Қавлаи таъолӣ : ва ман оётаи аллилу алнҳору алшмсу алқмр аз нишонҳои тавоноӣ ӯст шабу рӯзу офтобу моҳ , лои тсҷдўои ллшмсу лои ллқмр суҷуд мабаред офтобу моҳро ,у асҷдўои ллаҳи алзии хлқҳни суҷуд ӯро бурид ки он ҳама ӯ офарид , إни кантами إёҳи тъбдўн ( 37 ) агар ӯро хоҳед парастед ки ӯ худои бсзост .

قوله تعالی: وَ مِنْ آیاتِهِ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ از نشانهای توانایی اوست شب و روز و آفتاب و ماه، لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ سجود مبرید آفتاب و ماه را، وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِی خَلَقَهُنَّ سجود او را برید که آن همه او آفرید، إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ (۳۷) اگر او را خواهید پرستید که او خدای بسزاست.

Фإни асткбрўо агар гардани кашанд аз суҷуди аллоҳро , Фолзин ъанд рбки эшон борӣ ки наздик худованд тавонад аз Фариштагон , исбҳўни ?лаи боллилу алнҳор ӯро мепарастанд ва меситоянд бшбу рӯз , ва ҳам лои исأмўн ( 38 ) ва ҳеҷ аз парастишу ситоиш ӯ сайри нёинд .

فَإِنِ اسْتَکْبَرُوا اگر گردن کشند از سجود اللَّه را، فَالَّذِینَ عِنْدَ رَبِّکَ ایشان باری که نزدیک خداوند تواند از فرشتگان، یُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ او را می‌پرستند و می‌ستایند بشب و روز، وَ هُمْ لا یَسْأَمُونَ (۳۸) و هیچ از پرستش و ستایش او سیر نیایند.

Ва ман оёта ва аз нишонҳои тавоноӣ ӯст , أнктарӣ алأрзи хошиъа ки ту заминро бинии Фрўмрдаҳ , Фإзои أнзлнои алайҳои алмоء чун об бирав фиристодем , аҳтзти наботро бҷнбонид ,у рабат ва бар дамиду брхнҷид , إни алзии أҳёҳои он кас ки зинда кард онро , лмҳии аламутӣ ӯ зиндакунанда мурдагонаст , إнаҳи алии кули шайъи ءи қадир ( 39 ) ва ӯ бар ҳама чиз тавоност .

وَ مِنْ آیاتِهِ و از نشانهای توانایی اوست، أَنَّکَ تَرَی الْأَرْضَ خاشِعَةً که تو زمین را بینی فرومرده، فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَیْهَا الْماءَ چون آب برو فرستادیم، اهْتَزَّتْ نبات را بجنبانید، وَ رَبَتْ و بر دمید و برخنجید، إِنَّ الَّذِی أَحْیاها آن کس که زنده کرد آن را، لَمُحْیِ الْمَوْتی‌ او زنده کننده مردگان است، إِنَّهُ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ (۳۹) و او بر همه چیز تواناست.

إни аллазӣнаи илҳдўни фии оётнои эшон ки каж май раванд дар суханони мо , лои ихФўни ълино пӯшида намонанд бар мо , أи Фмни илқии фии алнори хайри он кас ки фардои оранд ва афкананд дар оташ бааст ? أми ман иأтии омнои явми алқёмаҳ ё он кас ки меояд бе бими рӯзи растохез ? аъмлўои мо шӣтм мекунед ҳар чаҳ хоҳед , إнаҳи бмои тъмлўни басир ( 40 ) ки ӯ бончаҳ кунед бино ва доност .

إِنَّ الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی آیاتِنا ایشان که کژ می‌روند در سخنان ما، لا یَخْفَوْنَ عَلَیْنا پوشیده نمانند بر ما، أَ فَمَنْ یُلْقی‌ فِی النَّارِ خَیْرٌ آن کس که فردا آرند و افکنند در آتش به است؟ أَمْ مَنْ یَأْتِی آمِناً یَوْمَ الْقِیامَةِ یا آن کس که می‌آید بی‌بیم روز رستاخیز؟ اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ می‌کنید هر چه خواهید، إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۴۰) که او بآنچه کنید بینا و داناست.

إни аллазӣнаи кФрўои болзкри лмои ҷоءҳми эшон ки кофар шуданд бсхну пайғом ки боишон омад ,у إнаҳи лктоби азиз ( 41 ) ва ин қуръони номаи исти бшкўаҳ ва беҳамто ва бар душманони бзўр .

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِالذِّکْرِ لَمَّا جاءَهُمْ ایشان که کافر شدند بسخن و پیغام که بایشان آمد، وَ إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِیزٌ (۴۱) و این قرآن نامه‌ایست بشکوه و بی‌همتا و بر دشمنان بزور.

Лои иأтиаҳ алботл наёяд бони ҳеҷ ботил , ман байни идиаҳу лои ман халафа на аз пеши он ва на аз пас он , танзили ман ҳакими ҳамид ( 42 ) фурӯи фиристодаи ист аз донои ситурда .

لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ نیاید بآن هیچ باطل، مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ نه از پیش آن و نه از پس آن، تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ (۴۲) فرو فرستاده ایست از دانای سترده.

Мо иқол лак намегӯйанд туро , إлои мо қади қили ллрсли ман қблки магари ҳамон ки фиристодагонро пеш аз ту , إни рбки лзўи мғФраҳи худованди ту бо омрзгорист ,у зўи уқоби أлим ( 43 ) ва бо гирифтореи сахт .

ما یُقالُ لَکَ نمی‌گویند ترا، إِلَّا ما قَدْ قِیلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِکَ مگر همان که فرستادگان را پیش از تو، إِنَّ رَبَّکَ لَذُو مَغْفِرَةٍ خداوند تو با آمرزگاریست، وَ ذُو عِقابٍ أَلِیمٍ (۴۳) و با گرفتاریی سخت.

Ва луи ҷълноаҳи қронои أъҷмё ва агар мо ин номаро бзбони аҷами Фрстодимӣ ва онро порсӣ кардемӣ лқолўои луи лои фаслат оёта гуфтандӣ чаро пайдо ва кушода накарданд онро , ءи أъҷмӣу арабӣ гўиндӣ бош номае аҷамӣу расӯлии арабӣ ? қул ҳўи ллзини омнўои ҳудоу шФоءи гӯии ин сухани гиравидагонро роҳ нмўнӣасту осонӣ эй ,у аллазӣнаи лои иؤмнўни фии озонҳми вқр ва эшон ки намегараванд бон дар гӯшҳои эшон гаронӣасту крӣӣ ,у ҳўи алайҳими ъмӣ ва он нома бар эшон кўрӣӣ , أўлӣки инодўни ман макони баъӣд ( 44 ) эшонро михўоннд аз ҷои баси давр .

وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِیًّا و اگر ما این نامه را بزبان عجم فرستادیمی و آن را پارسی کردیمی لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آیاتُهُ گفتندی چرا پیدا و گشاده نکردند آن را، ءَ أَعْجَمِیٌّ وَ عَرَبِیٌّ گویندی باش نامه‌ای عجمی و رسولی عربی؟ قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدیً وَ شِفاءٌ گوی این سخن گرویدگان را راه نمونی است و آسانی‌ای، وَ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ فِی آذانِهِمْ وَقْرٌ و ایشان که نمی‌گروند بآن در گوشهای ایشان گرانی است و کرّئی، وَ هُوَ عَلَیْهِمْ عَمًی و آن نامه بر ایشان کورئی، أُولئِکَ یُنادَوْنَ مِنْ مَکانٍ بَعِیدٍ (۴۴) ایشان را میخوانند از جای بس دور.

Ва лақади отинои Мӯсои алкитоби Мӯсоро номаи додем , ФохтлФи фӣа дар мухолифат гуфтан истоданд дар ан ,у луи лои калима ва гарна суханӣ будӣ , сабқати ман рбк ки пешӣ кард аз худованди ту аҷалҳо ва рӯзӣҳоро , лқзии бинҳми бргзордндии миёни эшон кору азоби Фрстодндӣ боишон ,у إнҳми лФӣ шак манеҳ мриб ( 45 ) ва эшон аз ани дргмоннду пиндораи намое .

وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ موسی را نامه دادیم، فَاخْتُلِفَ فِیهِ در مخالفت گفتن ایستادند در ان، وَ لَوْ لا کَلِمَةٌ و گرنه سخنی بودی، سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ که پیشی کرد از خداوند تو اجلها و روزیها را، لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ برگزاردندی میان ایشان کار و عذاب فرستادندی بایشان، وَ إِنَّهُمْ لَفِی شَکٍّ مِنْهُ مُرِیبٍ (۴۵) و ایشان از ان درگمانند و پنداره نمایی.

Ман амали солҳои ФлнФсаҳ ҳар ки некӣ кунад хештанро , ва ман أсоءи феълӣҳо ва ҳар ки бад кунад бар хештан кунад , ва мо рбки бзломи ллъбид ( 46 )у худованди ту ситамкор нест рҳиконро .

مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ هر که نیکی کند خویشتن را، وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَیْها و هر که بد کند بر خویشتن کند، وَ ما رَبُّکَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ (۴۶) و خداوند تو ستمکار نیست رهیکان را.

إлиаҳи ирди илми алсоъаҳ бозу гардонанд охир донистани ҳангоми растохез , ва мо тхрҷи ман самароти ман أкмомҳо ва берун наёяд ҳеҷ мива аз ғилофи хеш , ва мо таҳаммули ман أнсӣ ва бор брнагирад ҳеҷ мода ,у лои тзъи إлои бълмаҳ ва бор наниҳад магари бадонаш ӯ ,у явми инодиҳм ва он рӯз ки эшонро хонд ва гуяд : أини шркоӣии ин анбозон ман куҷоанд , қолўои озноки мо мнои ман шаҳид ( 47 ) гӯйанд бигуфтем турои имрӯз аз мо кас бар хештани бшрки гувоҳӣ диҳанда нест .

إِلَیْهِ یُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ بازو گردانند آخر دانستن هنگام رستاخیز، وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ مِنْ أَکْمامِها و بیرون نیاید هیچ میوه از غلاف خویش، وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثی‌ و بار برنگیرد هیچ ماده، وَ لا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ و بار ننهد مگر بدانش او، وَ یَوْمَ یُنادِیهِمْ و آن روز که ایشان را خواند و گوید: أَیْنَ شُرَکائِی این انبازان من کجااند، قالُوا آذَنَّاکَ ما مِنَّا مِنْ شَهِیدٍ (۴۷) گویند بگفتیم ترا امروز از ما کس بر خویشتن بشرک گواهی دهنده نیست.

Ва зли анҳуам мо конўои идъўни ман қабл ва гум шуд азишон ҳар чаҳ май худои хонданди пеши азин ,у знўои мо ?лаами ман мҳис ( 48 ) ва бидонанд бадараст ки эшонро бозгашту ҷой он нест .

وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا یَدْعُونَ مِنْ قَبْلُ و گم شد ازیشان هر چه می‌خدای خواندند پیش ازین، وَ ظَنُّوا ما لَهُمْ مِنْ مَحِیصٍ (۴۸) و بدانند بدرست که ایشان را بازگشت و جای آن نیست.

Лои исأми алإнсон сайр наёяд мардуми ҳаргиз , ман дъоءи алхир аз воистни ҷаҳон ва хостани хайри он ,у إни мисаи алшри Фиؤси қнўт ( 49 ) ва агар бад бадв расад бади андеш буд навмед .

لا یَسْأَمُ الْإِنْسانُ سیر نیاید مردم هرگز، مِنْ دُعاءِ الْخَیْرِ از وایستن جهان و خواستن خیر آن، وَ إِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَیَؤُسٌ قَنُوطٌ (۴۹) و اگر بد بدو رسد بد اندیش بود نومید.

Ва лӣни أзқноаҳи раҳмаи мно ва агар ӯро бичашонем бахшоишӣ аз моу фарохеу осонӣ эй ман баъди зроءи мастаи пас танагӣу душворӣ ки бадв расед , лиқўлни ҳозо лӣ гуяд сазоӣ ман инаст ва ман инро арзонӣам , ва мо أзни алсоъаҳи қоима ва напиндорам ки растохези бпоӣ шуданӣаст ,у лӣни раҷъати إлии рабии пас агар маро бо худованд ман баранд , إни лии ъндаҳи ллҳснии маро бнздик ӯст ончӣ ӯ некӯтар , Флннбӣни аллазӣнаи кФрўои бмои ъмлўо бхбр кунем ногрўидгонро аз ончӣ мекарданд ,у лнзиқнҳми ман азоби ғализ ( 50 ) ва бичашонем эшонро аз азоби бузург .

وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ رَحْمَةً مِنَّا و اگر او را بچشانیم بخشایشی از ما و فراخیی و آسانی‌ای مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ پس تنگی و دشواری که بدو رسید، لَیَقُولَنَّ هذا لِی گوید سزای من اینست و من این را ارزانی‌ام، وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً و نپندارم که رستاخیز بپای شدنی است، وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلی‌ رَبِّی پس اگر مرا با خداوند من برند، إِنَّ لِی عِنْدَهُ لَلْحُسْنی‌ مرا بنزدیک اوست آنچه او نیکوتر، فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِما عَمِلُوا بخبر کنیم ناگرویدگان را از آنچه می‌کردند، وَ لَنُذِیقَنَّهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِیظٍ (۵۰) و بچشانیم ایشان را از عذاب بزرگ.

Ва إзои أнъмнои алии алإнсон ва он гуҳ ки некуӣ кунем бо мардум ва неъмат густаронем бирав , أърз рӯй гирданд аз шукру тоъат ,у нأии бҷонбаҳу бики сӯ берун шаваду хештан дар кашад ,у إзои мисаи алшр ва чун баде бадв расад , Фзўи дъоءи ариз ( 51 ) бо бонгу хонданеи фаровон буд .

وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَی الْإِنْسانِ و آن گه که نیکویی کنیم با مردم و نعمت گسترانیم برو، أَعْرَضَ روی گرداند از شکر و طاعت، وَ نَأی‌ بِجانِبِهِ و بیک سو بیرون شود و خویشتن در کشد، وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ و چون بدیی بدو رسد، فَذُو دُعاءٍ عَرِیضٍ (۵۱) با بانگ و خواندنیی فراوان بود.

Қул أ рأитм бигӯӣ чаҳ байнед , إни кон ман ъанд аллоҳи сами кФртм ба агар ин пайғом ки оварадам аз наздик аллоҳаст ва шумо кофар мешавед бони ман أзли ммни ҳўи фии шиқоқи баъӣд ( 52 ) он кист бероҳтар аз ани кас ки дар ситезӣаст аз ростии давр .

قُلْ أَ رَأَیْتُمْ بگوی چه بینید، إِنْ کانَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ ثُمَّ کَفَرْتُمْ بِهِ اگر این پیغام که آوردم از نزدیک اللَّه است و شما کافر می‌شوید بآن مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِی شِقاقٍ بَعِیدٍ (۵۲) آن کیست بی‌راه‌تر از ان کس که در ستیزیست از راستی دور.

Снриҳми оётно май нмоӣими эшонро нишонҳои хеш , фии алоФоқ дар ҳар сӯе аз ҷаҳон ,у фии أнФсҳм ва дар танҳои эшон , ҳатто итбини ?лаам то он гуҳ ки пайдо шавад эшонро , أнаҳ алҳақ ки қуръону Муҳамаду ислом ростаст , أу лами икФи брбки худованди ту басанда нест , أнаҳи алии кули шайъи ءи шаҳид ( 53 ) ки ӯ бар ҳамаи чиз гувоҳаст .

سَنُرِیهِمْ آیاتِنا می‌نمائیم ایشان را نشانهای خویش، فِی الْآفاقِ در هر سویی از جهان، وَ فِی أَنْفُسِهِمْ و در تنهای ایشان، حَتَّی یَتَبَیَّنَ لَهُمْ تا آن گه که پیدا شود ایشان را، أَنَّهُ الْحَقُّ که قرآن و محمد و اسلام راست است، أَ وَ لَمْ یَکْفِ بِرَبِّکَ خداوند تو بسنده نیست، أَنَّهُ عَلی‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ شَهِیدٌ (۵۳) که او بر همه چیز گواه است.

أлои إнҳми фӣ марӣа бидонед ки эшон дар гумонанд , ман лқоءи рбҳм аз дидори худованди хешу хостн аз гӯр , أлои إнаҳи бакули шайъи ءи муҳӣт ( 54 ) бидонед ки аллоҳи баҳама чиз доност .

أَلا إِنَّهُمْ فِی مِرْیَةٍ بدانید که ایشان در گمانند، مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ از دیدار خداوند خویش و خاستن از گور، أَلا إِنَّهُ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ مُحِیطٌ (۵۴) بدانید که اللَّه بهمه چیز داناست.