Қавла : إнои схрнои алҷболи маъаа . . . Алоиаҳи тасбеҳи кӯҳҳо ва сангҳо бо Довӯди ҳам аз ани ғибҳост ки нодир ёфта пазируфтааст ва онро гардани ниҳода агар чаҳ бар ақлҳо пӯшида аз қудрати аллоҳ бадеъ несту ҷузи брхўости аллоҳ ҳўолт нест . Эътиқод кун ки ҳар заррае аз зроӣри мавҷӯдот ки ҳаст бзбони ҳол ҳаме гуяд : сокинони кӯии дӯсти худ мооим , халъати ҳаёаи худ мо пӯшидаем , ишорати қуръон Маҷид инаст ки : «у إни ман шайъи ءи إлои исбҳи бҳмдаҳ » .
قوله: إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ... الآیة تسبیح کوهها و سنگها با داود هم از ان غیبهاست که نادر یافته پذیرفته است و آن را گردن نهاده اگر چه بر عقلها پوشیده از قدرت اللَّه بدیع نیست و جز برخواست اللَّه حوالت نیست. اعتقاد کن که هر ذرهای از ذرائر موجودات که هست بزبان حال همی گوید: ساکنان کوی دوست خود ماایم، خلعت حیاة خود ما پوشیدهایم، اشارت قرآن مجید اینست که: «وَ إِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ».
Ҷавонмардӣ дар саҳройӣ мегузашт сангиро дид ки басони Қатароти борони пайвастаи азу ҳаме чакид , соъатӣ дар ан назар мекард ва дар сунъи худои ъзу ҷл андеша мекард , раби Алъоламин каромати он дӯстро санг боўоз оварад то гуфт : ё вале аллоҳ ҳазорон соласт то марои бёФрид ва аз бими қаҳр ӯу сиёсати хашм ӯ чунин митрсму ашки ҳасрати ҳамеи резам ,у илайҳи алошораҳи бқўлаҳи таъолӣ :у إни минҳои лмои ишққ Фихрҷ манеҳ алмоء . Он вале худо гуфт : бори худоёи ин сангро эмини гардон , вале бирафт чун боз омад ҳам чунон қатра ҳо мерехт , дар дил вай афтод ки магар эмин нагашт аз қаҳр ӯ , санг боўоз омад ки : ё вале аллоҳи маро эмин кард аммо бовели ашки ҳамеи рехтам аз ҳайрату бими уқубат ва акнӯн ашки ҳамеи резам аз нозу раҳмат , ва моро барин даргоҳи ҷуз гиристани корӣ дигар нест ё гиристан аз ҳасрату ниёз ё гиристан аз раҳмату ноз .
جوانمردی در صحرایی میگذشت سنگی را دید که بسان قطرات باران پیوسته ازو همی چکید، ساعتی در ان نظر میکرد و در صنع خدای عز و جل اندیشه میکرد، ربّ العالمین کرامت آن دوست را سنگ بآواز آورد تا گفت: یا ولی اللَّه هزاران سالست تا مرا بیافرید و از بیم قهر او و سیاست خشم او چنین میترسم و اشک حسرت همیریزم، و الیه الاشارة بقوله تعالی: وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ. آن ولیّ خدا گفت: بار خدایا این سنگ را ایمن گردان، ولیّ برفت چون باز آمد هم چنان قطرهها میریخت، در دل وی افتاد که مگر ایمن نگشت از قهر او، سنگ بآواز آمد که: یا ولی اللَّه مرا ایمن کرد امّا باوّل اشک همی ریختم از حیرت و بیم عقوبت و اکنون اشک همی ریزم از ناز و رحمت، و ما را برین درگاه جز گریستن کاری دیگر نیست یا گریستن از حسرت و نیاز یا گریستن از رحمت و ناز.
Пер тариқат гуфт : илоҳӣ ! дар сргристнӣ дорам дароз , надонам ки аз ҳасрати Карим ё аз ноз , гиристан аз ҳасрати баҳра ятемаст ва гиристани шамъи баҳраи ноз , аз ноз гиристан чун буд , ин қиссаи исти дароз .
پیر طریقت گفت: الهی! در سرگریستنی دارم دراز، ندانم که از حسرت گریم یا از ناز، گریستن از حسرت بهره یتیم است و گریستن شمع بهره ناز، از ناز گریستن چون بود، این قصّه ایست دراز.
«у ҳилли أтоки нбأи алхсми إзи тсўрўои алмҳроб . . » чун он Фриштгон бар сӯрати хасмон бо Довӯд сухан гуфтанд ва он гуҳ бар осмон шуданд , Довӯд бидонаст ки эшон фиристода ҳақ буданд то гуноҳи Довӯди фарои пеш вай баранд , Довӯд дар кор худ бидиду бтзръу зорӣ дар омад , чиҳил рӯзи сар бар замини ниҳоди басони соҷдон бар наъти тазаррӯъ ,у кони лои ирФъи раъсаи алои лҳоҷаҳу лўқти салоаи мактубау лои иأклу лои ишрбу ҳўи ибкӣ ҳатто набут алъшби ҳавли раъсау ҳўи инодии рабаи ъзу ҷлу исӣлаҳи алтўбаҳу кони ман дъоӣаҳи фии суҷуда : субҳони алмалики алаъзами алзии ибтлии алхлқи бмои ишоء , субҳони холиқи алнўр , илоҳии анати хлқтнӣу кони фии собиқи ълмки мо анои илайҳи соӣр , субҳони холиқи алнўр , илоҳии алўили лдоўди азои кашфи анҳу алғтоءи Фиқоли ҳозои Довӯди алхотии ء , субҳони холиқи алнўр , илоҳии бои айни анзри алики явми алқимаҳу бои қадами ақўми амомки явми тзли иқдоми алхотӣин , субҳони холиқи алнўр , илоҳии ман ин итлби алъбди алмғФраҳи ало ман ъанд саййида , субҳони холиқи алнўр , илоҳии анои алзии лои атиқи ҳури шмски ФкиФи атиқи ҳури норак , субҳони холиқи алнўр , илоҳии анои алзии лои атиқи савти ръдки ФкиФи атиқи савти ҷаҳаннам , субҳони холиқи алнўр , илоҳии алўили лдоўди ман алзнби алъзими алзии асоб , субҳони холиқи алнўр , илоҳии қади тааллуми сиррӣу ълонитии Фоқбли маъзиратӣ , субҳони холиқи алнўр , илоҳии брҳмтки ағФри лии знбоу лои тбоъднии ман рҳмтки лҳўоӣӣ , субҳони холиқи алнўр , илоҳии Фррти алики бзнўбӣу аътрФти бхтиӣтии лои тҷълнии ман алқонтину лои тхзнии явми аддӣн , субҳони холиқи алнўр . Баъд аз чиҳил рӯз ваҳй омад аз ҳақи ҷли ҷалола ки ё Довӯди турои омрзидм аммо басари хоки аўрёи шӯ ваовро бар хон то ман овози ту ӯро бшнўонм ва аз вай ҳалолӣ бихоҳ . Довӯди пилосӣ дар пӯшед бо чашмии пари обу дилии пурдарду ҷонии пар ҳасрат омад басари хок аўрё шуд ва ӯро бихонад , блбик ҷавоб дод ва гуфт : ман ҳозои алзии қатъи алии лиззатӣ ва аиқзнӣ кист инки лиззати хоби хуш аз ман вобрид ? гуфт : манам Довӯд , гуфт : бача омадӣ ё набии аллоҳ ? гуфт : омадаам то маро дар ҳал кунӣ баҳр чаҳ аз ман бтў расед , гуфт : туро бҳл кардам ва дар гузоштам . Довӯд чун он сухан шунид аромӣу сукӯнӣ дар вай омаду бозгашти дигар бо рӯҳӣ омад ки ё Довӯд намайдонӣ ки ман доварии бъдл ва инсоф кунам на бтънт , бозгард ва бо вай бигӯӣ : ман зани ту бхўостму буии расидам аз ман розии шӯу маро бҳл кун . Довӯди бозгашт ва ин сухан бигуфт , аўрё чун ин сухан шунид хомӯши гашт ва низ ҷавоби Довӯди надод , Довӯди ҳам бар сари қабри ваии хок бар сари ниҳоду бзорӣу хории навҳа дар гирифт ки : алўили лдоўди сами алўили алтўили лдоўди азои насбати алмўозини болқсти явми алқимаҳи Фиؤхзи Довӯду идФъи илои алмзлўм , субҳони холиқи алнўр , алўили лдоўди сами алўили алтўили лдоўди ҳайни исҳби алии виҷҳаи маъаи алхотӣини илои алнор , субҳони холиқи алнўр . Чун тазаррӯъу зории Довӯд бғоит расед , аз осмони иззати Нидоӣ ваҳй омад аз боргоҳи қадами овоз карам омад ки : эй Довӯди дуои ту ниўшидим , гуноҳати бъФўи худ бпўшидим , тавба ту пазируфтем ва бар ту раҳмат кардем . Довӯд гуфт : илоҳии Киеву соҳибии лами иъФи анӣ ! чун ороми гираму хасм аз ман нохушнӯду дилам аз бими хасмии ваии пари оташу пари дӯд ! Нидо омад ки : ё Довӯди анӣ астўҳбк манеҳ Фиҳбки лӣу аътиаҳи ман алсўоби мо ламтар айнанау лами тсмъи азноаҳ . Фиқўл ё раби ман ин лии ҳозоу лами иблғи амалӣ ? Фоқўли ҳозои ивази ман абдии Довӯд , Фқоли Довӯд : ё раби алони урфати анки қади ғФрти лӣ , Фзлки қавла : « ФғФри ?лаи إнаҳ » вҳб мнбаҳ гуфт : Довӯди пас аз онкии тавба ӯ қабул карданд сӣ сол мегирист ки аз гиристан нёсуд на бшб на буруз , гуҳӣ дар миёни биёбон навҳа кардӣ бзорӣ ва биноледӣ аз хорӣ , мурғони ҳавоу вуҳуши саҳро дар гиристан ӯро мусоидат кардандӣ , гуҳӣ дар миёни кӯҳони сангу кулӯху дарахтон ӯро мусоидат кардандӣ , гуҳӣ дар соҳили дарёҳо моҳёну ҷонварони дарё дар гиря ӯро мусоидат кардандӣ , чун бахона боз омадӣ сӯгвори пилос дар пӯшедӣ ва бар хок нишастӣу роҳибон бисёр қариби чаҳор ҳазор гирди вай
«وَ هَلْ أَتاکَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ..» چون آن فریشتگان بر صورت خصمان با داود سخن گفتند و آن گه بر آسمان شدند، داود بدانست که ایشان فرستاده حق بودند تا گناه داود فرا پیش وی برند، داود در کار خود بدید و بتضرع و زاری در آمد، چهل روز سر بر زمین نهاد بسان ساجدان بر نعت تضرّع، و کان لا یرفع رأسه الّا لحاجة و لوقت صلاة مکتوبة و لا یأکل و لا یشرب و هو یبکی حتّی نبت العشب حول رأسه و هو ینادی ربه عزّ و جلّ و یسئله التّوبة و کان من دعائه فی سجوده: سبحان الملک الاعظم الّذی یبتلی الخلق بما یشاء، سبحان خالق النّور، الهی انت خلقتنی و کان فی سابق علمک ما انا الیه صائر، سبحان خالق النّور، الهی الویل لداود اذا کشف عنه الغطاء فیقال هذا داود الخاطیء، سبحان خالق النّور، الهی بایّ عین انظر الیک یوم القیمة و بایّ قدم اقوم امامک یوم تزلّ اقدام الخاطئین، سبحان خالق النّور، الهی من این یطلب العبد المغفرة الّا من عند سیّده، سبحان خالق النّور، الهی انا الّذی لا اطیق حرّ شمسک فکیف اطیق حرّ نارک، سبحان خالق النّور، الهی انا الّذی لا اطیق صوت رعدک فکیف اطیق صوت جهنّم، سبحان خالق النور، الهی الویل لداود من الذّنب العظیم الّذی اصاب، سبحان خالق النّور، الهی قد تعلم سرّی و علانیتی فاقبل معذرتی، سبحان خالق النّور، الهی برحمتک اغفر لی ذنبا و لا تباعدنی من رحمتک لهوائی، سبحان خالق النّور، الهی فررت الیک بذنوبی و اعترفت بخطیئتی لا تجعلنی من القانطین و لا تخزنی یوم الدّین، سبحان خالق النور. بعد از چهل روز وحی آمد از حق جل جلاله که یا داود ترا آمرزیدم امّا بسر خاک اوریا شو واو را بر خوان تا من آواز تو او را بشنوانم و از وی حلالی بخواه. داود پلاسی در پوشید با چشمی پر آب و دلی پردرد و جانی پر حسرت آمد بسر خاک اوریا شد و او را بخواند، بلبّیک جواب داد و گفت: من هذا الّذی قطع علیّ لذّتی و ایقظنی کیست اینکه لذّت خواب خوش از من وابرید؟ گفت: منم داود، گفت: بچه آمدی یا نبیّ اللَّه؟ گفت: آمدهام تا مرا در بحل کنی بهر چه از من بتو رسید، گفت: ترا بحل کردم و در گذاشتم. داود چون آن سخن شنید ارامی و سکونی در وی آمد و بازگشت دیگر با روحی آمد که یا داود نمیدانی که من داوری بعدل و انصاف کنم نه بتعنّت، بازگرد و با وی بگوی: من زن تو بخواستم و بوی رسیدم از من راضی شو و مرا بحل کن. داود بازگشت و این سخن بگفت، اوریا چون این سخن شنید خاموش گشت و نیز جواب داود نداد، داود هم بر سر قبر وی خاک بر سر نهاد و بزاری و خواری نوحه در گرفت که: الویل لداود ثمّ الویل الطّویل لداود اذا نصبت الموازین بالقسط یوم القیمة فیؤخذ داود و یدفع الی المظلوم، سبحان خالق النور، الویل لداود ثمّ الویل الطویل لداود حین یسحب علی وجهه مع الخاطئین الی النّار، سبحان خالق النّور. چون تضرّع و زاری داود بغایت رسید، از آسمان عزّت ندای وحی آمد از بارگاه قدم آواز کرم آمد که: ای داود دعای تو نیوشیدیم، گناهت بعفو خود بپوشیدیم، توبه تو پذیرفتیم و بر تو رحمت کردیم. داود گفت: الهی کیف و صاحبی لم یعف عنّی! چون آرام گیرم و خصم از من ناخشنود و دلم از بیم خصمی وی پر آتش و پر دود! ندا آمد که: یا داود انی استوهبک منه فیهبک لی و اعطیه من الثواب ما لم تر عیناه و لم تسمع اذناه. فیقول یا ربّ من این لی هذا و لم یبلغ عملی؟ فاقول هذا عوض من عبدی داود، فقال داود: یا ربّ الآن عرفت انک قد غفرت لی، فذلک قوله: «فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ» وهب منبه گفت: داود پس از آنکه توبه او قبول کردند سی سال میگریست که از گریستن نیاسود نه بشب نه بروز، گهی در میان بیابان نوحه کردی بزاری و بنالیدی از خواری، مرغان هوا و وحوش صحرا در گریستن او را مساعدت کردندی، گهی در میان کوهان سنگ و کلوخ و درختان او را مساعدت کردندی، گهی در ساحل دریاها ماهیان و جانوران دریا در گریه او را مساعدت کردندی، چون بخانه باز آمدی سوگوار پلاس در پوشیدی و بر خاک نشستی و راهبان بسیار قریب چهار هزار گرد وی
Дар омадандӣ ва дар мусоидати ваии ҳамаи бзории бгристндӣ то аз ашки чашми эшон сайли равони гаштӣ . Мустафои алайҳи алслоаҳ ва ассалом фармуд : « ан мисли Айнии Довӯди колқрбтини тнтФони моءу лақади хдти алдмўъи фии виҷҳаи кхдиди алмоءи фии аларз »
در آمدندی و در مساعدت وی همه بزاری بگریستندی تا از اشک چشم ایشان سیل روان گشتی. مصطفی علیه الصلاة و السلام فرمود: «انّ مثل عینی داود کالقربتین تنطفان ماء و لقد خدّت الدموع فی وجهه کخدید الماء فی الارض»
Ва қоли алҳсн : кони Довӯди баъди алхтиӣаҳи лои иҷолси алои алхотӣини иқўл : тъолўои илои Довӯди алхотии ءу лои ишрби шробои алои мзҷаҳи бдмўъи Айнӣау кони иҷъли хбзи алшъири алёбси фии қсътаҳи Флои изоли ибкии алайҳ ҳатто ибтли бдмўъи Айнӣау кони изри алайҳи алмлҳу алрмоди Фиأклу иқўл : ҳозои кули алхотӣин , қолу кони Довӯд қабл алхтиӣаҳи иқўми нисфи аллилу исўми нисфи алдҳри Флмои кони ман хтиӣтаҳи мо кони соми алдҳру қоми аллили калла .
و قال الحسن: کان داود بعد الخطیئة لا یجالس الّا الخاطئین یقول: تعالوا الی داود الخاطیء و لا یشرب شرابا الّا مزجه بدموع عینیه و کان یجعل خبز الشعیر الیابس فی قصعته فلا یزال یبکی علیه حتّی یبتّل بدموع عینیه و کان یذر علیه الملح و الرّماد فیأکل و یقول: هذا کل الخاطئین، قال و کان داود قبل الخطیئة یقوم نصف اللیل و یصوم نصف الدّهر فلمّا کان من خطیئته ما کان صام الدهر و قام اللیل کلّه.