« бисмии аллоҳ » калимаи самоъҳо иўҷби ллқлўби шФоءҳоу ллорўоҳи зиёҳоу ллосрори сенаҳоу ълоҳоу болҳқи бқоءҳо , Фолосми исми лсмўаҳи ман алъдм ва алҳақ ҳақи лълўаҳи баҳақи алқдм . Номи худовандӣ ки ном ӯ дилҳоро бустонасту ёд ӯ шамъ тобонаст . Номи худовандӣ ки меҳр ӯ зиндагонӣ дӯстонаст ва як нафас бо ӯ бадв гетӣ арзонаст , як турфаи алъайни инс бо ӯ хуштар аз ҷонаст , як назари азуи бсди ҳазор ҷон ройгонаст .

«بسم اللَّه» کلمة سماعها یوجب للقلوب شفاءها و للارواح ضیاءها و للاسرار سناها و علاها و بالحقّ بقاءها، فالاسم اسم لسموّه من العدم و الحقّ حقّ لعلوّه بحق القدم. نام خداوندی که نام او دلها را بستانست و یاد او شمع تابانست. نام خداوندی که مهر او زندگانی دوستانست و یک نفس با او بدو گیتی ارزانست، یک طرفة العین انس با او خوشتر از جانست، یک نظر ازو بصد هزار جان رایگانست.

« танзили алкитоби ман аллоҳи алъзизи алҳким » китоби азизи ман раби азизи анзли алии абди азизи блсони малики азизи фии шаъни амри азиз .

«تَنْزِیلُ الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ» کتاب عزیز من ربّ عزیز انزل علی عبد عزیز بلسان ملک عزیز فی شأن امر عزیز.

Ин қуръони номаи худованд Каримаст , бандагонро ёдгори меҳр қадимаст , номае ки муставдиъи он дар ҷаҳонасту мустақари он дар миён ҷонаст , ҳафт андоми бандаи баномаи дӯст нюашонаст , номаи дӯст на акнўнист ки он ҷовдонаст , номаи хабару хабари муқаддама аёнаст . Ҳозои смоъки ман алқории ФкиФи смоъки ман алборӣ ! ҳозои смоъки фии дори алФноءи ФкиФи смоъки фии дори албқоء ! ҳозои смоъку анати фии алхтри ФкиФи смоъку анати фии алнзр ? !

این قرآن نامه خداوند کریم است، بندگان را یادگار مهر قدیم است، نامه‌ای که مستودع آن در جهان است و مستقرّ آن در میان جانست، هفت اندام بنده بنامه دوست نیوشان است، نامه دوست نه اکنونیست که آن جاودان است، نامه خبر و خبر مقدّمه عیان است. هذا سماعک من القاری فکیف سماعک من البارئ! هذا سماعک فی دار الفناء فکیف سماعک فی دار البقاء! هذا سماعک و انت فی الخطر فکیف سماعک و انت فی النظر؟!

Қол алнабӣ ( с ) : « кони анноси лами исмъўои алқуръони ҳайни смъўаҳи ман фии арраҳмони итлўаҳи алайҳим » .

قال النبی (ص): «کانّ النّاس لم یسمعوا القرآن حین سمعوه من فی الرّحمن یتلوه علیهم».

Имрӯз дар сарои Фномёни балоу ънои лиззат самоъ инаст , фардо дар сарои бақо дар маҳали ризои буқати лақои гӯйии лиззати самоъ худ чунаст ?

امروز در سرای فنامیان بلا و عنا لذّت سماع اینست، فردا در سرای بقا در محل رضا بوقت لقا گویی لذّت سماع خود چونست؟

« إнои أнзлнои إлики алкитоби болҳқ » эй Муҳамад ! мо ин қуръони бтў фурӯ фиристодем то гумшудагонро бароаи наҷоти хуоне , маҳҷӯронро аз заҳмати ҳиҷрони броҳти висоли оре , ранҷуронро аз зулмати идбори бсоҳти иқболи оре , макорими ахлоқи бойени қуръон тамом кунӣ , қавонини шаръи буии низоми диҳӣ . эй Муҳамад ! ҳар куҷои нури миллат ту нест ҳамаи зулмат ширкаст , ҳар куҷои инси шариъат ту нест ҳамаи заҳмат шакаст . эй Муҳамад ! мо ъзи давлати туу шарафи рисолати ту то абад пайвастем .

«إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ» ای محمد! ما این قرآن بتو فرو فرستادیم تا گمشدگان را براه نجات خوانی، مهجوران را از زحمت هجران براحت وصال آری، رنجوران را از ظلمت ادبار بساحت اقبال آری، مکارم اخلاق باین قرآن تمام کنی، قوانین شرع بوی نظام دهی. ای محمد! هر کجا نور ملت تو نیست همه ظلمت شرک است، هر کجا انس شریعت تو نیست همه زحمت شکّ است. ای محمد! ما عزّ دولت تو و شرف رسالت تو تا ابد پیوستیم.

« Фоъбди аллоҳи мхлсои ?лаи аддӣн » акнӯн ҳамаи моро бош сари худ бо мо пардохта ва аз ағёр дил бардошта ва аз банди хешу таҳаккуми хеши бози руста , расӯли худои салавоти аллоҳу саломаи алайҳи бойени хитоби чунон адаб гирифт ки Ҷабраил омад ва гуфт : ё Муҳамади أи тхторони ткўн малико набиё ӯ ъбдо набиё он дӯсттар дорӣ ки мулкӣ пайғомбар бошӣ ё бандае пайғомбар ?

«فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّینَ» اکنون همه ما را باش سرّ خود با ما پرداخته و از اغیار دل برداشته و از بند خویش و تحکّم خویش باز رسته، رسول خدا صلوات اللَّه و سلامه علیه باین خطاب چنان ادب گرفت که جبرئیل آمد و گفت: یا محمد أ تختاران تکون ملکا نبیّا او عبدا نبیّا آن دوست‌تر داری که ملکی پیغامبر باشی یا بنده‌ای پیغامبر؟

Гуфт : худовандо бандагӣ хоҳам ва мулкӣ нахоҳам мулкии туро мусалламасту бандагии моро мусаллам , мأўии ман ҷузи лутф ту несту паноҳи ман ҷузи ҳазрати иззат ту нест , агар малик ихтиёр кунам бо малики бимонам ва он гуҳи ифтихори ман бмлк ман бошад локини бандагӣ ихтиёр кунам то мамлук ту бошаму ифтихори ман бмлк ту бошад , азинҷо гуфт : « анои Сайиди валади одаму лои фахр »

گفت: خداوندا بندگی خواهم و ملکی نخواهم ملکی ترا مسلّم است و بندگی ما را مسلّم، مأوی من جز لطف تو نیست و پناه من جز حضرت عزّت تو نیست، اگر ملک اختیار کنم با ملک بمانم و آن گه افتخار من بملک من باشد لکن بندگی اختیار کنم تا مملوک تو باشم و افتخار من بملک تو باشد، ازینجا گفت: «انا سیّد ولد آدم و لا فخر»

Манам меҳтари фарзанди одаму бад-ӣн фахр нест , фахри мо ки ҳаст бадваст на бғир ӯ , касе ки фахр кунад бчизӣ кунад ки он бар ӯ буд на фурӯд ӯ , дар ҳар ду куни ҳичиз бар мо нест пас моро ба ҳеҷ чиз фахр нест фахри мо бхолқаст зеро ки бар мо касе нест ҷуз ӯ , агар бғир ӯ фахр кунам бғир ӯ нгрстаҳ бошаму фармон « Фоъбди аллоҳи мхлсо » бгзоштаҳ бошаму бгзошт фармон несту бғир ӯ нгрстн шарт нест лои ҷурми бғир ӯ фахр нест .

منم مهتر فرزند آدم و بدین فخر نیست، فخر ما که هست بدوست نه بغیر او، کسی که فخر کند بچیزی کند که آن بر او بود نه فرود او، در هر دو کون هیچیز بر ما نیست پس ما را به هیچ چیز فخر نیست فخر ما بخالق است زیرا که بر ما کسی نیست جز او، اگر بغیر او فخر کنم بغیر او نگرسته باشم و فرمان «فاعبد اللَّه مخلصا» بگذاشته باشم و بگذاشت فرمان نیست و بغیر او نگرستن شرط نیست لا جرم بغیر او فخر نیست.

« أлои ллаҳи аддӣни алхолс » сазои аллоҳи ибодат покаст бенифоқу тоъати бохалос бериё ,у гавҳари ихлос ки ёбанд дар садаф дил ёбанд дар дарёии сина , ва аз ӣнҷост ки ҳзиФаҳ гуяд разии аллоҳи анҳу : аз ани меҳтари коиноти пурсидами салавоти аллоҳу саломаи алайҳ ки ихлос чист ? гуфт : аз Ҷабраили пурсидам ки ихлос чист ? гуфт : аз раби алъзаҳи пурсидам ки ихлос чист ? гуфт : « сари ман сиррии астўдътаҳи қалби ман аҳббти ман ибодӣ »

«أَلا لِلَّهِ الدِّینُ الْخالِصُ» سزای اللَّه عبادت پاک است بی نفاق و طاعت باخلاص بی‌ریا، و گوهر اخلاص که یابند در صدف دل یابند در دریای سینه، و از اینجاست که حذیفه گوید رضی اللَّه عنه: از ان مهتر کائنات پرسیدم صلوات اللَّه و سلامه علیه که اخلاص چیست؟ گفت: از جبرئیل پرسیدم که اخلاص چیست؟ گفت: از ربّ العزة پرسیدم که اخلاص چیست؟ گفت: «سرّ من سریّ استودعته قلب من احببت من عبادی»

Гуфт : гавҳарӣаст ки аз хазинаи асрори хеш берун оварадам ва дар сувидои дили дӯстони хеши вадиати ниҳодам . Ин ихлоси натиҷа дӯстӣасту асари бандагӣ , ҳар ки либоси муҳаббати пӯшеду халъати бандагӣ бар афканд ҳар кор ки кунад аз миён дил кунад . Дӯстии ҳақи ҷли ҷалола бо орзӯҳои пароканда дар як дил ҷамъ нашавад . Фаризаи тани намоз ва рӯзаасту фаризаи дили дӯстии ҳақ . Нишон дӯстӣ онаст ки ҳар макрӯҳи табиату ниҳод ки аз дӯст бтў ояд бар дида наҳй .

گفت: گوهری است که از خزینه اسرار خویش بیرون آوردم و در سویدای دل دوستان خویش ودیعت نهادم. این اخلاص نتیجه دوستی است و اثر بندگی، هر که لباس محبّت پوشید و خلعت بندگی بر افکند هر کار که کند از میان دل کند. دوستی حقّ جلّ جلاله با آرزوهای پراکنده در یک دل جمع نشود. فریضه تن نماز و روزه است و فریضه دل دوستی حقّ. نشان دوستی آنست که هر مکروه طبیعت و نهاد که از دوست بتو آید بر دیده نهی.

« хлқкми ман нафаси воҳида » осмону замину рӯзу шаби офарид то сифати қудрати худ бхлқи намояд , бидонанд ки ӯ қодир бар камоласту сонеъ беаҳтёласт , бар ваҳдоният ӯ аз сунъ ӯ далел гиранд . Одаму одамиёнро бёФрид то эшонро хазинаи асрор қадам гирданд ,у нишонаи алтофи карам « канти кнзои хФёи Фоҳббти ани аърФ »

«خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ» آسمان و زمین و روز و شب آفرید تا صفت قدرت خود بخلق نماید، بدانند که او قادر بر کمال است و صانع بی‌احتیال است، بر وحدانیّت او از صنع او دلیل گیرند. آدم و آدمیان را بیافرید تا ایشان را خزینه اسرار قدم گرداند، و نشانه الطاف کرم‌ «کنت کنزا خفیّا فاحببت ان اعرف»

Зоту сифоти муназзаҳи доштам ориф мебоист , ҷалолу ҷамол бе ниҳояти доштам муҳиб мебоист , дарёии раҳмату мағфирати бмўҷи омада марҳӯм мебоист . Махлуқоти дигар бо муҳаббат корӣ надоштанд аз анки ҳаргиз дар худ ҳиммат баланд надиданд , он як туе ки ҳиммати баланди дорӣ . Фриштгону кории рости басомон аз анаст ки бо эшон ҳадис муҳаббат нарафта , ва он кнўзи румуз ки дар ниҳоди одамиён таъбияаст дар эшон наниҳода , он зери зибрии одамиёни он таҳайюру даҳшати эшон он қабзу басти эшон ҳузну сарвари эшон ғайбату ҳузури эшон ҷамъу тафарруқати эшон шарбатҳои Заҳрои меғи сохта бар дасти эшон теғҳо оҳхтаҳ бар гардани эшон , ӣнҳама бо эшон аз анаст ки шамае аз гули муҳаббати расидаи бмшоми эшон .

ذات و صفات منزّه داشتم عارف میبایست، جلال و جمال بی‌نهایت داشتم محبّ میبایست، دریای رحمت و مغفرت بموج آمده مرحوم میبایست. مخلوقات دیگر با محبّت کاری نداشتند از انک هرگز در خود همّت بلند ندیدند، آن یک تویی که همّت بلند داری. فریشتگان و کاری راست بسامان از ان است که با ایشان حدیث محبّت نرفته، و آن کنوز رموز که در نهاد آدمیان تعبیه است در ایشان ننهاده، آن زیر زبری آدمیان آن تحیّر و دهشت ایشان آن قبض و بسط ایشان حزن و سرور ایشان غیبت و حضور ایشان جمع و تفرقت ایشان شربتهای زهرا میغ ساخته بر دست ایشان تیغ‌ها آهخته بر گردن ایشان، اینهمه با ایشان از انست که شمّه‌ای از گل محبّت رسیده بمشام ایشان.

Бӯи язид бастомӣ гуяд : вақте дар хумори шароб ишқ будам дар хилват « анои ҷлиси ман зкрнӣ »

بو یزید بسطامی گوید: وقتی در خمار شراب عشق بودم در خلوت‌ «انا جلیس من ذکرنی»

Бстохии бкрдм ва аз ани бстохии бори бало басӣ кашидаму ҷуръаи меҳнат басӣ чашидам гуфтам : илоҳӣ ! ҷӯии ту равони ин тишнагии ман то кӣ , ин чаҳ тишнагӣаст ва ҷомҳо май байнами паёпай !

بستاخی بکردم و از ان بستاخی بار بلا بسی کشیدم و جرعه محنت بسی چشیدم گفتم: الهی! جوی تو روان این تشنگی من تا کی، این چه تشنگی است و جامها می‌بینم پیاپی!

Азизи ду гетӣ чанд ниҳон бошӣ ва чанд пайдо , дил ҳайрон гаштау ҷони шайдо , то кӣ азин иститору таҷаллии охир кӣ буд он таҷаллии ҷовдонӣ , чанд хуоне ва чанд ронӣ , бгдохтм дар орзӯии рӯзӣ ки дар ани рӯзи ту Монӣ , то кӣ афканӣ ва баргирӣ , ин чаҳ въдаст бад-ӣни дарозӣу бад-ӣни дерӣ ? гуфтои басарам илҳом доданд ки бо язиди хабари надорӣ ки бойени тоӣФаҳи гӯшт беҷигар нафурӯшанд ва дар анҷумани дӯстии ҷузи либос бало напушанд , бигурез агар сари балои надорӣу рене хӯнат бирезанд . Бӯ язид гуфт : дар бстохии биФзўдм ва ба бихўдӣ гуфтам : илоҳӣ ! ман гурехтам лутфи ту дар ман овехт , оташ ёфт бар нури шинохти карам ту ангехт , аз боғи висоли насими қурби меҳр ту ангехт , борони Фрдонит бар гирди башарияти фазли ту рехт .

عزیز دو گیتی چند نهان باشی و چند پیدا، دل حیران گشته و جان شیدا، تا کی ازین استتار و تجلّی آخر کی بود آن تجلی جاودانی، چند خوانی و چند رانی، بگداختم در آرزوی روزی که در ان روز تو مانی، تا کی افکنی و برگیری، این چه وعد است بدین درازی و بدین دیری؟ گفتا بسرم الهام دادند که با یزید خبر نداری که باین طائفه گوشت بی‌جگر نفروشند و در انجمن دوستی جز لباس بلا نپوشند، بگریز اگر سر بلا نداری و رنه خونت بریزند. بو یزید گفت: در بستاخی بیفزودم و به بیخودی گفتم: الهی! من گریختم لطف تو در من آویخت، آتش یافت بر نور شناخت کرم تو انگیخت، از باغ وصال نسیم قرب مهر تو انگیخت، باران فردانیّت بر گرد بشریّت فضل تو ریخت.

Гуфт : охири басарам Нидо омад ва аз осмони лутфи борон бар омад , дарахти умед бабр омаду ашхоси пирӯзӣ бадар омад , кӣ пои бгли фурӯ шуда даст биор .

گفت: آخر بسرّم ندا آمد و از آسمان لطف باران برّ آمد، درخت امید ببر آمد و اشخاص پیروزی بدر آمد، کی پای بگل فرو شده دست بیار.

Пер тариқат гуфт : на пайдо ки иззати қадами раҳеро чаҳ сохта аз анвоъи карам , раҳеро аввал қасдӣ диҳад ғайбӣ то аз ҷаҳонаши бози барад , пас нурӣ диҳад равшан то аз ҷаҳонӣонаши бози барад , пас кашишӣ диҳад қурбӣ , то аз обу гули бози барад , чун фард шавад он гуҳи висоли фардро шояд .

پیر طریقت گفت: نه پیدا که عزّت قدم رهی را چه ساخته از انواع کرم، رهی را اوّل قصدی دهد غیبی تا از جهانش باز برد، پس نوری دهد روشن تا از جهانیانش باز برد، پس کششی دهد قربی، تا از آب و گل باز برد، چون فرد شود آن گه وصال فرد را شاید.