Қавлаи таъолӣ : إнои нҳни нҳии аламутии мооим ки зинда кунем мурдагонро , ва накутуб мо қдмўоу минўисим ҳар чаҳ пеши миФрстнд ,у осорҳм ва нишонҳо ва расмҳо ва ниҳодҳо ки мениҳоданд ,у кули шайъи ءи أҳсиноаҳу ҳамаи чизро донистаему шимурда , фии إмоми мубин ( 12 ) дар лавҳи маҳфӯзи он пешвои равшани пайдо .

قوله تعالی: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتی‌ ماایم که زنده کنیم مردگان را، وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا و مینویسیم هر چه پیش میفرستند، وَ آثارَهُمْ و نشانها و رسمها و نهادها که می‌نهادند، وَ کُلَّ شَیْ‌ءٍ أَحْصَیْناهُ و همه چیز را دانسته‌ایم و شمرده، فِی إِمامٍ مُبِینٍ (۱۲) در لوح محفوظ آن پیشوای روشن پیدا.

Ва азрби ?лаами Маслан эшонро мисли зану ҳамсони соз , أсҳоби алқриаҳи мардумони он шаҳрро , إзи ҷоءҳои алмрслўн ( 13 ) он гуҳ ки боишон омад фиристодагон .

وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا ایشان را مثل زن و همسان ساز، أَصْحابَ الْقَرْیَةِ مردمان آن شهر را، إِذْ جاءَهَا الْمُرْسَلُونَ (۱۳) آن گه که بایشان آمد فرستادگان.

إзи أрслнои إлиҳм аснин фиристодем боишон ду тан , Фкзбўҳмои дурӯғ зан гирифтанд эшонро ҳар ду , Фъззнои бсолс қавӣ кардем он ду расӯли бони се дигар , Фқолўои إнои إликми мрслўн ( 14 ) эшонро гуфтанд мо бшмо фиристодагонем .

إِذْ أَرْسَلْنا إِلَیْهِمُ اثْنَیْنِ فرستادیم بایشان دو تن، فَکَذَّبُوهُما دروغ زن گرفتند ایشان را هر دو، فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ قوی کردیم آن دو رسول بآن سه دیگر، فَقالُوا إِنَّا إِلَیْکُمْ مُرْسَلُونَ (۱۴) ایشان را گفتند ما بشما فرستادگانیم.

Қолўои мо أнтми إлои башар мслно гуфтанд нестед шумо магари мардумӣ ҳамчун мо , ва мо أнзли арраҳмони ман шайъи ء ва фурӯ нафиристод худои ҳичиз , إни أнтми إлои ткзбўн ( 15 ) нестед шумо магар дурӯғ мегуед .

قالُوا ما أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا گفتند نیستید شما مگر مردمی همچون ما، وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَیْ‌ءٍ و فرو نفرستاد خدای هیچیز، إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا تَکْذِبُونَ (۱۵) نیستید شما مگر دروغ می‌گویید.

Қолўои рбно иълм гуфтанд худованд мо медонад , إнои إликми лмрслўн ( 16 ) ки мо бшмо фиристодагонем .

قالُوا رَبُّنا یَعْلَمُ گفتند خداوند ما میداند، إِنَّا إِلَیْکُمْ لَمُرْسَلُونَ (۱۶) که ما بشما فرستادگانیم.

Ва мо ълинои إлои алблоғи улмубин ( 17 ) ва нест бар мо магари пайғоми расонӣдани ошкоро .

وَ ما عَلَیْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِینُ (۱۷) و نیست بر ما مگر پیغام رسانیدن آشکارا.

Қолўои إнои ттирно бкм гуфтанд мо бшмои фоли бади гирифтем , лӣни лами тнтҳўо агар боз нашавед азин сухан , лнрҷмнкми шуморо бснг бикашем ,у лимснкми мнои азоби أлим ( 18 ) ва бшмо расад аз мо азобии дрднмоӣ .

قالُوا إِنَّا تَطَیَّرْنا بِکُمْ گفتند ما بشما فال بد گرفتیم، لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا اگر باز نشوید ازین سخن، لَنَرْجُمَنَّکُمْ شما را بسنگ بکشیم، وَ لَیَمَسَّنَّکُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِیمٌ (۱۸) و بشما رسد از ما عذابی دردنمای.

Қолўои тоӣркм мъкм гуфтанд ончии шумо аз ан метарсид он бо шумост , أи إн зкртм бош аз баҳри онкии шуморо панд доданд дурӯғ зан мегиред ? бали أнтми қавми мсрФўн ( 19 ) балки шумо гуруҳеи газоф коронед .

قالُوا طائِرُکُمْ مَعَکُمْ گفتند آنچه شما از ان میترسید آن با شماست، أَ إِنْ ذُکِّرْتُمْ باش از بهر آنکه شما را پند دادند دروغ زن میگیرید؟ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ (۱۹) بلکه شما گروهی گزاف کاران‌اید.

Ва ҷоءи ман أқсои алмдинаҳ ва омад аз давртар ҷой азон шаҳр , раҷули исъии мардии шитобон , қол ё қавми атбъўои алмрслин ( 20 ) гуфт эй қавм бар паии ин фиристодагон истед .

وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِینَةِ و آمد از دورتر جای ازان شهر، رَجُلٌ یَسْعی‌ مردی شتابان، قالَ یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ (۲۰) گفت ای قوم بر پی این فرستادگان ایستید.

Атбъўои ман лои исӣлкми أҷро бар пай эшон истед ки аз шумо муздии нмихўоҳнд ва ҳам мҳтдўн ( 21 ) ва эшон бар роҳ ростанд ва бинишон рост .

اتَّبِعُوا مَنْ لا یَسْئَلُکُمْ أَجْراً بر پی ایشان ایستید که از شما مزدی نمیخواهند وَ هُمْ مُهْتَدُونَ (۲۱) و ایشان بر راه راست‌اند و بنشان راست.

Ва мо лии лои أъбди алзии Фтрнӣ ва чаҳ расед маро ки напарастам он худованд ки марои офарид ?у إлиаҳи трҷъўн ( 22 ) ва шуморо ҳама бо ӯ хоҳанд барад .

وَ ما لِیَ لا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی و چه رسید مرا که نپرستم آن خداوند که مرا آفرید؟ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۲۲) و شما را همه با او خواهند برد.

أи أтхзи ман дунаи ?алааи ман фурӯд аз аллоҳи худоёни гирам ? إни ирдни арраҳмони бзр ки агар рҳмни бмн газандӣ хоҳад , лои тғни ании шФоътҳми шиӣо бакор наёяд маро бо ман бӯдан эшон ҳеҷ ,у лои инқзўн ( 23 )у маро азон газанди нрҳоннд .

أَ أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً من فرود از اللَّه خدایان گیرم؟ إِنْ یُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ که اگر رحمن بمن گزندی خواهد، لا تُغْنِ عَنِّی شَفاعَتُهُمْ شَیْئاً بکار نیاید مرا با من بودن ایشان هیچ، وَ لا یُنْقِذُونِ (۲۳) و مرا ازان گزند نرهانند.

إнии إзои лФии залоли мубин ( 24 ) он гуҳ ки ман чунин кунам пас ман дар гумроҳе ошкоро бошам .

إِنِّی إِذاً لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ (۲۴) آن گه که من چنین کنم پس من در گمراهیی آشکارا باشم.

إнии омнти брбкми Фосмъўн ( 25 ) ман бгрўидми бхдоўнди шумо ки яктост ҳамаи бмни ниўшид .

إِنِّی آمَنْتُ بِرَبِّکُمْ فَاسْمَعُونِ (۲۵) من بگرویدم بخداوند شما که یکتاست همه بمن نیوشید.

Қили адхли алҷнаҳ ӯро гуфтанд дар рӯ дар биҳишт , қол ё лӣати қавмии иълмўн ( 26 ) гуфт : кошкӣ қавми ман донндӣ .

قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ او را گفتند در رو در بهشت، قالَ یا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ (۲۶) گفت: کاشکی قوم من دانندی.

Бмои ғФри лии рабӣ бончаҳ биёмурзед марои худованди ман ,у ҷълнии ман алмкрмин ( 27 )у маро аз навохтагон кард .

بِما غَفَرَ لِی رَبِّی بآنچه بیامرزید مرا خداوند من، وَ جَعَلَنِی مِنَ الْمُکْرَمِینَ (۲۷) و مرا از نواختگان کرد.

Ва мо أнзлнои алии қавмаи ман баъдау фурӯи нФрстодим бар қавм ӯ пас ӯ , ман ҷанд ман алсмоءи ҳеҷ сипоҳӣ аз осмон , ва мо кнои манзилин ( 28 ) фурӯи нФрстодим бар эшон ҳеҷ азобӣ .

وَ ما أَنْزَلْنا عَلی‌ قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ و فرو نفرستادیم بر قوم او پس او، مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّماءِ هیچ سپاهی از آسمان، وَ ما کُنَّا مُنْزِلِینَ (۲۸) فرو نفرستادیم بر ایشان هیچ عذابی.

إни канти إлои сиҳаҳ воҳида набӯд магари як банки Ҷабраили Фإзои ҳам хомдўн ( 29 ) ки ҳамаи бикбор мурда шуданд .

إِنْ کانَتْ إِلَّا صَیْحَةً واحِدَةً نبود مگر یک بانک جبرئیل فَإِذا هُمْ خامِدُونَ (۲۹) که همه بیکبار مرده شدند.

ё ҳсраҳи алии алъбод эй дариғо бар рҳикон , мо иأтиҳми ман расӯл наомад боишон ҳеҷ фиристодае , إлои конўо ба истҳзؤн ( 30 ) магар бирав афсӯс мекарданд .

یا حَسْرَةً عَلَی الْعِبادِ ای دریغا بر رهیکان، ما یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ نیامد بایشان هیچ فرستاده‌ای، إِلَّا کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ (۳۰) مگر برو افسوس میکردند.