Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими амири алмؤмнини алӣ ( ъ ) гуфт : « бисмии аллоҳи Фотқаҳи ллртўқ , мсҳлаҳи ллўъўр , мҷнаҳи ллшрўр , шФоءи лмои фии алсдўр » бисмии аллоҳи гушояндаи бстгиҳост , осонкунанда дшўориҳост , давркунанда бдиҳост , ороми дилҳоу шифои дардҳо ва шустани ғмҳост . Аз хзоӣни ғайби тӯҳфае дар саҳроӣ вуҷӯд наёяд магари ббдрқаҳи иззати бисмии аллоҳ , ҳеҷ дуо дар маърази ҳоҷати бқблаҳ иҷобат нарасад магари бмдди ҳишмати бисмии аллоҳ , ҳеҷ каси қадам аз манзили муҷоҳидат дар мақом мшоҳдт наниҳад магари босори анвор « бисмии аллоҳ » , дар Фродиси аълоу ҷиноти мأўии шароби таҳур аз малик ғаюр натавон ёфт магари бўсилту зриъти бисмии аллоҳ .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ امیر المؤمنین علی (ع) گفت: «بسم اللَّه فاتقة للرتوق، مسهّلة للوعور، مجنّة للشرور، شفاء لما فی الصدور» بسم اللَّه گشاینده بستگیهاست، آسان کننده دشواریهاست، دور کننده بدیهاست، آرام دلها و شفای دردها و شستن غمهاست. از خزائن غیب تحفه‌ای در صحرای وجود نیاید مگر ببدرقه عزت بسم اللَّه، هیچ دعا در معرض حاجت بقبله اجابت نرسد مگر بمدد حشمت بسم اللَّه، هیچ کس قدم از منزل مجاهدت در مقام مشاهدت ننهد مگر بآثار انوار «بسم اللَّه»، در فرادیس اعلی و جنات مأوی شراب طهور از ملک غیور نتوان یافت مگر بوسیلت و ذریعت بسم اللَّه.

эй ҷавонмард ! имрӯз ки аз қтиъти тарсоне ва аз наҳифи қиёмати ларзоне ва дар ғаму аҳзонии пайдо буд ки самоъи ному нишон ӯ чанд туоне , бош то фардо ки аз қтиъти эмини шӯйу ақабаи сироти бозгузорӣ аз балои дунёи ҷуста ва аз ҳавои нафасу шайтони бози руста дар равзаи ризвон бар тахт бахт нишаста Фриштаҳи бхдмти истода ва аз кафи ҷалоли зўи алҷлоли шароб таҳур ёфта , бандаро рӯзи шодии он рӯзаст , рӯзи тӯбоу зулфӣу ҳасании он рӯзаст .

ای جوانمرد! امروز که از قطیعت ترسانی و از نهیب قیامت لرزانی و در غم و احزانی پیدا بود که سماع نام و نشان او چند توانی، باش تا فردا که از قطیعت ایمن شوی و عقبه صراط باز گذاری از بلای دنیا جسته و از هوای نفس و شیطان باز رسته در روضه رضوان بر تخت بخت نشسته فریشته بخدمت ایستاده و از کفّ جلال ذو الجلال شراب طهور یافته، بنده را روز شادی آن روز است، روز طوبی و زلفی و حسنی آن روز است.

Алҳмди ллаҳи алзии ?лаи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрзи ситоиши некӯу санои бсзои мари худоиро ки ҳафт осмон ва ҳафт замини оёту ройот қудрат ӯст , шавоҳиди шариъат ашорот ӯст , мъоҳди ҳақиқат Башшорот ӯст , қадими номахлуқи зот ва сифот ӯст , худовандӣ ки маснӯъот дар замину самовот аз қудрат ӯ нишонаст , махлуқоту муҳаддисот аз ҳикмат ӯ баёнаст . Мавҷӯдоту маълӯмот бар вуҷӯд ӯ бурҳонаст , на мтъоўри зиёдат на мутадовил нуқсонаст .

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ ستایش نیکو و ثنای بسزا مر خدای را که هفت آسمان و هفت زمین آیات و رایات قدرت اوست، شواهد شریعت اشارات اوست، معاهد حقیقت بشارات اوست، قدیم نامخلوق ذات و صفات اوست، خداوندی که مصنوعات در زمین و سماوات از قدرت او نشانست، مخلوقات و محدثات از حکمت او بیانست. موجودات و معلومات بر وجود او برهانست، نه متعاور زیادت نه متداول نقصانست.

Ва ?лаи алҳмди фии алохраҳу ҳўи алҳкими алхбир , ҷое дигар фармуд : ?лаи алҳмди фии алأўлӣу алохраҳу ?лаи алҳкму إлиаҳи трҷъўни ҳамду шукри мрўро дар ду ҷаҳон ки неъматҳо ҳама азуаст дар ду ҷаҳон , мадҳу санои бсзои мрўро дар ду ҷаҳон , ки яктое ва бе ҳамтои худ ӯ рост дар ду ҷаҳон . Алҳмди ллаҳи алзии ?лаи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрзи бдонкаҳи раби алъзаҳи ҷли ҷалолаи халқро дар вуҷӯд оварад бФзли хеш ва эшонро ксўаҳ фитрат пӯшонед ва рӯзӣ дод блтФи хеш ва аз балоҳо нигаҳ дошту тоъот бо тақсир қабул карду бики узр азишон бисёре зулоту ҷароим афв карду тавфиқи тоъат арзонӣ дошт ва аз маъсияти исмат каромат карду роҳ боямон намӯду дилро бмърФт биёрост ва аз куфр нигаҳ дошту қуръони Маҷид маншур доду Сайиди алмрслину хотами алнабӣинро пайғомбар ва қдўаҳ кард , чун бандагон аз гузоради шукри ин неъматҳо оҷиз омаданд , фазлу карами худ пайдо карду лисони лутфро ниёбати ин оҷизон ва муфлисон дод ва худро ҳамд гуфт бчнди ҷойгаҳ : алҳмди ллаҳи раби Алъоламин алҳмди ллаҳи алзии халқи алсмоўоту алأрзи алҳмди ллаҳи алзии أнзли алии абдаи алкитоби алҳмди ллаҳи алзии ?лаи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрзи алҳмди ллаҳи фотири алсмоўоту алأрз , ин ҳамаи ниёбати доштан бандагонаст дар шукри олоу нъмои хешу нишон дӯстӣаст , зеро ки дар роҳи муҳаббат аз дӯсти ниёбати доштани шарт дӯстӣаст , чнонстӣ ки раб алъзаҳ гуфтӣ : бандаи ман ин неъматҳо ки додам бе ту додам ва ин қисмат ки кардам бе ту кардам ва чунон ки бе ту қисмат кардам бе ту ҳамд оварадаму бҳкми дӯстии турои ниёбати доштам то бадоне ки дӯсти меҳрбонати манам латифу Кариму раҳими ббндгони манам .

وَ لَهُ الْحَمْدُ فِی الْآخِرَةِ وَ هُوَ الْحَکِیمُ الْخَبِیرُ، جایی دیگر فرمود: لَهُ الْحَمْدُ فِی الْأُولی‌ وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُکْمُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ حمد و شکر مرورا در دو جهان که نعمتها همه ازوست در دو جهان، مدح و ثنا بسزا مرورا در دو جهان، که یکتایی و بی‌همتایی خود او راست در دو جهان. الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ بدانکه رب العزة جل جلاله خلق را در وجود آورد بفضل خویش و ایشان را کسوه فطرت پوشانید و روزی داد بلطف خویش و از بلاها نگه داشت و طاعات با تقصیر قبول کرد و بیک عذر ازیشان بسیاری زلات و جرائم عفو کرد و توفیق طاعت ارزانی داشت و از معصیت عصمت کرامت کرد و راه بایمان نمود و دل را بمعرفت بیاراست و از کفر نگه داشت و قرآن مجید منشور داد و سید المرسلین و خاتم النبیین را پیغامبر و قدوه کرد، چون بندگان از گزارد شکر این نعمتها عاجز آمدند، فضل و کرم خود پیدا کرد و لسان لطف را نیابت این عاجزان و مفلسان داد و خود را حمد گفت بچند جایگه: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَنْزَلَ عَلی‌ عَبْدِهِ الْکِتابَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ الْحَمْدُ لِلَّهِ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ، این همه نیابت داشتن بندگان است در شکر آلا و نعمای خویش و نشان دوستی است، زیرا که در راه محبت از دوست نیابت داشتن شرط دوستی است، چنانستی که رب العزة گفتی: بنده من این نعمتها که دادم بی‌تو دادم و این قسمت که کردم بی‌تو کردم و چنان که بی‌تو قسمت کردم بی‌تو حمد آوردم و بحکم دوستی ترا نیابت داشتم تا بدانی که دوست مهربانت منم لطیف و کریم و رحیم ببندگان منم.

Иълми мо илҷи фии алأрз ва мо ихрҷи минҳои адои дафни алъбд , иълми мо алзии кони фии қалбаи ман ихлосау тавҳидау ваҷдау ҳузнау ҳсротаҳ . Ва мо инзли ман алсмоءи алии қулӯби аўлёӣаҳи ман алолтоФу алкшўФ ва мо иърҷи фӣҳо ман анфоси алоўлёء ва ҳам алосФёء . Ихлоси мухлисону тавҳиди муваҳҳидону маърифати орифон бар ваии ҷли ҷалолаи ҳеҷ пӯшида нау илми қадими ваии баҳамаи расида , лои ҷурм чун банда дар хок шавад аз ваии ихлосу тавҳиду маърифати дидау дониста , ҳамон соъат навохт худ бар вай нааду савоби он буии расонаду осори он бхлқи намояди чунон ки дар ҳақи зўи алнўни мисрӣ фаро намӯд он соъат ки ҷиноза вай барграфтанд ҷўқии мурғон бар сари ҷиноза вай омаданду парво пар заданд чунонк он ҳамаи халқу замини бсоиаҳи худ бпўшиднду ҳаргизи ҳеҷ кас аз ани мурғони яке надида буд ва на пас аз ани диданди магар бар сар ҷиноза мазанӣ шогирди шофиии рҳмҳмои аллоҳ ,у дигари рӯз бар сари хоки зўи алнўн набишта ёфтанд хаттӣ ки на монанди хати одамиён буд ки : зўи алнўни ҳабиби аллоҳи ман алшўқи қтили аллоҳ , ҳар гуҳ ки он набишта маҳв мекарданд бози онро ҳам чунон набишта меёфтанд .

یَعْلَمُ ما یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ ما یَخْرُجُ مِنْها ادا دفن العبد، یعلم ما الذی کان فی‌ قلبه من اخلاصه و توحیده و وجده و حزنه و حسراته. وَ ما یَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ علی قلوب اولیائه من الالطاف و الکشوف وَ ما یَعْرُجُ فِیها من انفاس الاولیاء و هم الاصفیاء. اخلاص مخلصان و توحید موحّدان و معرفت عارفان بر وی جلّ جلاله هیچ پوشیده نه و علم قدیم وی بهمه رسیده، لا جرم چون بنده در خاک شود از وی اخلاص و توحید و معرفت دیده و دانسته، همان ساعت نواخت خود بر وی نهد و ثواب آن بوی رساند و آثار آن بخلق نماید چنان که در حق ذو النون مصری فرا نمود آن ساعت که جنازه وی برگرفتند جوقی مرغان بر سر جنازه وی آمدند و پروا پر زدند چنانک آن همه خلق و زمین بسایه خود بپوشیدند و هرگز هیچ کس از ان مرغان یکی ندیده بود و نه پس از ان دیدند مگر بر سر جنازه مزنی شاگرد شافعی رحمهما اللَّه، و دیگر روز بر سر خاک ذو النون نبشته یافتند خطّی که نه مانند خطّ آدمیان بود که: ذو النون حبیب اللَّه من الشوق قتیل اللَّه، هر گه که آن نبشته محو میکردند باز آن را هم چنان نبشته می‌یافتند.

Мансури аммори раҳма аллоҳ гуфт : вақте дар хароба Эй шудам ҷавониро дидам дар намози айни хавф ва хшиаҳ гашта гӯйии дӯзах дар пеш ӯ буду қиёмат бар қафоӣ ӯ , сабр кардам то аз намози фориғи гашт , он гуҳ бар вай салом кардам ва гуфтам : эй ҷавони дӯзахи сахра ӣӣ эйу зери он сахра водӣӣаст ки онро лзӣ гӯйанд , зиндони осӣон ва муҷримонаст , ҷавон чун ин сухан бишунид овозӣ аз вай биёмад биФтоду биҳуши гашт чун бо ҳуш омад гуфт : эй ҷавонмард ҳеҷ тавонад буд ки шарбатии дигари диҳии ин хастаи кӯфтаро ? ин оят бар хондам ки : вқўдҳои анносу алҳҷораҳ , ҷавони наъраи бузаду колбуд холӣ кард , чун ӯро бар мғтсл ниҳоданд . Бар синаи вай хаттӣ дидам набишта : фии айшаи розӣа , хостам ки миёни ду абрӯии ваии даҳоне нуҳум , хаттӣ дигар дидам набишта ки : Фрўҳу райҳону ҷинаи Наим , пас чун ӯро дафн карданд ҳамон шаб ӯро бихоб дидам дар фирдавси ҷомае сабзи пӯшида бар мураккаб нур нишаста тоҷи ъз бар сар ниҳода гуфтам : эй ҷавони ҳақи ҷли ҷалола бо ту чаҳ кард ?

منصور عمار رحمه اللَّه گفت: وقتی در خرابه‌ای شدم جوانی را دیدم در نماز عین خوف و خشیة گشته گویی دوزخ در پیش او بود و قیامت بر قفای او، صبر کردم تا از نماز فارغ گشت، آن گه بر وی سلام کردم و گفتم: ای جوان دوزخ صخره‌یی‌ای و زیر آن صخره وادیی است که آن را لظی گویند، زندان عاصیان و مجرمان است، جوان چون این سخن بشنید آوازی از وی بیامد بیفتاد و بیهوش گشت چون با هوش آمد گفت: ای جوانمرد هیچ تواند بود که شربتی دیگر دهی این خسته کوفته را؟ این آیت بر خواندم که: وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ، جوان نعره بزد و کالبد خالی کرد، چون او را بر مغتسل نهادند. بر سینه وی خطّی دیدم نبشته: فِی عِیشَةٍ راضِیَةٍ، خواستم که میان دو ابروی وی دهانی نهم، خطی دیگر دیدم نبشته که: فَرَوْحٌ وَ رَیْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِیمٍ، پس چون او را دفن کردند همان شب او را بخواب دیدم در فردوس جامه‌ای سبز پوشیده بر مرکب نور نشسته تاج عزّ بر سر نهاده گفتم: ای جوان حق جل جلاله با تو چه کرد؟

Гуфт : феъл бе мо феъли бшҳдоءи бадар ва зоданӣ бо ман ҳамон кард аз навохту каромат ки бо шаҳидон бадар карду зиёдат аз он , гуфтам : сабаб чаҳ буд ки навохт ту бар навохт эшон зиёдат кард ? гуфт : лонаами қтлўои басаеви алкФору қатлати басаеви алҷбор , яъне алхўФу алхшиаҳ .

گفت: فعل بی ما فعل بشهداء بدر و زادنی با من همان کرد از نواخت و کرامت که با شهیدان بدر کرد و زیادت از آن، گفتم: سبب چه بود که نواخت تو بر نواخت ایشان زیادت کرد؟ گفت: لانّهم قتلوا بسیف الکفار و قتلت بسیف الجبار، یعنی الخوف و الخشیة.

Ва мо инзли ман алсмоءи алтоф карамаст ки аз даргоҳи қадам дар баъзе авқот рӯй бхлқ наад гирди сина ҳо мегардад ҳар синае ки аз он буи ошноӣ ояд ва дар ани хавфу хшиаҳ буд онҷо манзил кунад ,у фии алхбр : ани лрбкми фии айёми дҳркми нафаҳоти алои Фтързўои лҳои ъсии ани тдрккми Флои тшқўои баъдҳо абадан .

وَ ما یَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ الطاف کرم است که از درگاه قدم در بعضی اوقات روی بخلق نهد گرد سینه‌ها میگردد هر سینه‌ای که از آن بوی آشنایی آید و در ان خوف و خشیة بود آنجا منزل کند، و فی الخبر: ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعرضوا لها عسی ان تدرککم فلا تشقوا بعدها ابدا.

Ва мо иърҷи фӣҳо анфос ва аҷдонасту нолаи тоӣбону оҳи муфлисон ки буқати саҳаргоҳ аз дилии пари дарду ҷонии пари ҳасрат бар ояду боди субҳии онро бирабоеду бҳзрти аъло барад , ани ллаҳи таъолии риҳои тсмии алсбҳиаҳ тҳб ъанд алосҳори таҳаммули алонину алостғФор ило ъанд алмлики алҷбор .

وَ ما یَعْرُجُ فِیها انفاس و اجدان است و ناله تائبان و آه مفلسان که بوقت سحرگاه از دلی پر درد و جانی پر حسرت بر آید و باد صبحی آن را برباید و بحضرت اعلی برد، انّ للَّه تعالی ریحا تسمّی الصبحیة تهبّ عند الاسحار تحمل الانین و الاستغفار الی عند الملیک الجبار.

эй ҷавонмард ! бғнимти дори он нафаси дарднок ки аз сари ниёзу гудозу сӯз дил барояд ки то бҳзрт аъло расад онро ҳиҷобӣ пеш наёяд , аҷаб доне чист ҳафтсад ҳазор солаи тасбеҳи Иблис дар саҳрои лоуболии ббод бениёзӣ бар дод ва он як нафаси дарвеши сӯхтау оҳи он муфлиси бечораи бҳзрти худ барад ва ин Нидо дар дод ки : « анин алмзнбини аҳби илои ман зҷли алмсбҳин » .

ای جوانمرد! بغنیمت دار آن نفس دردناک که از سر نیاز و گداز و سوز دل برآید که تا بحضرت اعلی رسد آن را حجابی پیش نیاید، عجب دانی چیست هفتصد هزار ساله تسبیح ابلیس در صحرای لاابالی بباد بی‌نیازی بر داد و آن یک نفس درویش سوخته و آه آن مفلس بیچاره بحضرت خود برد و این ندا در داد که: «انین المذنبین احبّ الیّ من زجل المسبّحین».

Ва мапиндор ки чун он нафаси дарвеш муфлис бардорад ӯро бо бори маъсияти бигузорад ки он бори маъсият ӯ ҳама бардорад . Бӯи бикр воситӣ гуфт : мутӣъон ҳмолонанду ҳмолони ҷуз борӣ надоранд ва ин даргоҳ бениёзонаст ,у осӣон муфлисонанд ва ин бисот муфлисонаст , эй худовандони тоъат ! тоъатҳо ки кардаед бкўии ифлос фурӯ гузореду муфлиси вор бо ду дасти тиҳӣ аз дар раҳмат ӯ боз шавед , бзбони инкисори бнъти аФтқори гўӣид : подшоҳо ! мо на тўонгроним ки бастад ва дод омадем , мо мФлсоним ки бтқозо омадаем , мо на тўонгроним ки бори савоб май ҷўӣим , мо мФлсоним ки нисори раҳмат май ҷўӣим . Ба Довӯд ( ъ ) ваҳй омад ки : эй Довӯди он зулат ки аз ту биёмад баси муборак буд бар ту , Довӯд гуфт : бори худоёи зулат чун муборак бошад ? гуфт : эй Довӯди пеш аз ани зулат ҳар бор ки бадаргоҳ мо омадӣ малик вор меомадӣ бо киришмау нози тоъат ва акнӯн ки май оеи бандаи вор май ое бо сӯзу ниёзи муфлисӣ « ё Довӯди анин алмзнбини аҳби илои ман срохи алъобдин » , ин он фазласт ки раби Алъоламин Довӯдро дод ва бар ваии миннати ниҳод ки :у лақади отинои Довӯди мнои фузало , ва дар ахбор Довӯдаст ки збўр мехонду номи гуноҳкорон бисёр барме омад аз рӯй ғайрату салобат дар дайн гуфт : аллоҳами лои тғФри ллхтоӣини бори худоё ! гунаҳи коронро мёмрз .

و مپندار که چون آن نفس درویش مفلس بردارد او را با بار معصیت بگذارد که آن بار معصیت او همه بردارد. بو بکر واسطی گفت: مطیعان حمّالان‌اند و حمّالان جز باری ندارند و این درگاه بی‌نیازان است، و عاصیان مفلسان‌اند و این بساط مفلسان است، ای خداوندان طاعت! طاعتها که کرده‌اید بکوی افلاس فرو گذارید و مفلس‌وار با دو دست تهی از در رحمت او باز شوید، بزبان انکسار بنعت افتقار گوئید: پادشاها! ما نه توانگرانیم که بستد و داد آمدیم، ما مفلسانیم که بتقاضا آمده‌ایم، ما نه توانگرانیم که بار ثواب می‌جوئیم، ما مفلسانیم که نثار رحمت می‌جوئیم. به داود (ع) وحی آمد که: ای داود آن زلّت که از تو بیامد بس مبارک بود بر تو، داود گفت: بار خدایا زلّت چون مبارک باشد؟ گفت: ای داود پیش از ان زلّت هر بار که بدرگاه ما آمدی ملک‌وار می‌آمدی با کرشمه و ناز طاعت و اکنون که می‌آیی بنده‌وار می‌آیی با سوز و نیاز مفلسی‌ «یا داود انین المذنبین احبّ الیّ من صراخ العابدین»، این آن فضل است که رب العالمین داود را داد و بر وی منت نهاد که: وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا، و در اخبار داود است که زبور می‌خواند و نام گناهکاران بسیار برمی‌آمد از روی غیرت و صلابت در دین گفت: اللّهم لا تغفر للخطّائین‌ بار خدایا! گنه‌کاران را میامرز.

Гуфтанд : эй Довӯди нҳмор бешафқатӣ бар гуноҳкорон ! бош то Муҳамади арабии қадам дар доираи вуҷӯд наад ва бар гуноҳи нокардаи уммат истиғфор кунад ки : « ағФри лии мо қидмат ва мо ахрт » ,у лисон қадар мегуяд ки : эй Довӯди ту дар банди покии худ монда Эй бош то аз дасти қазоу қадари қафои хурии он гуҳи бадоне ки чаҳ гуфтӣу куҷои истодае ,у Ҷабраил дар роҳи омада ки эй Довӯди тири қазо аз камони қадар ҷудо шуд ҳони худро нигаҳдор ! агар туоне , Довӯд аз сари таҳайюру пушаймонӣ дар миҳроб нишаста дида бар збўр дошта ва бо зикру ибодати пардохта то ҳадиси мурғ дар пеш омаду назар вай бизан аўрё афтод , ва ин қисса дар сӯраи с бшрҳ гуфта ояд ани шоءи аллоҳ , пас бъоқбт Довӯд мегуфт : аллоҳами ағФри ллмзнбини Фъсии ани тғФри лдоўди Фимои бинҳм .

گفتند: ای داود نهمار بی‌شفقتی بر گناهکاران! باش تا محمد عربی قدم در دایره وجود نهد و بر گناه ناکرده امّت استغفار کند که: «اغفر لی ما قدّمت و ما اخّرت»، و لسان قدر میگوید که: ای داود تو در بند پاکی خود مانده‌ای باش تا از دست قضا و قدر قفا خوری آن گه بدانی که چه گفتی و کجا ایستاده‌ای، و جبرئیل در راه آمده که ای داود تیر قضا از کمان قدر جدا شد هان خود را نگهدار! اگر توانی، داود از سر تحیّر و پشیمانی در محراب نشسته دیده بر زبور داشته و با ذکر و عبادت پرداخته تا حدیث مرغ در پیش آمد و نظر وی بزن اوریا افتاد، و این قصه در سوره ص بشرح گفته آید ان شاء اللَّه، پس بعاقبت داود میگفت: اللّهم اغفر للمذنبین فعسی ان تغفر لداود فیما بینهم.