Қавлаи таъолӣ :у қФўҳми إнҳми мсؤлўни қавмиро савол аз рӯй итоб буд , қавмиро саволи сабаби азоб буд , эшонро ки аҳл азобанд бар пул сирот бидоранд алии рؤси алошҳод , азишон савол кунанду аллоҳи ҷли ҷалола бо эшон бахшам , эшонро гӯйанд : имрӯзи ҳукми шумо бо шумо афкандем кафии бнФски алиўми алейк ҳсибо , ҷаридаи сиёҳу кирдори бади эшон бар рӯй эшон доранд , гӯйанд касеро ки амали ваии ин буд , ҷазоӣ ӯ чаҳ буд ? бноком гӯйанд : ҷзоؤаҳи алнор , пас Нидо ояд ки адхлўҳои бҳкмкм .

قوله تعالی: وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ قومی را سؤال از روی عتاب بود، قومی را سؤال سبب عذاب بود، ایشان را که اهل عذاب‌اند بر پل صراط بدارند علی رؤس الاشهاد، ازیشان سؤال کنند و اللَّه جلّ جلاله با ایشان بخشم، ایشان را گویند: امروز حکم شما با شما افکندیم کَفی‌ بِنَفْسِکَ الْیَوْمَ عَلَیْکَ حَسِیباً، جریده سیاه و کردار بد ایشان بر روی ایشان دارند، گویند کسی را که عمل وی این بود، جزای او چه بود؟ بناکام گویند: جزاؤه النّار، پس ندا آید که ادخلوها بحکمکم.

Овардаанд ки фиръавн чун даъвӣ худоӣ кард ва гуфт : « أнои рбкми алأълӣ » Ҷабраил омад бароаи вай басӯрат башар ва аз вай пурсед ки : чгўиии хоҷаеро ки ғуломи худ бар кашад ва ӯро молу ҷоҳ ва неъмат диҳад ва бар дигарон сарвар ва меҳтар гирданд , он гуҳ ғулом хоҳад ки бар хоҷаи хеш низ меҳтар бошад , ҷазои вай чаҳ буд ? фиръавн гуфт : ҷазоӣ вай онаст ки ӯро боб ғарқ кунанд то дигарон буи ибрат гиранд . Аз ҳазрати иззат фармон омад ки эй Ҷабраили ин фатвои ёди дор то он рӯз ки ӯро бдрё дар кашему бҳкми фатвои вай ӯро ғарқ кунем .

آورده‌اند که فرعون چون دعوی خدایی کرد و گفت: «أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلی‌» جبرئیل آمد براه وی بصورت بشر و از وی پرسید که: چگویی خواجه‌ای را که غلام خود بر کشد و او را مال و جاه و نعمت دهد و بر دیگران سرور و مهتر گرداند، آن گه غلام خواهد که بر خواجه خویش نیز مهتر باشد، جزای وی چه بود؟ فرعون گفت: جزای وی آنست که او را بآب غرق کنند تا دیگران بوی عبرت گیرند. از حضرت عزّت فرمان آمد که ای جبرئیل این فتوی یاد دار تا آن روز که او را بدریا در کشیم و بحکم فتوی وی او را غرق کنیم.

Аммо қавмӣ ки саволи эшон аз рӯй итоб равад ва на сабаби азоб буд муъминонанд боътқод , муваҳҳидонанд бмҳри дилу сидқи муҳаббат , аммо гунаҳкоронанду муқассирон дар амал . Азишон савол кунад ҳақи ҷли ҷалола , локин аз халқи бипушади айби эшон , гуноҳ бо ёд эшон диҳад , локини афву мағфират азишон боз нагираду саволи эшон дар хилват кунаду фии алхбри алсҳиҳ « ани аллоҳи ъзу ҷли иднии алмؤмни Физъи алайҳи кнФаҳу истраҳи Фиқўл : أи търФи занби кзо ? أи търФи занби кзо ? Фиқўл : нъм эй раб ҳатто қрраҳи бзнўбаҳу раъии фӣ нафса анаи ҳлк , қол : стртҳои алейк фии алднёу анои ағФрҳои лаки алиўм .

امّا قومی که سؤال ایشان از روی عتاب رود و نه سبب عذاب بود مؤمنان‌اند باعتقاد، موحّدان‌اند بمهر دل و صدق محبّت، امّا گنهکاران‌اند و مقصّران در عمل. ازیشان سؤال کند حقّ جلّ جلاله، لکن از خلق بپوشد عیب ایشان، گناه با یاد ایشان دهد، لکن عفو و مغفرت ازیشان باز نگیرد و سؤال ایشان در خلوت کند و فی الخبر الصّحیح «انّ اللَّه عزّ و جلّ یدنی المؤمن فیضع علیه کنفه و یستره فیقول: أ تعرف ذنب کذا؟ أ تعرف ذنب کذا؟ فیقول: نعم ای ربّ حتی قرره بذنوبه و رأی فی نفسه انّه هلک، قال: سترتها علیک فی الدّنیا و انا اغفرها لک الیوم.

Бӯи Усмони ҳирии қудси аллоҳи рӯҳа вақте дар муҳаббат сухан мегуфт , ҷавонӣ бархест гуфт : Киеви алсбили илои муҳаббатаи чаканам то бдўстӣ ӯ расм ? бӯ Усмон гуфт : ттрки мухолифата , бтрки мухолифат ӯ бигӯӣ то бдўстӣ ӯ рисӣ . Ҷавон гуфт : Киеви адъии муҳаббатау лами атрки мухолифата ? аз ман кӣ даъвии дӯстӣ дуруст ояду қадам аз роҳи мухолифат боз накашидаам : он гуҳ бархест наърае ҳаме кашид ва ҳаме гирист . Бӯ Усмон гуфт : содиқи фии ҳубаи муқассири фии ҳуққаи бзоҳр аз ҷумла муқассиронаст , бботн дар зумра дӯстонаст .

بو عثمان حیری قدّس اللَّه روحه وقتی در محبّت سخن میگفت، جوانی برخاست گفت: کیف السبیل الی محبّته چکنم تا بدوستی او رسم؟ بو عثمان گفت: تترک مخالفته، بترک مخالفت او بگوی تا بدوستی او رسی. جوان گفت: کیف ادّعی محبّته و لم اترک مخالفته؟ از من کی دعوی دوستی درست آید و قدم از راه مخالفت باز نکشیده‌ام: آن گه برخاست نعره‌ای همی کشید و همی گریست. بو عثمان گفت: صادق فی حبّه مقصّر فی حقّه بظاهر از جمله مقصّران است، بباطن در زمره دوستان است.

эй ҷавонмард ! агар чунонаст ки дар ҷаҳд ва дар амали тақсири дорӣ , дар ан кӯш ки дар сидқи муҳаббату дарди шавқ тақсир набошад ки сидқи муҳаббати тақсири амалро ҷабр кунад , аммо тавфири амали тақсири муҳаббатро ҷуброн кунад . Он Фариштагон ки маъоӣиб одамиён баршумурданд , эшонро гуфт : « إнии أълми мо лои тълмўн » эй Фриштгони бҷФои амали эшон чаҳ нигаред , бсФои илм мо нигаред эй Иблис , бҳмأи мснўн чаҳнигарӣ , бхлъти сифати мо нигар , агар бар дӯстони мо злтӣ раваду нақди мъомлти эшон бмъсит мағшуш гардад , бутаи тавба бо эшон баробар медорем ки « алтоӣбўни алъобдўн » ҳикмат зулат онаст ки то банда аз зулат бахуд менигарад , аФтқор май орад ва аз тоъат бмо менигарад , ифтихор май орад ,у банда бояд ки пайвастаи миёни аФтқору ифтихори равон буд , миёни хавфу раҷои гардон буд , дар хавф май зоради куффорати гуноҳонро , дар раҷо менозад ёфт Наими ҷовдонро .

ای جوانمرد! اگر چنان است که در جهد و در عمل تقصیر داری، در ان کوش که در صدق محبّت و درد شوق تقصیر نباشد که صدق محبّت تقصیر عمل را جبر کند، اما توفیر عمل تقصیر محبّت را جبران کند. آن فرشتگان که معایب آدمیان برشمردند، ایشان را گفت: «إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ» ای فریشتگان بجفای عمل ایشان چه نگرید، بصفای علم ما نگرید ای ابلیس، بحمأ مسنون چه نگری، بخلعت صفت ما نگر، اگر بر دوستان ما زلّتی رود و نقد معاملت ایشان بمعصیت مغشوش گردد، بوته توبه با ایشان برابر میداریم که «التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ» حکمت زلّت آنست که تا بنده از زلّت بخود می‌نگرد، افتقار می‌آرد و از طاعت بما مینگرد، افتخار می‌آرد، و بنده باید که پیوسته میان افتقار و افتخار روان بود، میان خوف و رجا گردان بود، در خوف می‌زارد کفّارت گناهان را، در رجا می‌نازد یافت نعیم جاودان را.

Пери тариқат аз ӣнҷо гуфт : бар хабар ҳаме рафтам ҷӯёни яқин , хавфи мояу раҷои қарин , мақсӯд аз ман ниҳон ва ман кӯшндаи дайн , ногоҳ барқ таҷаллӣ тофт аз камӣн , аз занни чунон рӯзи бенанд ва аз дӯсти чунин .

پیر طریقت از اینجا گفت: بر خبر همی رفتم جویان یقین، خوف مایه و رجا قرین، مقصود از من نهان و من کوشنده دین، ناگاه برق تجلّی تافت از کمین، از ظنّ چنان روز بینند و از دوست چنین.

Касеро ки ин ҳол буду равиши ваии барин сифат буд , саранҷоми кору самараи рӯзгори ваии он буд ки раб алъзаҳ фармуд : أўлӣки ?лаами ризқи маълуми Фўокаҳ , ?лаами фии алҷнаҳи ризқи маълуми лобшорҳми фии авқоти муайянаи бикрау ъшё ,у ?лаами ризқи маълуми лосрорҳми фии кули вақт .

کسی را که این حال بود و روش وی برین صفت بود، سرانجام کار و ثمره روزگار وی آن بود که ربّ العزّة فرمود: أُولئِکَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ فَواکِهُ، لهم فی الجنّة رزق معلوم لابشارهم فی اوقات معیّنة بکرة و عشیّا، و لهم رزق معلوم لاسرارهم فی کلّ وقت.

Яҳёи маозро пурседанд ки : ҳилли иқбли алҳбиби бўҷҳаҳи алии алҳбиб ? Фқол :у ҳилли исрФи алҳбиби виҷҳаи ани алҳбиб ? гуфтанд ҳаргиз буд ки дӯст рӯй бадваст орад ? гуфт ва худ кӣ буд ки дӯст рӯй аз дӯст бигардонад ? ! ҳазор ҷони фидои он ҷавонмарди бод ки рамзи ишқи бидонад . ӯ ҷли ҷалолаи касонеро ки тавқи муҳаббат дар гардан доранд дар ҳаҷари фазлу маҳди аҳду қуббаи қурбат тарбият медиҳад , ФикошФҳми бзотаҳ ? ?у ихотбҳми бсФотаҳ . Арш дар сифат рифъатаст , ӯро рифъати бас . Курсӣ дар наът азиматаст , ӯро азимати бас .

یحیی معاذ را پرسیدند که: هل یقبل الحبیب بوجهه علی الحبیب؟ فقال: و هل یصرف الحبیب وجهه عن الحبیب؟ گفتند هرگز بود که دوست روی بدوست آرد؟ گفت و خود کی بود که دوست روی از دوست بگرداند؟! هزار جان فدای آن جوانمرد باد که رمز عشق بداند. او جلّ جلاله کسانی را که طوق محبّت در گردن دارند در حجر فضل و مهد عهد و قبّه قربت تربیت میدهد، فیکاشفهم بذاته؟؟ و یخاطبهم بصفاته. عرش در صفت رفعت است، او را رفعت بس. کرسی در نعت عظمت است، او را عظمت بس.

Осмонро ороиш ва зинатаст , ӯро ороишу зинати бас . Нафасро даъвӣ анятаст , ӯро даъвии аняти бас . Аммо дилӣ ки рифъат арш надорад , азимат курсӣ надорад , зинати осмону бастат замин надорад , даъвӣ ҳастӣ ва анят надорад , ҳамаи инкисор ва аФтқор дорад . Фазлу раҳмати мо ӯро бас « қул бФзли аллоҳу брҳмтаҳи Фбзлки ФлиФрҳўо » .

آسمان را آرایش و زینت است، او را آرایش و زینت بس. نفس را دعوی انیّت است، او را دعوی انیّت بس. امّا دلی که رفعت عرش ندارد، عظمت کرسی ندارد، زینت آسمان و بسطت زمین ندارد، دعوی هستی و انیّت ندارد، همه انکسار و افتقار دارد. فضل و رحمت ما او را بس «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِکَ فَلْیَفْرَحُوا».

Қавла : « лмсли ҳозои Флиъмли алъомлўн » агар мؤмнонро сазост ки бар умеди нозу Наими биҳишту дидори ғулмон ва валадон гӯйанд : « лмсли ҳозои Флиъмли алъомлўн » пас орифони сзотронд ки бар умеди дидори ҷалоли аҳадят ва ёфт ҳақоиқи қурбату тбошири васлат , дидау дил фидо кунанду ҷону равон дар ин бишорат нисор кунанд .

قوله: «لِمِثْلِ هذا فَلْیَعْمَلِ الْعامِلُونَ» اگر مؤمنانرا سزاست که بر امید ناز و نعیم بهشت و دیدار غلمان و ولدان گویند: «لِمِثْلِ هذا فَلْیَعْمَلِ الْعامِلُونَ» پس عارفان سزاتراند که بر امید دیدار جلال احدیّت و یافت حقایق قربت و تباشیر وصلت، دیده و دل فدا کنند و جان و روان در این بشارت نثار کنند.