Бисмии аллоҳи миъроҷи қулӯби алоўлёء . Бисмии аллоҳи нури сари алосФёء . Бисмии аллоҳи шФоءи судӯри алأтқёء . Бисмии аллоҳи калимаи алтқўӣу роҳаҳи алсклӣу шФоءи алмрзӣ . Бисмии аллоҳи асли ҳамаи дўлтҳост , мояи ҳама саодатҳоаст , хатми ҳамаи ъзтҳости тўқиъи маншури нёзҳост .

بسم اللَّه معراج قلوب الاولیاء. بسم اللَّه نور سر الاصفیاء. بسم اللَّه شفاء صدور الأتقیاء. بسم اللَّه کلمة التقوی و راحة الثکلی و شفاء المرضی. بسم اللَّه اصل همه دولتهاست، مایه همه سعادتها است، ختم همه عزتهاست توقیع منشور نیازهاست.

Бисми аллоҳ бурид ҳазрат анбиёст , калид қурбат авлиёст , селоату сукӯни асФёст . Бисмии аллоҳи ошноиро сабабасту равшаноиро мададаст . Аз қтиът амонаст , ва беқарориро дармонаст , номи худованди ҷаҳону ҷҳонёнст . Подшоҳ бар ҳамаи шоҳонст , пеш аз ҳар замону пеш аз ҳар нишонаст . Худоӣ ки вуҷӯдашро бдоит на , ҷўдшро ниҳоят на , яке ягона ки ӯро мисли ва монандии на , фарди донанда ки ӯро хешу пайванд на , самадии поянда ки дарёфт ӯро бихаради роҳ на . Ҳакимӣ ки ёди вай , дилҳоро бустонат . Латифӣ ки инс бо вай , зиндагонӣ дӯстонаст , карӣмӣ ки меҳри вай шодӣ ҷовдонаст , ширини сухану зебои сунъ ва рост паймонаст .

بسم اللَّه برید حضرت انبیاست، کلید قربت اولیاست، سلوت و سکون اصفیاست. بسم اللَّه آشنایی را سبب است و روشنایی را مدد است. از قطیعت امانست، و بی‌قراری را درمانست، نام خداوند جهان و جهانیانست. پادشاه بر همه شاهانست، پیش از هر زمان و پیش از هر نشانست. خدایی که وجودش را بدایت نه، جودش را نهایت نه، یکی یگانه که او را مثل و مانندی نه، فرد داننده که او را خویش و پیوند نه، صمدی پاینده که دریافت او را بخرد راه نه. حکیمی که یاد وی، دلها را بستانست. لطیفی که انس با وی، زندگانی دوستانست، کریمی که مهر وی شادی جاودانست، شیرین سخن و زیبا صنع و راست پیمانست.

Алҳоءи тдли алии ҳаёта ,у алмими тдли алии маваддата , конаи қоли ҷли ҷалола : бҳётӣу маваддатии лоўлёӣии лои шайъи ءи аҳби алии аҳбоӣии ман лақое . Бҳёҳи ман , бмҳри ману дӯстони ман , ки дӯстонро ъз ду ҷаҳонаст умеди дидори ман , ҳар киро имрӯз дар сарои фанои инси ҷон ӯ номаи ман , фардо дар сарои бақои тўтёии чашм ӯ лқоءи ман .

الحاء تدل علی حیاته، و المیم تدل علی مودته، کانه قال جل جلاله: بحیاتی و مودتی لاولیائی لا شی‌ء احب علی احبائی من لقایی. بحیاة من، بمهر من و دوستان من، که دوستان را عز دو جهانست امید دیدار من، هر که را امروز در سرای فنا انس جان او نامه من، فردا در سرای بقا توتیای چشم او لقاء من.

Танзили алкитоби ман аллоҳи алъзизи алҳкими танзил ӯ нома ӯу нома ӯ пайғом ӯу пайғом ӯ нишони меҳр ӯ , бо дӯстон ӯ . Муъминон чун нома дӯст хонанд бар басарашони басирати биафзояд , зангори ғамон аз дилашон бизадойад , насими сабои маърифат аз ҷониби қурбати даройад , райҳони ҳаёаи сар аз боғи висол бар кашад , гули ифтихор аз хори аФтқори брдмд , субҳи шодӣ аз матлаъи озодии сари барзанад . Ореи қадари номаи дӯст , дӯстон донанд . Иззати он хитоб , муъминон шиносанд .

تَنْزِیلُ الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ تنزیل او نامه او و نامه او پیغام او و پیغام او نشان مهر او، با دوستان او. مؤمنان چون نامه دوست خوانند بر بصرشان بصیرت بیفزاید، زنگار غمان از دلشان بزداید، نسیم صبای معرفت از جانب قربت درآید، ریحان حیاة سر از باغ وصال بر کشد، گل افتخار از خار افتقار بردمد، صبح شادی از مطلع آزادی سر برزند. آری قدر نامه دوست، دوستان دانند. عزت آن خطاب، مؤمنان شناسند.

Бӯи бикри шблӣ вақте ббозор Бағдод бигузашт порае коғаз дид ки номи дӯст бар ваии рақам буд ва дар зери иқдоми халқи афтода . Шблӣ чун ҳуруфи ном ӯ бар он сифат дид , ҳамаи аҷзоъ ӯ ҳурмати гашт , изтиробӣ бар аъзоъ вай афтод , сар фурӯ кард ва он рқъаҳи бардошт ва бабўсед , онро муаттар ва мънбр карду қиблаи дидаи худ сохту пайваста бо худ дошт ки бар сина наҳодӣ зулмати ғифлати бздўдӣ , ки бар дида наҳодӣ , нури чашми биФзўдӣ . Ҳам чунон бо худ медошт то он рӯз ки бқсди байти аллоҳулҳаром аз Бағдод берун омад , рӯй ббодиаҳи ниҳоди он рқъаҳ дар дасти гирифта ва онро бадарғаи рӯзгори худ сохта , дар миёни бодияи ҷавониро дид Фариди ваҳиди ғарибу трид безод ва бероҳила , берафиқ ва беқофила , аз хок бистар карда ва аз санги болини сохта , саропардаи андӯҳу ҳайрати гирд ӯ зада , сиришк аз чашм ӯ равон шудау дида дар ҳавои ниҳода , осмону заминро дарди мотам ӯ гирифта . Шблӣ бар болин вай нишаст ва он коғази пеши дида ӯ дошт , гуфт : эй ҷавони барин аҳд ҳастӣ , ҷавон рӯй бгрдонид , шблӣ гуфт , анои ллаҳи магари андарин сакароту ғмрот , ҳоли ин ҷавонро табдил хоҳад шуд ? ҷавон боз нагирист гуфт эй шблии нҳмор дар ғалатии ончии ту дар коғаз мебинӣу михўонии мо дар сафҳа дил мебайнему михўоним .

بو بکر شبلی وقتی ببازار بغداد بگذشت پاره‌ای کاغذ دید که نام دوست بر وی رقم بود و در زیر اقدام خلق افتاده. شبلی چون حروف نام او بر آن صفت دید، همه اجزاء او حرمت گشت، اضطرابی بر اعضاء وی افتاد، سر فرو کرد و آن رقعه برداشت و ببوسید، آن را معطر و معنبر کرد و قبله دیده خود ساخت و پیوسته با خود داشت که بر سینه نهادی ظلمت غفلت بزدودی، که بر دیده نهادی، نور چشم بیفزودی. هم چنان با خود میداشت تا آن روز که بقصد بیت اللَّه الحرام از بغداد بیرون آمد، روی ببادیه نهاد آن رقعه در دست گرفته و آن را بدرقه روزگار خود ساخته، در میان بادیه جوانی را دید فرید وحید غریب و طرید بی‌زاد و بی‌راحله، بی‌رفیق و بی‌قافله، از خاک بستر کرده و از سنگ بالین ساخته، سراپرده اندوه و حیرت گرد او زده، سرشک از چشم او روان شده و دیده در هوا نهاده، آسمان و زمین را درد ماتم او گرفته. شبلی بر بالین وی نشست و آن کاغذ پیش دیده او داشت، گفت: ای جوان برین عهد هستی، جوان روی بگردانید، شبلی گفت، انّا للَّه مگر اندرین سکرات و غمرات، حال این جوان را تبدیل خواهد شد؟ جوان باز نگریست گفت ای شبلی نهمار در غلطی آنچه تو در کاغذ میبینی و میخوانی ما در صفحه دل می‌بینیم و میخوانیم.

إни фии алсмоўоту алأрзи лоёти ллмؤмнин . Андарин ояти камоли қудрати худ бхлқ менамояд , дар офариниши осмону замин .

إِنَّ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لَآیاتٍ لِلْمُؤْمِنِینَ. اندرین آیت کمال قدرت خود بخلق مینماید، در آفرینش آسمان و زمین.

Ва фии хлқкм ва мо ибси ман добаҳи изҳори лутф худ мекунад дар офариниши ҳамаи ҷонварону хоссаи одамиён ,у ихтилофи аллилу алнҳор ва мо أнзли аллоҳи ман алсмоءи ман ризқи неъмати худ бо ёд халқ медиҳад , дар офариниши обу боду борону таъбияи рӯзии эшон дар он , он гуҳ гуфт : оёти лқўми иъқлўни оқил касе бояд ки андарин оёти тадаббур ва тафаккур кунад , то аз ояти аввалии қудрат ӯ ҷли ҷалола фаҳм кунаду муқтазии қудрат хавфаст , аз сиёсату стўт ӯ битарсад ва аз ояти дувуми лутф ӯ фаҳм кунаду муқтазӣ лутф раҷост , дил дар карам ӯ бандад ва аз ояти сеюм неъмат ӯ бар худ бишносад , бшкри он қиём кунад .

وَ فِی خَلْقِکُمْ وَ ما یَبُثُّ مِنْ دابَّةٍ اظهار لطف خود میکند در آفرینش همه جانوران و خاصّه آدمیان، وَ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ رِزْقٍ نعمت خود با یاد خلق میدهد، در آفرینش آب و باد و باران و تعبیه روزی ایشان در آن، آن گه گفت: آیاتٌ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ عاقل کسی باید که اندرین آیات تدبر و تفکر کند، تا از آیت اولی قدرت او جل جلاله فهم کند و مقتضی قدرت خوف است، از سیاست و سطوت او بترسد و از آیت دوم لطف او فهم کند و مقتضی لطف رجاست، دل در کرم او بندد و از آیت سوم نعمت او بر خود بشناسد، بشکر آن قیام کند.

Аввали мақоми хоӣФонст , дувуми мақом раҷёнаст , сеюм мақоми шокирон . Ва дар мақоми шукри кашфу ҳиҷоб бисёр уфтаду ончии раби алъзаҳи фармӯдаи ихтилофи аллилу алнҳори ишорати фарои кашф ва ҳиҷобаст .

اول مقام خائفانست، دوم مقام راجیان است، سوم مقام شاکران. و در مقام شکر کشف و حجاب بسیار افتد و آنچه رب العزة فرموده اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ اشارت فرا کشف و حجاب است.

Рӯзи равшани мисол кашфасту шаби торики нишони ҳиҷоб . Ва бандаи миён ҳар ду ҳоли гардон . Дар ҳоли кашфи ҳама манъам бинад , на дар неъмат , шодии барад , на дар меҳнат , ғам хӯрд . Дар мушоҳидаи манъам ӯро чандон шуғл уфтад ки на бо шодии неъмати пардозад , на бо андӯҳи меҳнат . Ва фии маъноаи аншдўо :

روز روشن مثال کشف است و شب تاریک نشان حجاب. و بنده میان هر دو حال گردان. در حال کشف همه منعم بیند، نه در نعمت، شادی برد، نه در محنت، غم خورد. در مشاهده منعم او را چندان شغل افتد که نه با شادی نعمت پردازد، نه با اندوه محنت. و فی معناه انشدوا:

Ва дар вақти ҳиҷоби мушоҳидаи манъам аз вай рӯй бипушад , ҳамаи илтифоти вай бо неъмату муҳаббат буд , лои ҷурм дар неъмат , табл шодӣ мезанад ва дар меҳнат , бор андӯҳ мекашад .

و در وقت حجاب مشاهده منعم از وی روی بپوشد، همه التفات وی با نعمت و محبت بود، لا جرم در نعمت، طبل شادی میزند و در محنت، بار اندوه میکشد.

Пер тариқат гуфт дарду дармон , ғаму шодӣ , фақру ғанӣ , ин ҳамаи сифоти солконст дар манозили роҳ . Аммо мард ки бмқсд расед ӯро на мақомаст на манзил , на вақт ва на ҳол на ҷон ва на дил .

پیر طریقت گفت درد و درمان، غم و شادی، فقر و غنی، این همه صفات سالکانست در منازل راه. اما مرد که بمقصد رسید او را نه مقام است نه منزل، نه وقت و نه حال نه جان و نه دل.

Илоҳии вақтро бадаради минозму зёдтиро мисозм бомед он ки чун дар ин дарди бгдозми дарду роҳат ҳар ду барандозам .

الهی وقت را بدرد مینازم و زیادتی را میسازم بامید آن که چون در این درد بگدازم درد و راحت هر دو براندازم.