Қавлаи таъолии ъзу ҷл : аллоҳи латифи бъбодаҳ , аллоҳ латифаст ба бандагон , рафиқасту меҳрбон бар эшон лутфи вай буд ки туро тавфиқ дод то ӯро прстидӣ , тавфиқ кард , то аз ӯ хостии дили маъдан нур кард то нодида дӯст доштӣ ва нодарёфта бишнохтӣ .

قوله تعالی عز و جل: اللَّه لطیف بعباده، اللَّه لطیف است به بندگان، رفیق است و مهربان بر ایشان لطف وی بود که ترا توفیق داد تا او را پرستیدی، توفیق کرد، تا از او خواستی دل معدن نور کرد تا نادیده دوست داشتی و نادریافته بشناختی.

Лутфи вай буд ки аз ту тоъоти муваққати хосту мсўбот мؤбд бидод ътоءи ғайри мҷзўз .

لطف وی بود که از تو طاعات موقت خواست و مثوبات مؤبد بداد عَطاءً غَیْرَ مَجْذُوذٍ.

Лутфи вай буд ки неъмат бақадр худ дод ва аз бандаи шукр бақадр бандаи хости Фотқўои аллоҳи мо асттътм .

لطف وی بود که نعمت بقدر خود داد و از بنده شکر بقدر بنده خواست فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ.

Лутфи вай буд ки бандаро тавфиқ хизмат дод ва он гуҳи ҳам худ мадҳату ситоиш бар сари ниҳод ки : алтоӣбўни алъобдўни илои охир .

لطف وی بود که بنده را توفیق خدمت داد و آن گه هم خود مدحت و ستایش بر سر نهاد که: التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الی آخر.

Лутфи вай буд ки буқати гуноҳи туро ҷоҳил хонд то афв кунад أнаҳи ман амали мнкми сўءои бҷҳолаҳи буқати шаҳодат олам хонд то гувоҳяти бипазиради إлои ман шаҳди болҳқ ва ҳам иълмўн .

لطف وی بود که بوقت گناه ترا جاهل خواند تا عفو کند أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْکُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ بوقت شهادت عالم خواند تا گواهیت بپذیرد إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ.

Буқати тақсир заъиф хонд , то тақсират маҳв кунад . Ва халқи алإнсони зъиФо .

بوقت تقصیر ضعیف خواند، تا تقصیرت محو کند. وَ خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعِیفاً.

Он дарвеш гуяд , аз сари сӯзу ниёз дар он хилвати роз : илоҳии ту моро заъиф хондӣ , аз заъиф чаҳ ояд ҷуз аз хато ва моро ҷоҳил хондӣ ва аз ҷоҳил чаҳ ояд ҷуз аз ҷафо ва ту худовандии Кариму латиф , аз Кариму латиф чаҳ сазад ҷуз аз караму вафоу бахшӣдани ато . Сазоӣ банда онаст ки чун лутфу рФқ ӯ ҷли ҷалола бар худ бишнохт , доман аз кунин дрчинд , бисоти ҳавас дар навардад , камари убудийят бар миёни бандад бар даргоҳи хизмату ҳурмат лузӯм гирад , дида аз назари ағёри брдўзд , хирмани атмоъ бхлқ бисӯзад , бо дилӣ беғубору синае бебор , мунтазири алтоф ва мабор илоҳӣ биншинад то ҳақи ҷли ҷалолаи блтФи худ кор вай месозад . Ва дили вай дар маҳди аҳди минўозди аллоҳи латифи бъбодаҳи худоиро ҷли ҷалолаи ҳам лутфаст ва ҳам меҳр . БлтФ ӯ каъба ва масҷидҳо банно карданд , бқҳр ӯ килисоҳоу бути кода ҳо бароваранд .

آن درویش گوید، از سر سوز و نیاز در آن خلوت راز: الهی تو ما را ضعیف خواندی، از ضعیف چه آید جز از خطا و ما را جاهل خواندی و از جاهل چه آید جز از جفا و تو خداوندی کریم و لطیف، از کریم و لطیف چه سزد جز از کرم و وفا و بخشیدن عطا. سزای بنده آنست که چون لطف و رفق او جل جلاله بر خود بشناخت، دامن از کونین درچیند، بساط هوس در نوردد، کمر عبودیت بر میان بندد بر درگاه خدمت و حرمت لزوم گیرد، دیده از نظر اغیار بردوزد، خرمن اطماع بخلق بسوزد، با دلی بی‌غبار و سینه‌ای بی‌بار، منتظر الطاف و مبار الهی بنشیند تا حق جل جلاله بلطف خود کار وی میسازد. و دل وی در مهد عهد مینوازد اللَّهُ لَطِیفٌ بِعِبادِهِ خدای را جل جلاله هم لطف است و هم مهر. بلطف او کعبه و مسجدها بنا کردند، بقهر او کلیساها و بت کده‌ها برآورند.

Тавфиқро фиристод то талиъаи лашкари лутф буд , хизлонро барангехт то муқаддамаи лашкари адл буд .

توفیق را فرستاد تا طلیعه لشکر لطف بود، خذلان را برانگیخت تا مقدمه لشکر عدل بود.

Мискини одамии бечора ки ӯро гузар бар лашкари лутф ва меҳр омад , надонад ки талиъаи лашкари лутф ӯро дрбргирд биноз , ё муқаддамаи лашкари адл ӯро бпоӣ фурӯ гирад , зору хор .

مسکین آدمی بیچاره که او را گذر بر لشکر لطف و مهر آمد، نداند که طلیعه لشکر لطف او را دربرگیرد بناز، یا مقدمه لشکر عدل او را بپای فرو گیرد، زار و خوار.

эй дарвеши мабодо ки либоси ориятии дорӣ ва намайдонӣ , мабодо ки умр мегузорӣ , зери макр наоне . Оҳ аз пои бандӣ наоне , фиғон аз ҳасратии ҷовдонӣ .

ای درویش مبادا که لباس عاریتی داری و نمیدانی، مبادا که عمر میگذاری، زیر مکر نهانی. آه از پای بندی نهانی، فغان از حسرتی جاودانی.

эй басои пери муноҷотӣ ки бар зоҳири исломи умрӣ басар оварда шабро болўнаҳи оби гарм дида карда бурузи сбҳаҳи тсбҳ дар дасти гирифтау умедӣ дар саранҷоми кори хеши баста , бъоқбт чун риштаи умраш борӣк шавад , рӯзи умедаш торик шавад .

ای بسا پیر مناجاتی که بر ظاهر اسلام عمری بسر آورده شب را بالونه آب گرم دیده کرده بروز سبحه تسبح در دست گرفته و امیدی در سرانجام کار خویش بسته، بعاقبت چون رشته عمرش باریک شود، روز امیدش تاریک شود.

Ва бдои ?лаами ман аллоҳи мо лами икўнўои иҳтсбўни муаззинӣ буд чандини соли бонг намоз гуфта рӯзӣ бар минора бирафт , дидаи вай бар занӣ тарсо афтод , дар кори он зан бирафт , чун аз минора фурӯд омад , ҳар чанд бо хештан броўихт барнаёмад , бадари сарои он зан тарсо шуд , қисса бо вай бигуфт , он зан гуфт агар даъвӣ ростаст ва дар ишқи содиқӣ , мувофиқат шартаст . Зуннори тарсое бар миён бояд баст , он бадбахти бтмъи он зани зуннор тарсое барбаст ,

وَ بَدا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ ما لَمْ یَکُونُوا یَحْتَسِبُونَ مؤذنی بود چندین سال بانگ نماز گفته روزی بر مناره برفت، دیده وی بر زنی ترسا افتاد، در کار آن زن برفت، چون از مناره فرود آمد، هر چند با خویشتن برآویخت برنیامد، بدر سرای آن زن ترسا شد، قصه با وی بگفت، آن زن گفت اگر دعوی راست است و در عشق صادقی، موافقت شرط است. زنار ترسایی بر میان باید بست، آن بدبخت بطمع آن زن زنار ترسایی بربست،

Он бечораи хамр боз хӯрд , чун масти гашт , қасди он зан кард , зан бигурехт ва дар хона Эй шуд он бадбахт бар бом рафт то бҳилтии хешро дар он хонаи афканд , хизлони азалӣ тохтан оварад , аз боми дарафтод ва бар тарсое ҳалок шуд .

آن بیچاره خمر باز خورد، چون مست گشت، قصد آن زن کرد، زن بگریخت و در خانه‌ای شد آن بدبخت بر بام رفت تا بحیلتی خویش را در آن خانه افکند، خذلان ازلی تاختن آورد، از بام درافتاد و بر ترسایی هلاک شد.

Чандини сол муаззинӣ кардау шароеъи исломи варзидау бъоқбти бтрсоиии ҳалок шуда ва бмқсўд нораседу ҳўи алзии иқбли алтўбаҳи ани ибода , ӯ худовандӣаст ки тавбаи бандагони пазирад , нолаи слҳҷўёни ниўшд , айби узрхоҳони пӯшад .

چندین سال مؤذنی کرده و شرایع اسلام ورزیده و بعاقبت بترسایی هلاک شده و بمقصود نارسید وَ هُوَ الَّذِی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ، او خداوندیست که توبه بندگان پذیرد، ناله صلحجویان نیوشد، عیب عذرخواهان پوشد.

Агар бтқдири бандае сад сол маъсият кунад , онкӣ гуяд таббат , аллоҳ гуяд қаблат абдии ҳарфати ту маъсияту сифати ман мағфират , ту ҳарфати худ раҳо накунӣ , ман сифати худ кӣ раҳо кунам . Абдӣ то ман тавбаи надодами ту тавба накардӣ , то нхўондм , наомадӣ , тавба додан аз ман , тавба пазируфтан бар ман .

اگر بتقدیر بنده‌ای صد سال معصیت کند، آنکه گوید تبت، اللَّه گوید قبلت عبدی حرفت تو معصیت و صفت من مغفرت، تو حرفت خود رها نکنی، من صفت خود کی رها کنم. عبدی تا من توبه ندادم تو توبه نکردی، تا نخواندم، نیامدی، توبه دادن از من، توبه پذیرفتن بر من.

Сами тоби алайҳими литўбўои тавба кардан ту , ба надам , тавба додан ман бҳлму карами тавба кардан ту бдъо , тавба додан ман бъто , тавба кардан ту бсؤол , тавба додан ман бнўоли тавба кардан ту бонобт , тавба додан ман боҷобт .

ثُمَّ تابَ عَلَیْهِمْ لِیَتُوبُوا توبه کردن تو، به ندم، توبه دادن من بحلم و کرم توبه کردن تو بدعا، توبه دادن من بعطا، توبه کردن تو بسؤال، توبه دادن من بنوال توبه کردن تو بانابت، توبه دادن من باجابت.

Хабар дурустаст аз Мустафо ( с ) ки фардо чун муъминон дар биҳишт шаванд ва дар дараҷоту манозили худ Фрўоинд , бисёре аз замини биҳишт зиёдат ояд ки онро сокинон набошанд , то раби алъзаҳи халқии нўоФринд ва он ҷойгоҳ боишон диҳад , агар раво бошад аз рӯй карам ки халқии офаринади ибодати нокардау ранҷи нобардау дараҷоти ҷинот боишон диҳад , аввалитар ва сазовортар ки бандагони деринароу даравишони хастаи дилро аз дар берун накунад ва аз савобу ътоءи худ маҳрӯм нигараданд . Бираваму тарку ҳинди каси миФрстд то ноомадаро биорад , омадаро кӣ ронад .

خبر درست است از مصطفی (ص) که فردا چون مؤمنان در بهشت شوند و در درجات و منازل خود فروآیند، بسیاری از زمین بهشت زیادت آید که آن را ساکنان نباشند، تا رب العزّه خلقی نوآفریند و آن جایگاه بایشان دهد، اگر روا باشد از روی کرم که خلقی آفریند عبادت ناکرده و رنج نابرده و درجات جنات بایشان دهد، اولی‌تر و سزاوارتر که بندگان دیرینه را و درویشان خسته دل را از در بیرون نکند و از ثواب و عطاء خود محروم نگرداند. بروم و ترک و هند کس میفرستد تا ناآمده را بیارد، آمده را کی راند.

Дар хабараст ки рӯзи қиёмати бандаеро бдўзх мебаранд , Мустафо ( с ) бибинад , фармоед ё раби умматӣ , умматӣ , хитоб ояд ки ё Муҳамад , ту ндонӣ ки вай чаҳ кард , лухтӣ аз ҷафоҳои он банда бо вай бигӯянд , Мустафо ( с ) гуяд : « сҳқои сҳқо »

در خبر است که روز قیامت بنده‌ای را بدوزخ میبرند، مصطفی (ص) ببیند، فرماید یا رب امتی، امتی، خطاب آید که یا محمد، تو ندانی که وی چه کرد، لختی از جفاهای آن بنده با وی بگویند، مصطفی (ص) گوید: «سحقا سحقا»

Даври бодоу ҳалоки даври бодоу ҳалок , чнонстӣ ки раб алъзаҳ фармудӣ : бандаи ман , ӯ ки туро шафиъаст чун бидонаст ҷафоҳои ту , аз ту безори гашт то бадоне ки ҷузи ҳалами ман , накушуд бори ҷФоءи туро , ҷузи фазли ман напушади айбу ъўори ту .

دور بادا و هلاک دور بادا و هلاک، چنانستی که رب العزه فرمودی: بنده من، او که ترا شفیع است چون بدانست جفاهای تو، از تو بیزار گشت تا بدانی که جز حلم من، نکشد بار جفاء ترا، جز فضل من نپوشد عیب و عوار تو.

Ва истҷиби аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоту изидҳми ман фазлаи ин зиёдати бқўли муфассирони аҳли суннат , дидор худовандаст ҷли ҷалола .

وَ یَسْتَجِیبُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ یَزِیدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ این زیادت بقول مفسران اهل سنت، دیدار خداوند است جل جلاله.

Ҳам чунон ки ҷой дигар гуфт : ллзини أҳснўои алҳснӣу зиёдау банда ки бадӣдор аллоҳ расад , бФзл аллоҳ мерасад на бтоъти худ , чунон ки фармуду изидҳми ман фазлаи фардо чун ҳақи ҷли ҷалолаи дидори худро бдўстон каромат фармоед бтқозои ҷамол худ кунад на бтқозои банда ки башари мухтасарро ҳаргизи Зуҳра он набӯд ки бойени тақозо пайдо ояд . Аҷаб корӣаст , аз онҷо ки иззат ғайратаст аз дидаи ағёр , ниқоби ниқоб иқтизо мекунаду зонҷо ки камол ҷамоласт таҷаллӣ бар таҷаллӣ иқтизо мекунад :

هم چنان که جای دیگر گفت: لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنی‌ وَ زِیادَةٌ و بنده که بدیدار اللَّه رسد، بفضل اللَّه میرسد نه بطاعت خود، چنان که فرمود وَ یَزِیدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ فردا چون حق جل جلاله دیدار خود را بدوستان کرامت فرماید بتقاضای جمال خود کند نه بتقاضای بنده که بشر مختصر را هرگز زهره آن نبود که باین تقاضا پیدا آید. عجب کاریست، از آنجا که عزت غیرت است از دیده اغیار، نقاب نقاب اقتضا میکند و زانجا که کمال جمال است تجلی بر تجلی اقتضا میکند:

Абӯи бикри шблӣ вақте дар ғлботи ваҷд хеш гуфт : « бори худоёи фардои ҳамаро нобӣнои ангез то ҷузи ман туро касе набинад » боз вақте дигар гуфт : бори худоёи шблиро нобӣнои ангез , дареғ буд ки чун ман туро бинад , он сухани аввали ғайрат буд бар ҷамол , аз дидаи ағёр ва он дигари ғайрат буд бар ҷамол аз дидаи худ . Ва дар роҳи ҷавонмардони ин қадам аз он қадам тамомтараст ва азизтар .

ابو بکر شبلی وقتی در غلبات وجد خویش گفت: «بار خدایا فردا همه را نابینا انگیز تا جز من ترا کسی نبیند» باز وقتی دیگر گفت: بار خدایا شبلی را نابینا انگیز، دریغ بود که چون من ترا بیند، آن سخن اول غیرت بود بر جمال، از دیده اغیار و آن دیگر غیرت بود بر جمال از دیده خود. و در راه جوانمردان این قدم از آن قدم تمامتر است و عزیزتر.

Ва далел бар онкии дидори худованди зўи алҷлоли фардои бтқозои ҷамол ӯ буд , хабар саҳеҳаст ки : « азои дахли аҳли алҷнаҳ , нўдўо ё аҳли алҷнаҳи ан лакам ъанд аллоҳи мўъдои ириди ани инҷзкмўаҳ . . . Алҳдис .

و دلیل بر آنکه دیدار خداوند ذو الجلال فردا بتقاضای جمال او بود، خبر صحیح است که: «اذا دخل اهل الجنة، نودوا یا اهل الجنة انّ لکم عند اللَّه موعدا یرید ان ینجزکموه... الحدیث.

Чун аҳли биҳишт дар биҳишт фурӯд оянд ва дар манозилу мсокни тайибаи худ қарор гиранд , Нидо ояд ки эй дӯстони ҳақ , шуморо бнздики худованди ваъдаи ист , ҳозири оӣид ки ҳақи ҷли ҷалолаи бФзли худ он ваъдаро таҳқиқ хоҳад кард , эшон гӯйанд он чаҳ ваъдаи ист ? . Ҳбзои ваъдаи дӯстон ва гарчи хилоф буд , ФкиФ ки он ваъда , худ айн сидқ бошад ва гуфта махлуқӣаст дар ҳақи махлуқӣ : амтлинӣу сўФӣу ъдинӣу лои туфӣ , биҳиштён гӯйанд , он ваъда мавъӯд чист ? ва на он бошад ки эшон ндонанд ки чист локини худро бнодонӣ оваранд .

چون اهل بهشت در بهشت فرود آیند و در منازل و مساکن طیبه خود قرار گیرند، ندا آید که ای دوستان حق، شما را بنزدیک خداوند وعده‌ایست، حاضر آئید که حق جل جلاله بفضل خود آن وعده را تحقیق خواهد کرد، ایشان گویند آن چه وعده‌ایست؟. حبذا وعده دوستان و گرچه خلاف بود، فکیف که آن وعده، خود عین صدق باشد و گفته مخلوقی است در حق مخلوقی: امطلینی و سوفی و عدینی و لا تفی، بهشتیان گویند، آن وعده موعود چیست؟ و نه آن باشد که ایشان ندانند که چیست لکن خود را بنادانی آورند.

Ин чунонаст ки шофииро гуфтанд оқил кист ? гуфт : алФтни алмтғоФли доноӣ ки худро бнодонӣ оварад . Қол : ФикшФи алҳҷоби Финзрўни илайҳ . Ҳақи ҷли ҷалолаи ҳиҷоб аз дида ҳо баргирад то дар нигаранд бхдоўнди хеши ҷли ҷалолау ъзи кбрёӣаҳу азми шаъна . Ва ҳўи алзии инзли алғиси ман баъди мо қнтўо , алошораҳи ман ҳзаҳи алоиаҳ , ани алъбди азои збли ғсни вақтау ткдри сФўи вдаҳу ксФти шамси инсау баъди бсоҳоти алқрби троўаҳи ӯҳдаи Фрбмои инзри илайҳ алҳақ баназари раҳматаи Финзли алии сираи амтори алрҳмаҳу иъиди авдаи трёу инбти ман мшоҳди инсаи врдои ҷнёу аншдўо :

این چنانست که شافعی را گفتند عاقل کیست؟ گفت: الفطن المتغافل دانایی که خود را بنادانی آورد. قال: فیکشف الحجاب فینظرون الیه. حق جل جلاله حجاب از دیده‌ها برگیرد تا در نگرند بخداوند خویش جل جلاله و عز کبریائه و عظم شأنه. وَ هُوَ الَّذِی یُنَزِّلُ الْغَیْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا، الاشارة من هذه الایة، ان العبد اذا ذبل غصن وقته و تکدر صفو وده و کسفت شمس انسه و بعد بساحات القرب طراوة عهده فربما ینظر الیه الحق بنظر رحمته فینزل علی سره امطار الرحمة و یعید عوده طریا و ینبت من مشاهد انسه وردا جنیا و انشدوا:

Пер тариқат гуфт : чун нек монад охири ин кор , бовели ин кор . Роҳ бадваст ҳалқаи ист , аз ӯ даройад ва ҳам бова боз гардад , аввали ин кор ббҳор монаду бшкўФаҳ , мард дар ӯ хуш буду тозау пуррӯҳ , пас аз он нишебҳо ва фарозҳо бинад , нокомӣҳо ва тафарруқҳо пеш ояд ки : дар убудийяти ҳам ҷамъаст ва ҳам тафарруқат ва дар мақомоти ҳам нураст ва ҳам зулмат .

پیر طریقت گفت: چون نیک ماند آخر این کار، باول این کار. راه بدوست حلقه‌ایست، از او درآید و هم باو باز گردد، اول این کار ببهار ماند و بشکوفه، مرد در او خوش بود و تازه و پرروح، پس از آن نشیبها و فرازها بیند، ناکامیها و تفرقها پیش آید که: در عبودیت هم جمع است و هم تفرقت و در مقامات هم نور است و هم ظلمت.

Банда дар зулмати тафарруқати чандон пӯшиш бинад ки гуяд оҳ ки милрзм аз онк наярзам , чаҳ созами ҷузи зонкаҳ май сӯзам , то аз ин афтодагӣ бархезам он гуҳ чаҳ буд .

بنده در ظلمت تفرقت چندان پوشش بیند که گوید آه که میلرزم از آنک نیرزم، چه سازم جز زآنکه می‌سوزم، تا از این افتادگی برخیزم آن گه چه بود.

Инзли алғиси ман баъди мо қнтўо , абри ҷӯад , борони вуҷӯди резад , саҳоби аФзол дар иқбол фишонд , гули висол дар боғ навол шигифта гардад , охири кори бовел боз шавад .

یُنَزِّلُ الْغَیْثَ مِنْ بَعْدِ ما قَنَطُوا، ابر جود، باران وجود ریزد، سحاب افضال درّ اقبال فشاند، گل وصال در باغ نوال شگفته گردد، آخر کار باول باز شود.

Банда аз сари ноз ва даллол гуяд : бар хабар ҳаме рафтам ҷӯёни яқин . Тарси мояу умеди қарин . Мақсӯд аз ман ниҳон ва ман кӯшндаи дайн . Ногоҳ барқ таҷаллӣ тофт аз камӣн , аз занн чунон бинад вази дӯсти чунин .

بنده از سر ناز و دلال گوید: بر خبر همی رفتم جویان یقین. ترس مایه و امید قرین. مقصود از من نهان و من کوشنده دین. ناگاه برق تجلی تافت از کمین، از ظن چنان بیند وز دوست چنین.