Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими номи худовандии накӯноми баҳри ном , сутӯдаи баҳри ҳангом , инат хуши низому ширини калому азизи ном , дилро инсасту ҷонро пайғом . Аз дӯсти ёдгор ва бар ҷони ошиқони салом . Озоди он нафас , ки биёад ӯ ёзон ,у ободи он дил , ки бмҳр ӯ нозон ,у шоди он кас ки дар ғами ишқ ӯ нолон .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ نام خداوندی نکونام بهر نام، ستوده بهر هنگام، اینت خوش نظام و شیرین کلام و عزیز نام، دل را انس است و جان را پیغام. از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام. آزاد آن نفس، که بیاد او یازان، و آباد آن دل، که بمهر او نازان، و شاد آن کس که در غم عشق او نالان.

Пер тариқат гуфт : илоҳигар дар амал , тақсираст , охири аиндли пар дард куҷост вагар дар хизмат , фатратаст охири ин меҳр дил баҷост , вари феъли мо табоҳаст , фазли ту ошкораст , вари обу хок , буришади бал то бирасад , нур азалӣ баҷост :

پیر طریقت گفت: الهی گر در عمل، تقصیر است، آخر ایندل پر درد کجاست و گر در خدمت، فترت است آخر این مهر دل بجاست، ور فعل ما تباه است، فضل تو آشکار است، ور آب و خاک، برشد بل تا برسد، نور ازلی بجاست:

Қавла : ҳам ,у алкитоби улмубини ҳо , ишоратаст бҳёти ҳақи ҷли ҷалола , мем ишоратаст бмлк ӯ , қисм ёд мекунад , миФрмоид : бҳёти ман , бмлки ман , бқрони каломи ман , ки азоб накунам касеро ки гувоҳӣ диҳад биктоиӣ ва бе ҳамтои ман . Ман он худовандам ки дар дунёи пайғому нишони худ аз душмани бознгрФтм ва эшонро маҳали хитоб худ гардонидам , неъмат бар эшон рехтам ва ббд кард эшон , неъмати бози нбридм . Чгўиии муъмини муваҳҳид ки дар дунёи бзоту сифоти ман имон овараду биктоиӣ ва бе ҳамтои ман гувоҳӣ дод , агар чаҳ дар амал тақсир кард , фардо ки рӯзи бозору ҳангоми бор буд , ӯро аз лтоӣФи раҳмату кроӣми мағфирати худ кӣ навмеди гардонам .

قوله: حم، وَ الْکِتابِ الْمُبِینِ حا، اشارت است بحیات حق جل جلاله، میم اشارت است بملک او، قسم یاد میکند، میفرماید: بحیات من، بملک من، بقرآن کلام من، که عذاب نکنم کسی را که گواهی دهد بیکتایی و بی‌همتایی من. من آن خداوندم که در دنیا پیغام و نشان خود از دشمن بازنگرفتم و ایشان را محل خطاب خود گردانیدم، نعمت بر ایشان ریختم و ببد کرد ایشان، نعمت باز نبریدم. چگویی مؤمن موحد که در دنیا بذات و صفات من ایمان آورد و بیکتایی و بی‌همتایی من گواهی داد، اگر چه در عمل تقصیر کرد، فردا که روز بازار و هنگام بار بود، او را از لطائف رحمت و کرائم مغفرت خود کی نومید گردانم.

Фзлки қавлаи таъолӣ : أи Фнзрби ънкми аззикри сФҳои أни кантами қўмои мсрФин , ман лои иқтъи алиўми хитобаи ъмни тмодии фии исёнау асрФи фии аксари шаъна , Киеви имнъи ғдои лтоӣФи ғуфронау кроӣми эҳсона , ъмни лами иқср фӣемона ,у лами идхли халали фии урфона ,у ани тлтхи бъсёнаҳ .

فذلک قوله تعالی: أَ فَنَضْرِبُ عَنْکُمُ الذِّکْرَ صَفْحاً أَنْ کُنْتُمْ قَوْماً مُسْرِفِینَ، من لا یقطع الیوم خطابه عمن تمادی فی عصیانه و اسرف فی اکثر شأنه، کیف یمنع غدا لطائف غفرانه و کرائم احسانه، عمن لم یقصر فی ایمانه، و لم یدخل خلل فی عرفانه، و ان تلطخ بعصیانه.

Пери тариқат дар муноҷот хеш гуфта : илоҳии ту онӣ ки аз банда , носазои бинӣ ,у бъқўбт , нштобӣ . Аз бандаи куфри мишнўӣ ,у неъмат аз ваии бознгирӣ , тўбт ва афв биравӣ арза мекунӣ , ва ба пайғому хитоби худ , ӯро май бозхонӣ , вагар боз ояд ваъда мағфират медиҳӣ , ки إни интҳўои иғФри ?лаами мо қади салаф . Чун бо душмани бдкрдори чунинӣ , чгўим ки бо дӯстони некӯкор чунӣ . Ва кам أрслнои ман набии фии алأўлин , ва мо иأтиҳми ман набии إлои конўо ба истҳзؤн аҷаб корӣаст . Ҳар ҷо ки ҳадиси дӯстони даргирад , достони бегонагон дар он пайвандад , ҳар ҷо ки латофатӣу кароматии намояд , қаҳрӣу сиёсатӣ дар баробари он наад . Ҳар ҷо ҳақиқатӣаст , маҷозии офарӣда , то бар рӯй ҳақиқати гирди мёФшонд . Дар ҳар ҳуҷҷатии шбҳтии омехта то рухсораи ҳуҷҷати михрошд . Ҳар ҷо ки илмӣаст , ҷаҳлӣ пеш оварда то бо султони илми брмёўизд .

پیر طریقت در مناجات خویش گفته: الهی تو آنی که از بنده، ناسزا بینی، و بعقوبت، نشتابی. از بنده کفر میشنوی، و نعمت از وی بازنگیری، توبت و عفو بروی عرضه میکنی، و به پیغام و خطاب خود، او را می‌بازخوانی، و گر باز آید وعده مغفرت میدهی، که إِنْ یَنْتَهُوا یُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ. چون با دشمن بدکردار چنینی، چگویم که با دوستان نیکوکار چونی.وَ کَمْ أَرْسَلْنا مِنْ نَبِیٍّ فِی الْأَوَّلِینَ، وَ ما یَأْتِیهِمْ مِنْ نَبِیٍّ إِلَّا کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ عجب کاریست. هر جا که حدیث دوستان درگیرد، داستان بیگانگان در آن پیوندد، هر جا که لطافتی و کرامتی نماید، قهری و سیاستی در برابر آن نهد. هر جا حقیقتی است، مجازی آفریده، تا بر روی حقیقت گرد میافشاند. در هر حجتی شبهتی آمیخته تا رخساره حجت میخراشد. هر جا که علمی است، جهلی پیش آورده تا با سلطان علم برمیاویزد.

Ҳар ҷо ки тавҳидӣаст ширкӣ падед оварда то бо тавҳиди тариқ мнозът месупурд . Баъдад ҳар дӯстии ҳазор душмани офарӣда , баъдад ҳар сиддиқии сад ҳазор зиндиқ оварда , ҳар куҷои мсҷдисти килисое дар баробар ӯ банно карда , ҳар куҷои савмиъае , хроботӣ , ҳар куҷои тилсонӣ , зуннорӣ , ҳар куҷои иқрорӣ , инкорӣ , ҳар куҷои обидӣ , ҷоҳилӣ , ҳар куҷои дӯстӣ , душманӣ , ҳар куҷои содиқӣ , фосиқӣ . Аз шарқ то ғарби пурзинат ва неъмат карда ва дар ҳар неъматии таъбияи меҳнатӣу билетии сохта , ман накод алднёи музираи аллўзинҷу мнФъаҳи алҳлилҷ , мискини одамии оҷиз , миёни ӣнкори мутаҳайири фурӯмондау Зуҳраи дам задан на .

هر جا که توحیدیست شرکی پدید آورده تا با توحید طریق منازعت میسپرد. بعدد هر دوستی هزار دشمن آفریده، بعدد هر صدیقی صد هزار زندیق آورده، هر کجا مسجدیست کلیسایی در برابر او بنا کرده، هر کجا صومعه‌ای، خراباتی، هر کجا طیلسانی، زناری، هر کجا اقراری، انکاری، هر کجا عابدی، جاهلی، هر کجا دوستی، دشمنی، هر کجا صادقی، فاسقی. از شرق تا غرب پرزینت و نعمت کرده و در هر نعمتی تعبیه محنتی و بلیتی ساخته، من نکد الدنیا مضرة اللوزینج و منفعة الهلیلج، مسکین آدمی عاجز، میان اینکار متحیر فرومانده و زهره دم زدن نه.

Пер тариқат гуфт : одамиро се ҳолатаст ки вай бон машғӯласт : ё тоъатаст ки ӯро аз он сўдмндист , ё маъсиятаст ки ӯро аз он пшимонист , ё ғифлатаст , ки ӯро аз он зиёнкорӣаст , панди некӯтар аз қуръон чист ? носеҳи меҳрбонтар аз мавло кист ? сармояи фарохтар аз имон чист ? робҳтр аз тиҷорат бо аллоҳ чист ? магар ки одамиро бузён хурсандӣасту бқтиъти ризо доданӣаст , ва ӯро аз мавло безорӣаст , бедори он рӯз гардад ки ббўдиўӣ ҳар чаҳ буд нест . Панди он гуҳи пазирад ки бова расад ҳар чаҳ расед нест . Инаст сифати он қавм ки раб алъзаҳ гуяд : Фأҳлкно أшд манеҳам бтшоу мзӣ мисли алأўлин , пайғомбарони моро дурӯғ зан гирифтанд , ва боишон афсӯс мекарданду панд эшон менапазируфтанд , лои ҷурми эшонро сиёсату қаҳр худ намудем , барандохтем ва аз бех баркандем , ҳар ки бо мо ковад , қаҳри мо бо ваии товад , мо додситон аз гардани кшониму кини хоҳ аз бргштгоним ва ҷавоб намой аз дшмноним .

پیر طریقت گفت: آدمی را سه حالت است که وی بآن مشغولست: یا طاعت است که او را از آن سودمندیست، یا معصیت است که او را از آن پشیمانیست، یا غفلت است، که او را از آن زیانکاری است، پند نیکوتر از قرآن چیست؟ ناصح مهربانتر از مولی کیست؟ سرمایه فراختر از ایمان چیست؟ رابحتر از تجارت با اللَّه چیست؟ مگر که آدمی را بزیان خرسندیست و بقطیعت رضا دادنی است، و او را از مولی بیزاریست، بیدار آن روز گردد که ببودیوی هر چه بود نیست. پند آن گه پذیرد که باو رسد هر چه رسید نیست. اینست صفت آن قوم که رب العزة گوید: فَأَهْلَکْنا أَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشاً وَ مَضی‌ مَثَلُ الْأَوَّلِینَ، پیغامبران ما را دروغ زن گرفتند، و بایشان افسوس میکردند و پند ایشان می‌نپذیرفتند، لا جرم ایشان را سیاست و قهر خود نمودیم، برانداختیم و از بیخ برکندیم، هر که با ما کاود، قهر ما با وی تاود، ما دادستان از گردن کشانیم و کین خواه از برگشتگانیم و جواب نمای از دشمنانیم.