسان که هیچ دوست دیدی که از دوست خود جان بستاند؟ عزرائیل آن پیغام بگزارد، جوابش دادند که وا او بگو که هیچ دوست دیدی که دیدار دوست خود نخواهد؟ «من احبّ لقاء اللَّه احبّ اللَّه لقاه و من کره لقاء اللَّه کره اللَّه لقاه».

Лиҷзии аллоҳи алсодқини бсдқҳми фии алднёи болтмкину алнсраҳи алии алъдўу аълоъи алроиаҳу фии алохраҳи бҷмили алсўобу ҷазили алмобу алхлўди фии алнъими алмқиму алтқдими алии аломсоли болткрим ва алтъзим мегуяд содиқонро подош кирдор диҳад ҳам дар дунё ва ҳам дар уқбо , дар дунёи эшонро вақт хуш диҳад бар истеъмоли илму таъзими амру атбоъи суннат , ва дар уқбои эшонро зиндагонӣ хуш диҳад миёни самоъу шаробу дидор , айшӣ беитобу неъматӣ беҳисобу дидорӣ беҳиҷоб . Ва гуфтаанд ҷзоءи сидқи эшон дар дунё онаст ки кед шайтону макри душман аз эшон дафъ кунад . Бӯи язиди бастомиро гуфтанд : кори ту бо Иблис чунаст ? гуфт : ҷироннои фӣ амн манеҳ ҳамсоягони мо бҳшмти мо аз всоўс ӯ бар осӯдаанд , сӣ соли гузашт то Иблисро ёрои он набӯдаст ки қадам дар кӯии мо наад , қоли аллоҳи таъолӣ : إни ибодии лӣси лаки алайҳими султон .

لِیَجْزِیَ اللَّهُ الصَّادِقِینَ بِصِدْقِهِمْ فی الدّنیا بالتمکین و النّصرة علی العدوّ و اعلاء الرّایة و فی الآخرة بجمیل الثّواب و جزیل المآب و الخلود فی النّعیم المقیم و التقدیم علی الامثال بالتکریم و التعظیم میگوید صادقان را پاداش کردار دهد هم در دنیا و هم در عقبی، در دنیا ایشان را وقت خوش دهد بر استعمال علم و تعظیم امر و اتّباع سنت، و در عقبی ایشان را زندگانی خوش دهد میان سماع و شراب و دیدار، عیشی بی‌عتاب و نعمتی بی‌حساب و دیداری بی‌حجاب. و گفته‌اند جزاء صدق ایشان در دنیا آنست که کید شیطان و مکر دشمن از ایشان دفع کند. بو یزید بسطامی را گفتند: کار تو با ابلیس چونست؟ گفت: جیراننا فی امن منه همسایگان ما بحشمت ما از وساوس او بر آسوده‌اند، سی سال گذشت تا ابلیس را یارای آن نبودست که قدم در کوی ما نهد، قال اللَّه تعالی: إِنَّ عِبادِی لَیْسَ لَکَ عَلَیْهِمْ سُلْطانٌ.

Иброҳӣм хавос гуяд : вақте дар бодияи раҳ гум кардам , шахсеро дидам ки омаду марои бас роҳ оварад , гуфтам ту кистӣ ? гуфт маро наме доне ? ! манам он сар бедувалатон ки маро Иблис гӯйанд . Гуфтам чунаст ки кор ту онаст ки мардумро аз роҳи барӣ на бароаи бози оре ? гуфт ман бироҳонро аз роҳ барам , аммо онон ки бар сари роҳ ҳақ бошанд боишон тақарруб кунаму бхоки қадами эшон табарруки намоям .

ابراهیم خواصّ گوید: وقتی در بادیه ره گم کردم، شخصی را دیدم که آمد و مرا بس راه آورد، گفتم تو کیستی؟ گفت مرا نمی‌دانی؟! منم آن سر بی‌دولتان که مرا ابلیس گویند. گفتم چونست که کار تو آنست که مردم را از راه بری نه براه باز آری؟ گفت من بیراهان را از راه برم، امّا آنان که بر سر راه حق باشند بایشان تقرّب کنم و بخاک قدم ایشان تبرّک نمایم.

эй ҷавонмард ! анояти азалии гавҳари содиқонро рангӣ диҳад ки ҳар ки дар эшон нигарад агар бегона буд ошно гардад , вари осӣ буд ориф гардад , вари дарвеш буд тавонгар гардад .

ای جوانمرد! عنایت ازلی گوهر صادقان را رنگی دهد که هر که در ایشان نگرد اگر بیگانه بود آشنا گردد، ور عاصی بود عارف گردد، ور درویش بود توانگر گردد.

Иброҳӣм адҳам гуфт : вақте кашиши рӯм дар ботини ман сари барзад , гуфтам оё чаҳ ҳоласт ин ва аз куҷо афтод ин кашиш дар ботини ман ? ! ҳамеи сари бздм ва рафтам то бидор алмалики рӯм дар сарое шудам , ҷамъии анбӯҳи онҷои гирди омада , он зуннорҳои эшон бидидам , ғайрати дайн дар ман кор кард , пероҳан аз сар то пой фурӯ даридаму наърае чанд кашидам , он рӯмён фароз омаданд ва ҳаме пурседанд ки туро чаҳ буд ва дар ту чаҳ сафро афтод ? гуфтам ман ин зуннорҳои шумо наметавонам дид . Гуфтанд ҳамоно ту аз Маҳмадӣоне ? гуфтам ореи ман аз Муҳаммадиёнам . Гуфтанд корӣ саҳласт бмо чунин расед ки сангу хоки бнбўти Муҳамад гувоҳӣ медод ва аз ҷамодяти ин зуннорҳои мо ҳолати он санг ва хок дорад , агар бо ту сидқӣ ҳаст аз худо бихоҳ то ин зуннорҳои мо бнбўти Муҳамад гувоҳӣ бидиҳад то мо дар доӣраҳи исломи оӣим . Иброҳӣми сар бар саҷдаи ниҳод ва дар аллоҳ зоред , гуфт : худовандо ! бар ман бибахшоӣу ҳабиби хешро нусрати даҳу дайни исломро қавӣ кун . Ҳануз он муноҷоти тамоми нокарда ки ҳар зуннории бзбонӣ фасеҳ мегуфт : « лои илоҳи алои аллоҳи Муҳамади расӯли аллоҳ » . Эшон чун он ҳоли диданди зуннорҳо бгслониднду наъраҳои шавқ заданд ва гуфтанд : лои илоҳи алои аллоҳи Муҳамади расӯли аллоҳ .

ابراهیم ادهم گفت: وقتی کشش روم در باطن من سر برزد، گفتم آیا چه حال است این و از کجا افتاد این کشش در باطن من؟! همی سر بزدم و رفتم تا بدار الملک روم در سرایی شدم، جمعی انبوه آنجا گرد آمده، آن زنارهای ایشان بدیدم، غیرت دین در من کار کرد، پیراهن از سر تا پای فرو دریدم و نعره‌ای چند کشیدم، آن رومیان فراز آمدند و همی پرسیدند که ترا چه بود و در تو چه صفرا افتاد؟ گفتم من این زنارهای شما نمی‌توانم دید. گفتند همانا تو از محمّدیانی؟ گفتم آری من از محمّدیانم. گفتند کاری سهل است بما چنین رسید که سنگ و خاک بنبوّت محمد گواهی میداد و از جمادیّت این زنارهای ما حالت آن سنگ و خاک دارد، اگر با تو صدقی هست از خدا بخواه تا این زنارهای ما بنبوّت محمد گواهی بدهد تا ما در دائره اسلام آئیم. ابراهیم سر بر سجده نهاد و در اللَّه زارید، گفت: خداوندا! بر من ببخشای و حبیب خویش را نصرت ده و دین اسلام را قوی کن. هنوز آن مناجات تمام ناکرده که هر زناری بزبانی فصیح میگفت: «لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه». ایشان چون آن حال دیدند زنارها بگسلانیدند و نعره‌های شوق زدند و گفتند: لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه.

эй ҷавонмард ! осори назари содиқони баҳри хорстони хизлон ки расад ъбҳри дайн бар ояд , баракоти анфоси эшон баҳри шўрстони идбор ки тобади анбари ишқ буи диҳад , агар бмФлс нигаранд тавонгар шавад , агар бзнор дор нигаранд мақбули даргоҳ иззат шавад .

ای جوانمرد! آثار نظر صادقان بهر خارستان خذلان که رسد عبهر دین بر آید، برکات انفاس ایشان بهر شورستان ادبار که تابد عنبر عشق بوی دهد، اگر بمفلس نگرند توانگر شود، اگر بزنار دار نگرند مقبول درگاه عزّت شود.

إнмои ириди аллоҳи лизҳби ънкми алрҷси أҳли албит . . . Раби Алъоламин миннат май наад бар Мустафои арабӣ ки хости моу ҳукм мо онаст ки аҳли байти ту пок бошанд аз ҳар чаҳ олоиш халқятасту аўсохи башарият , то аз хона бкдхдоӣ монад ҳамаи чизи алтиботи ллтибину алтибўн ллтибот гуфтаанд ки « рҷс » эдар афъол хабисаасту ахлоқи дниаҳ , афъоли хабиса фавоҳишаст мо зуҳри минҳо ва мо батн ,у ахлоқи дниаҳи ҳўӣу бидъату бухлу ҳирсу қатъи раҳму амсоли он , раби Алъоламин эшонро биҷои бидъати суннати ниҳод ,у биҷои бухли саховат ,у биҷои ҳирси қаноат ,у биҷои қатъи раҳми васлату шафқат . Он гуҳ фармуд :у итҳркми ттҳиро ва шуморо пок медорад аз онкии бахуд мъҷб бошед ё худро бар дар аллоҳ долтӣ донед ё бтоъту аъмоли худ назарӣ кунед .

إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ... ربّ العالمین منّت می‌نهد بر مصطفی عربی که خواست ما و حکم ما آنست که اهل بیت تو پاک باشند از هر چه آلایش خلقیّت است و اوساخ بشریّت، تا از خانه بکدخدای ماند همه چیز الطَّیِّباتُ لِلطَّیِّبِینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّباتِ گفته‌اند که «رجس» ایدر افعال خبیثه است و اخلاق دنیّه، افعال خبیثه فواحش است ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ، و اخلاق دنیّه هوی و بدعت و بخل و حرص و قطع رحم و امثال آن، ربّ العالمین ایشان را بجای بدعت سنّت نهاد، و بجای بخل سخاوت، و بجای حرص قناعت، و بجای قطع رحم وصلت و شفقت. آن گه فرمود: وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً و شما را پاک می‌دارد از آنکه بخود معجب باشید یا خود را بر در اللَّه دالّتی دانید یا بطاعت و اعمال خود نظری کنید.

Пер тариқат гуфт : назар дуаст : назари инсонӣу назари раҳмонӣ . Назар инсонӣ онаст ки ту бахуднигарӣ ,у назар раҳмонӣ онаст ки ҳақ бтў нигарад , ва то назари инсонӣ аз ниҳоди ту рахт бар надорад назари раҳмонии бадалат нузул накунад . эй мискин ! чаҳнигарӣ ту бойени тоъати олӯдаи хеш ва онро бадаргоҳ бениёзӣ ӯ чаҳ вазн наҳй , хабари надорӣ ки аъмоли ҳамаи садиқони замину тоъоти ҳамаи қудсёни осмон агар ҷамъ кунӣ дар мизони ҷалоли зии алҷлоли пари пашша Эй насинҷид . Локин ӯ ҷли ҷалола бо бе ниёзии худ бандаро ба бандагӣ май писандаду роҳи буи май намояд , аллоҳи латифи бъбодаҳ латифаст ба бандагони хеш . Мегуяд лутфи мо байну раҳмат аз мо дону неъмат аз мо хоҳу сӣлўои аллоҳи ман фазла .

پیر طریقت گفت: نظر دو است: نظر انسانی و نظر رحمانی. نظر انسانی آنست که تو بخود نگری، و نظر رحمانی آنست که حق بتو نگرد، و تا نظر انسانی از نهاد تو رخت بر ندارد نظر رحمانی بدلت نزول نکند. ای مسکین! چه نگری تو باین طاعت آلوده خویش و آن را بدرگاه بی‌نیازی او چه وزن نهی، خبر نداری که اعمال همه صدّیقان زمین و طاعات همه قدسیان آسمان اگر جمع کنی در میزان جلال ذی الجلال پر پشه‌ای نسنجد. لکن او جلّ جلاله با بی‌نیازی خود بنده را به بندگی می‌پسندد و راه بوی می‌نماید، اللَّهُ لَطِیفٌ بِعِبادِهِ لطیف است به بندگان خویش. میگوید لطف ما بین و رحمت از ما دان و نعمت از ما خواه وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ.

إни алмуслимӣну алмслмот . . . Раби Алъоламин дарин ояти бандагони худро дар рафтани роҳи дайни манозили равшан май намояд ва он гуҳи эшонро блтФи худ дар он равиш меситояду брҳмти худ музди азиму савоб Карим медиҳад , худ роҳ май намояд ва худ бар равиш медорад ва он гуҳи бандаро дар он меситояд . Инат караму латофат ! инат раҳмату рأФт ! « إни алмуслимӣну алмслмот » мусулмононанд аҳкоми шариъатро гардани ниҳода ва дар роҳи ҳақиқати хештанро биФкндаҳ , алмؤмнину алмؤмнот муъминонанд бо қарори забону тасдиқ аз миёни ҷону амали боркон ,у алқонтину алқонтоти тоъат гузоронанд ва фармон бурдорон буруз дар кори дайну бшб дар хумори шарбати яқин ,у алсодқину алсодқот расатонанд ҳам дар гуфтори ҳам дар кирдори ҳам дар ақд ва ҳам дар аҳд ,у алсобрину алсоброт шикебёнанд дар нузули балӣоту мФоҷоти қзёт ,у алхошъину алхошъот шикастагонанд дар нузули балӣоту мФоҷоти қзёт ,у алхошъину алхошъот шикастагонанду фурӯтанони бҳкм ризо додау бқдми аҷзи пеши султони ҳақиқати истода ,у алмтсдқину алмтсдқот бахшандагонанд ҳам бимол ва ҳам бнФс , ҳақи ҳеҷ кас бар худ бнгзоштаҳ ва аз роҳи хусумат бо халқи бархеста ,у алсоӣмину алсоӣмот мумсиконанд аз ношоист , хомӯшонанд аз нописанди бҳкми тариқат , рӯзаи дорон бар вифқи шариъат ,у алҳоФзини Фрўҷҳму алҳоФзоти пос доронанд зоҳири худро то дар ҳароми ниўФтнд , гўшўононанд ботини худро то халқ набенанд ,у алзокрини аллоҳи ксироу алзокроти худоиро ёд кунандагонанд бзбон ва ёддоштгонанд бадал .

إِنَّ الْمُسْلِمِینَ وَ الْمُسْلِماتِ... ربّ العالمین درین آیت بندگان خود را در رفتن راه دین منازل روشن می‌نماید و آن گه ایشان را بلطف خود در آن روش می‌ستاید و برحمت خود مزد عظیم و ثواب کریم می‌دهد، خود راه می‌نماید و خود بر روش میدارد و آن گه بنده را در آن می‌ستاید. اینت کرم و لطافت! اینت رحمت و رأفت! «إِنَّ الْمُسْلِمِینَ وَ الْمُسْلِماتِ» مسلمانان‌اند احکام شریعت را گردن نهاده و در راه حقیقت خویشتن را بیفکنده، الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِناتِ مؤمنان‌اند با قرار زبان و تصدیق از میان جان و عمل بارکان، وَ الْقانِتِینَ وَ الْقانِتاتِ طاعت گزاران‌اند و فرمان برداران بروز در کار دین و بشب در خمار شربت یقین، وَ الصَّادِقِینَ وَ الصَّادِقاتِ راستان‌اند هم در گفتار هم در کردار هم در عقد و هم در عهد، وَ الصَّابِرِینَ وَ الصَّابِراتِ شکیبایان‌اند در نزول بلیّات و مفاجات قضیّات، وَ الْخاشِعِینَ وَ الْخاشِعاتِ شکستگان‌اند در نزول بلیّات و مفاجات قضیّات، وَ الْخاشِعِینَ وَ الْخاشِعاتِ شکستگان‌اند و فروتنان بحکم رضا داده و بقدم عجز پیش سلطان حقیقت ایستاده، وَ الْمُتَصَدِّقِینَ وَ الْمُتَصَدِّقاتِ بخشندگان‌اند هم بمال و هم بنفس، حقّ هیچ کس بر خود بنگذاشته و از راه خصومت با خلق برخاسته، وَ الصَّائِمِینَ وَ الصَّائِماتِ ممسکان‌اند از ناشایست، خاموشان‌اند از ناپسند بحکم طریقت، روزه‌داران بر وفق شریعت، وَ الْحافِظِینَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحافِظاتِ پاس‌داران‌اند ظاهر خود را تا در حرام نیوفتند، گوشوانان‌اند باطن خود را تا خلق نبینند، وَ الذَّاکِرِینَ اللَّهَ کَثِیراً وَ الذَّاکِراتِ خدای را یاد کنندگان‌اند بزبان و یادداشتگان‌اند بدل.

Пер тариқат гуфт : эй ёдгори ҷонҳо ва ёд дошта дилҳо ва ёд карда забонҳо ! бФзли худ моро ёд куну биёади Лутфии моро шод кун . эй қоими биёади хешу заҳри ёдкунанда биёади худ пеш ! ёд туаст ки туро ба сазо расаду рене аз раҳе чаҳ ояд ки туро сазад .

پیر طریقت گفت: ای یادگار جانها و یاد داشته دلها و یاد کرده زبانها! بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطفی ما را شاد کن. ای قائم بیاد خویش و زهر یاد کننده بیاد خود پیش! یاد تو است که ترا به سزا رسد و رنه از رهی چه آید که ترا سزد.

Илоҳӣ ! ту биёади худӣ ва ман биёади ту , ту брхўости худӣ ва ман бар ниҳоди ту .

الهی! تو بیاد خودی و من بیاد تو، تو برخواست خودی و من بر نهاد تو.

أъди аллоҳи ?лаами мғФраҳу أҷрои ъзимои алиўми сҳўлаҳи алъбодаҳу давоми алмърФаҳу ғдои таҳқиқи алсўлу нили мо фавқи алмأмўл .

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِیماً الیوم سهولة العبادة و دوام المعرفة و غدا تحقیق السول و نیل ما فوق المأمول.