Қавлаи таъолӣ : қул пайғомбар ман бигӯӣ , ман ирзқкм он кист ки рӯзӣ медиҳад шуморо ? ман алсмоўоту алأрз аз осмону замин , қул аллоҳи ҳам ту гӯй ки худоӣ ,у إнои أўи إёкми мо ё шумо , лаълии ҳудои أўи фии залоли мубин ( 24 ) бар роҳ ростем ё дар гумроҳии ошкоро .

قوله تعالی: قُلْ پیغامبر من بگوی، مَنْ یَرْزُقُکُمْ آن کیست که روزی میدهد شما را؟ مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ از آسمان و زمین، قُلِ اللَّهُ هم تو گوی که خدای، وَ إِنَّا أَوْ إِیَّاکُمْ ما یا شما، لَعَلی‌ هُدیً أَوْ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۲۴) بر راه راستیم یا در گمراهی آشکارا.

Қул пайғомбар ман бигӯӣ , лои тсӣлўни ъмои أҷрмно ва шуморо нахоҳанд пурсед аз ончӣ мо кунем аз бадӣ ,у лои нсӣли ъмои тъмлўн ( 25 ) ва моро нахоҳанд пурсед аз ончӣ шумо мекунед .

قُلْ پیغامبر من بگوی، لا تُسْئَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنا و شما را نخواهند پرسید از آنچه ما کنیم از بدی، وَ لا نُسْئَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ (۲۵) و ما را نخواهند پرسید از آنچه شما میکنید.

Қул иҷмъи бинно рбно бигӯӣ бо ҳам оради миёни мо худованди мо рӯзи растохез , сами иФтҳи биннои пас кори кушояди миёни мо , болҳқи бдоўрии рост ,у ҳўи алФтоҳи алълим ( 26 ) ва ӯ ҳокимаст корбари гушои доно .

قُلْ یَجْمَعُ بَیْنَنا رَبُّنا بگوی با هم آرد میان ما خداوند ما روز رستاخیز، ثُمَّ یَفْتَحُ بَیْنَنا پس کار گشاید میان ما، بِالْحَقِّ بداوری راست، وَ هُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِیمُ (۲۶) و او حاکم است کاربر گشای دانا.

Қул أрўнӣ бигӯӣ : бо ман нмоӣид , аллазӣнаи أлҳқтм ба шуракои ин анбозон ки дарав мебандед бонабозӣ куллан анбозӣ нест ва ин даъвӣ рост нест , бали ҳўи аллоҳ оре ӯст аллоҳ , алъзизи алҳким ( 27 ) он тавонои доно .

قُلْ أَرُونِیَ بگوی: با من نمائید، الَّذِینَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَکاءَ این انبازان که درو می‌بندید بانبازی کَلَّا انبازی نیست و این دعوی راست نیست، بَلْ هُوَ اللَّهُ آری اوست اللَّه، الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۲۷) آن توانای دانا.

Ва мо أрслноки нФрстодими туро , إлои кафеи ллноси магар ҳамвора ҳамаи мардумонро , бшироу нзирои бишорати диҳӣу бими намое ,у локини أксри анноси лои иълмўн ( 28 ) локини бештар мардумон намедонанд .

وَ ما أَرْسَلْناکَ نفرستادیم ترا، إِلَّا کَافَّةً لِلنَّاسِ مگر همواره همه مردمان را، بَشِیراً وَ نَذِیراً بشارت دهی و بیم نمایی، وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ (۲۸) لکن بیشتر مردمان نمی‌دانند.

Ва иқўлўни маттии ҳозои алўъду мигўинд : ин ваъда ки медиҳӣ кӣаст ва чаҳ ҳангомаст ? إни кантами содиқин ( 29 ) агар рост май гӯйӣ .

وَ یَقُولُونَ مَتی‌ هذَا الْوَعْدُ و میگویند: این وعده که میدهی کی است و چه هنگام است؟ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ (۲۹) اگر راست می‌گویی.

Қул лаками меод явм бигӯӣ шуморо ҳангом въд рӯзӣаст , лои тстأхрўни анҳу соъаҳу лои тстқдмўн ( 30 ) ки аз он як соъат бо пас нашаведу фаро пеш нашавед .

قُلْ لَکُمْ مِیعادُ یَوْمٍ بگوی شما را هنگام وعد روزیست، لا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ ساعَةً وَ لا تَسْتَقْدِمُونَ (۳۰) که از آن یک ساعت با پس نشوید و فرا پیش نشوید.

Ва қоли аллазӣнаи кФрўо ногрўидгон гуфтанд : лни нؤмни бҳзои алқуръони бнгрўими бойени қуръон ,у лои болзии байни идиаҳ ва на бон ки пеш аз ан буд аз ҳеҷ расӯлу китоб ,у лутарӣ ва агар ту байнед , إзи алзолмўн мўқўФўн ъанд рбҳми он гуҳ ки кофарон боз дошта бошанд наздики худованди эшон , ирҷъи бъзҳми إлии баъзи алқўл бо якдигари бози мигўинди сухан , иқўли аллазӣнаи астзъФўои ллзини асткбрўои бечораи гирифтагони мигўинди гардани кашонро : луи лои أнтми лкнои муъминин ( 31 ) агар на шумо будед мо бгрўидимӣ .

وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا ناگرویدگان گفتند: لَنْ نُؤْمِنَ بِهذَا الْقُرْآنِ بنگرویم باین قرآن، وَ لا بِالَّذِی بَیْنَ یَدَیْهِ و نه بآن که پیش از ان بود از هیچ رسول و کتاب، و لو تری و اگر تو بینید، إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ آن گه که کافران باز داشته باشند نزدیک خداوند ایشان، یَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلی‌ بَعْضٍ الْقَوْلَ‌ با یکدیگر باز میگویند سخن، یَقُولُ الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا بیچاره گرفتگان میگویند گردن کشان را: لَوْ لا أَنْتُمْ لَکُنَّا مُؤْمِنِینَ (۳۱) اگر نه شما بودید ما بگرویدیمی.

Қоли аллазӣнаи асткбрўои ллзини астзъФўои гардан кашон гӯйанд бечораи гирифтагонро : أи нҳни сдднокми ан алҳдӣ бош мо боз гардонидем шуморо аз рост рафтан ва боз доштем шуморо аз пайғом пазируфтан ? баъди إзи ҷоءкми пас онкӣ бшмо омад , бали кантами муҷримин ( 32 ) на ки шумо гуноҳкорон будед ҷурми шуморо буд .

قالَ الَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا لِلَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا گردن کشان گویند بیچاره گرفتگان را: أَ نَحْنُ صَدَدْناکُمْ عَنِ الْهُدی‌ باش ما باز گردانیدیم شما را از راست رفتن و باز داشتیم شما را از پیغام پذیرفتن؟ بَعْدَ إِذْ جاءَکُمْ پس آنکه بشما آمد، بَلْ کُنْتُمْ مُجْرِمِینَ (۳۲) نه که شما گناهکاران بودید جرم شما را بود.

Ва қоли аллазӣнаи астзъФўои ллзини асткбрўои бечора гирифтагон гӯйанд гардани кашонро : бали макри аллилу алнҳор балки сози бади шумо буду кӯшиши кажи шумо дар шбонрўз , إзи тأмрўнно أн накуфр биллоҳ ки моро миФрмўдид то бхдоӣ кофар шавем , ва наҷаъл ?лаи أндодо ва ӯро ҳамтоёни гўӣим ,у أсрўои алндомаҳи лмои рأўои алъзоб ва бо якдигар дар ниҳони пушаймонӣ май намоянди он гуҳ ки азоби бенанд ,у ҷълнои алأғлоли фии أъноқи аллазӣнаи кФрўо ва ғулҳо дар гардан ногрўидгон кунем , ҳилли иҷзўни إлои мо конўои иъмлўн ( 33 ) подош ндиҳанд эшонро магар ончӣ мекарданд .

وَ قالَ الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا بیچاره گرفتگان گویند گردن‌کشان را: بَلْ مَکْرُ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ بلکه ساز بد شما بود و کوشش کژ شما در شبانروز، إِذْ تَأْمُرُونَنا أَنْ نَکْفُرَ بِاللَّهِ که ما را میفرمودید تا بخدای کافر شویم، وَ نَجْعَلَ لَهُ أَنْداداً و او را همتایان گوئیم، وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ و با یکدیگر در نهان پشیمانی می‌نمایند آن گه که عذاب بینند، وَ جَعَلْنَا الْأَغْلالَ فِی أَعْناقِ الَّذِینَ کَفَرُوا و غلها در گردن ناگرویدگان کنیم، هَلْ یُجْزَوْنَ إِلَّا ما کانُوا یَعْمَلُونَ (۳۳) پاداش ندهند ایشان را مگر آنچه میکردند.

Ва мо أрслнои фии қарияи ман нзиру нФрстодим дар ҳеҷ шаҳри ҳаргизи ҳеҷ огоҳкунандае , إлои қоли мтрФўҳо магар гуфтанд фарохи ҷаҳонён ва бе ниёзони эшон , إнои бмои أрслтм ба коФрўн ( 34 ) мо бончаҳи шуморо фиристоданд бони ногрўидгоним .

وَ ما أَرْسَلْنا فِی قَرْیَةٍ مِنْ نَذِیرٍ و نفرستادیم در هیچ شهر هرگز هیچ آگاه کننده‌ای، إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها مگر گفتند فراخ جهانیان و بی نیازان ایشان، إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ (۳۴) ما بآنچه شما را فرستادند بآن ناگرویدگانیم.

Ва қолўои нҳни أксри أмўолоу أўлодо ва гуфтанд мо бо мол тарему фарзандонтар , ва мо нҳни бмъзбин ( 35 ) ва моро азоб накунанд .

وَ قالُوا نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوالًا وَ أَوْلاداً و گفتند ما با مال تریم و فرزندان‌تر، وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ (۳۵) و ما را عذاب نکنند.

Қул إн рабӣ бигӯӣ худованди ман , ибсти алрзқи лмн ишоء мегустаранд рӯзии фарох ӯро ки хоҳад ,у иқдр ва бондозаҳ мебахшад ӯро ки мехоҳаду локини أксри анноси лои иълмўн ( 36 ) локини бештари мардумони нмидоннд .

قُلْ إِنَّ رَبِّی بگوی خداوند من، یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ می‌گستراند روزی فراخ او را که خواهد، وَ یَقْدِرُ و باندازه می‌بخشد او را که میخواهد وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ (۳۶) لکن بیشتر مردمان نمیدانند.

Ва мо أмўолкму лои أўлодкм на моли шумо ва на фарзандони шумо , болатии тқрбкми ъндно , онаст ки шуморо наздикӣ афзоед бнздики мо , зулфии фаротарӣу наздикӣ , إлои ман омну амали солҳои магар касе ки бгрўду кор нек кунад , Фأўлӣки ?лаами ҷзоء алзъФ эшонанд ки аишонрости подоши тӯй бар тӯй , бмои ъмлўо бончаҳ карданд аз некӣҳо , ва ҳам фии алғрФоти омнўн ( 37 ) ва эшон дар ани ғурфа ва торамҳо нотарсон ва бе бямон .

وَ ما أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ نه مال شما و نه فرزندان شما، بِالَّتِی تُقَرِّبُکُمْ عِنْدَنا، آنست که شما را نزدیکی افزاید بنزدیک ما، زُلْفی‌ فراتری و نزدیکی، إِلَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً مگر کسی که بگرود و کار نیک کند، فَأُولئِکَ لَهُمْ جَزاءُ الضِّعْفِ ایشانند که ایشانراست پاداش توی بر توی، بِما عَمِلُوا بآنچه کردند از نیکیها، وَ هُمْ فِی الْغُرُفاتِ آمِنُونَ (۳۷) و ایشان در ان غرفه و طارمها ناترسان و بی‌بیمان.

Ва аллазӣнаи исъўни фии оётно ва эшон ки бар суханони мо хостаҳанд , мъоҷзину микўшнд дар ан ки моро оҷизи оранду халқро аз пазируфтан он фурӯ доранд , أўлӣки фии алъзоби мҳзрўн ( 38 ) эшон фардо дар азоб овардагонанд .

وَ الَّذِینَ یَسْعَوْنَ فِی آیاتِنا و ایشان که بر سخنان ما خاسته‌اند، مُعاجِزِینَ و میکوشند در ان که ما را عاجز آرند و خلق را از پذیرفتن آن فرو دارند، أُولئِکَ فِی الْعَذابِ مُحْضَرُونَ (۳۸) ایشان فردا در عذاب آوردگان‌اند.

Қул إни рабии ибсти алрзқи лмни ишоءи ман ибодау иқдр ?ла бигӯӣ худованди ман мигстронди рӯзии онро ки хоҳад аз бандагони худ ва фурӯ мегирад бондозаҳ бирав ки хоҳад , ва мо أнФқтми ман шайъи ء ва ҳар чаҳ нафақа кунед ва бакор бурид бар даравишон , Фҳўи ихлФаҳи аллоҳи онро халаф боз диҳаду бадал ,у ҳўи хайри алрозқин ( 39 ) ва ӯ беҳтари рӯзӣ диҳандагонаст .

قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ یَقْدِرُ لَهُ بگوی خداوند من میگستراند روزی آن را که خواهد از بندگان خود و فرو میگیرد باندازه برو که خواهد، وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ و هر چه نفقة کنید و بکار برید بر درویشان، فَهُوَ یُخْلِفُهُ اللَّه آن را خلف باز دهد و بدل، وَ هُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ (۳۹) و او بهتر روزی دهندگان است.

Ва явми иҳшрҳми ҷмиъо ва он рӯз ки бар ангизоними эшонро ҳама , сами иқўли ллмлоӣкаҳи он гуҳи Фриштгонро гўӣим : أи ҳؤлоءи إёкми конўои иъбдўн ( 40 ) эшон шуморо май парастиданади бхдоиӣ ?

وَ یَوْمَ یَحْشُرُهُمْ جَمِیعاً و آن روز که بر انگیزانیم ایشان را همه، ثُمَّ یَقُولُ لِلْمَلائِکَةِ آن گه فریشتگان را گوئیم: أَ هؤُلاءِ إِیَّاکُمْ کانُوا یَعْبُدُونَ (۴۰) ایشان شما را می‌پرستیدند بخدایی؟

Қолўо сбҳонк гӯйанд покӣ ва бе айбии туро , أнти влинои ман дўнҳми ту худованди мое бе эшон , бали конўои иъбдўни алҷн балки эшон дев май парастиданад , أксрҳми баҳами мؤмнўн ( 41 ) бештари эшон боишон гиравидагон буданд .

قالُوا سُبْحانَکَ گویند پاکی و بی عیبی ترا، أَنْتَ وَلِیُّنا مِنْ دُونِهِمْ تو خداوند مایی بی ایشان، بَلْ کانُوا یَعْبُدُونَ الْجِنَّ بلکه ایشان دیو می‌پرستیدند، أَکْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ (۴۱) بیشتر ایشان بایشان گرویدگان بودند.

Фолиўми лои имлки бъзкми лбъзи нФъоу лои зрои имрӯзи бадаст касе аз шумо касро на судаст ва на зиён , ва нақавл ллзини злмўо ва он гуҳи гўӣими эшонро ки ситам карданд бар худ ва кофар шуданд , зўқўои азоби алнори алтии кантами баҳои ткзбўн ( 42 ) чашид азоби он оташ ки онро бдрўғи мидоштид .

فَالْیَوْمَ لا یَمْلِکُ بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ نَفْعاً وَ لا ضَرًّا امروز بدست کسی از شما کس را نه سودست و نه زیان، وَ نَقُولُ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا و آن گه گوئیم ایشان را که ستم کردند بر خود و کافر شدند، ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّتِی کُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُونَ (۴۲) چشید عذاب آن آتش که آن را بدروغ میداشتید.

Ва إзои ттлии алайҳими оётно ва он гуҳ ки бар эшон хонанд суханони мо , байноти суханони равшани пайдо , қолўои мо ҳозои إло раҷул гӯйанд нест ин магари мардӣ , ириди أни исдкм ки мехоҳад ки бар гирданд шуморо , ъмои кони иъбди обоؤкм аз ончӣ май парастиданади падарони шумо ,у қолўои мо ҳозои إлои إФки мФтрӣ ва гуфтанд : нест ин магари сухании кажи дурӯғии ниҳодау сохта ,у қоли аллазӣнаи кФрўо ногрўидгон гуфтанд : ллҳқи лмои ҷоءҳми пайғоми ростро ки боишон омад , إни ҳозои إлои саҳари мубин ( 43 ) нест ин магари ҷодуии ошкоро .

وَ إِذا تُتْلی‌ عَلَیْهِمْ آیاتُنا و آن گه که بر ایشان خوانند سخنان ما، بَیِّناتٍ سخنان روشن پیدا، قالُوا ما هذا إِلَّا رَجُلٌ گویند نیست این مگر مردی، یُرِیدُ أَنْ یَصُدَّکُمْ که میخواهد که بر گرداند شما را، عَمَّا کانَ یَعْبُدُ آباؤُکُمْ از آنچه می‌پرستیدند پدران شما، وَ قالُوا ما هذا إِلَّا إِفْکٌ مُفْتَریً و گفتند: نیست این مگر سخنی کژ دروغی نهاده و ساخته، وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا ناگرویدگان گفتند: لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ پیغام راست را که بایشان آمد، إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِینٌ (۴۳) نیست این مگر جادویی آشکارا.

Ва мо отиноҳми ман кутуби идрсўнҳо ва надодем ҳеҷ эшонро номае ки хондандии онро пеш аз қуръон , ва мо أрслнои إлиҳми қблки ман нзир ( 44 )у нФрстодим боишон пеш аз ту ҳеҷ пайғоми расонӣу бими намое .

وَ ما آتَیْناهُمْ مِنْ کُتُبٍ یَدْرُسُونَها و ندادیم هیچ ایشان را نامه‌ای که خواندندی آن را پیش از قرآن، وَ ما أَرْسَلْنا إِلَیْهِمْ قَبْلَکَ مِنْ نَذِیرٍ (۴۴) و نفرستادیم بایشان پیش از تو هیچ پیغام رسانی و بیم نمایی.

Ва кизби аллазӣнаи ман қиблаам ва эшон ки пеш аз Қурайш буданд дурӯғ зан гирифтанд пайғомбарони хешро , ва мо блғўои мъшори мо отиноҳм ва Қурайш бидиҳ як аз тавон эшон нарасидаанд , Фкзбўои русулии эшон пайғомбарони марои дурӯғ зан гирифтанд , ФкиФи кони накир ( 45 ) то чун буд нишони нописанди ман .

وَ کَذَّبَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ و ایشان که پیش از قریش بودند دروغ زن گرفتند پیغامبران خویش را، وَ ما بَلَغُوا مِعْشارَ ما آتَیْناهُمْ و قریش بده یک از توان ایشان نرسیده‌اند، فَکَذَّبُوا رُسُلِی ایشان پیغامبران مرا دروغ زن گرفتند، فَکَیْفَ کانَ نَکِیرِ (۴۵) تا چون بود نشان ناپسند من.