Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими баном ӯ ки фарох илмасту ширини гуфтор . Баном ӯ ки фарох раҳматасту нағзи кирдор . Баном ӯ ки ягона зотасту поки сифот . Баном ӯ ки аз кӣ пешу пеш аз ҷо . Баном ӯ ки пеш аз мо он мо ва бе мо баҳраи мо . Дар снъҳоши ҳикмати пайдо ва дар нишонаонаши қудрати пайдо . Дар иктоӣиши ҳуҷҷати пайдо ва дар сафоташ бе ҳамтои пайдо . Ҳама оҷизанд ва ӯ тавоно , ҳама ҷоҳиланд ва ӯ доно . Ҳама дар ададанд ва ӯ воҳид . Ҳама маъюбанд ва ӯ самад . Лами яладу лами иўлду лами икни ?лаи кФўои أҳд , ъломи сари орифон . Саттори айби айбён . Ғаффори ҷурми муҷримон . Қаҳҳору қуддусу ниҳони дон . Воҳиду ваҳид дар ном ва дар нишон . Қодиру қадир аз азал то ҷовдон .

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام او که فراخ علم است و شیرین گفتار. بنام او که فراخ رحمت است و نغز کردار. بنام او که یگانه ذات است و پاک صفات. بنام او که از کی پیش و پیش از جا. بنام او که پیش از ما آن ما و بی ما بهره ما. در صنعهاش حکمت پیدا و در نشانهانش قدرت پیدا. در یکتائیش حجت پیدا و در صفاتش بی‌همتایی پیدا. همه عاجزند و او توانا، همه جاهلند و او دانا. همه در عدداند و او واحد. همه معیوب‌اند و او صمد. لَمْ یَلِدْ وَ لَمْ یُولَدْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُواً أَحَدٌ، علّام سرّ عارفان. ستّار عیب عیبیان. غفّار جرم مجرمان. قهّار و قدّوس و نهان دان. واحد و وحید در نام و در نشان. قادر و قدیر از ازل تا جاودان.

Ва фии баъзи кутуби аллоҳ : абдии акрмтки босаммӣу рбитки бнъмтӣу ақмтки фии хидматӣу аҳлтки лсҳбтӣу аҷллтки брؤитии Фмни алтФи манӣ .

و فی بعض کتب اللَّه: عبدی اکرمتک باسمی و ربّیتک بنعمتی و اقمتک فی خدمتی و اهّلتک لصحبتی و اجللتک برؤیتی فمن الطف منّی.

Бандаи ман турои баноми худ гиромӣ кардаму бнъмти худ бпрўрдм ва дар хизмати худ бар даргоҳи худ бдоштм . БлтФи худ бсҳбти худ расонидам , бФзли худ дидори худат каромат кардам . Аз ман латифтар ва меҳрбонтар бар бандагон бигӯ кист ? чун фазли ман дар олам бигӯ фазл кист . ?

بنده من ترا بنام خود گرامی کردم و بنعمت خود بپروردم و در خدمت خود بر درگاه خود بداشتم. بلطف خود بصحبت خود رسانیدم، بفضل خود دیدار خودت کرامت کردم. از من لطیف‌تر و مهربانتر بر بندگان بگو کیست؟ چون فضل من در عالم بگو فضل کیست.؟

Ҳами ҳоءи мифтоҳи исмаи ҳӣ . Мем мифтоҳи исмаи малик . Иқўли таъолӣ : анои алҳии анои алмалик . Манам худованди зинда ҳамеша . Манам подшоҳи тўонндаҳ , дар зот ва дар сифоти поянда . Ҳар ҳаст ва бӯданиро донанда ва битавон ва дарёфт ҳар чизи рсндаҳ . Худовандӣ ҳаст ва бӯда ва бӯданӣ . Гуфт ӯ шуниданӣ , меҳр ӯ пайвастанӣ ва худ дӣданӣ . эй нўрдидаҳу вилояти дилу неъмати ҷон , азими алшأнӣ ва ҳамеша меҳрбонӣ . На шукри турои забон на дарёфт турои дармон . эй ҳам шуғли дил ва ҳам ғорати ҷон , бар ори хуршеди шуҳуди як бор аз уфуқи аёни вази абри ҷӯади қатрае чанд бар мо борон .

حم حاء مفتاح اسمه حی. میم مفتاح اسمه ملک. یقول تعالی: انا الحی انا الملک. منم خداوند زنده همیشه. منم پادشاه تواننده، در ذات و در صفات پاینده. هر هست و بودنی را داننده و بتوان و دریافت هر چیز رسنده. خداوندی هست و بوده و بودنی. گفت او شنیدنی، مهر او پیوستنی و خود دیدنی. ای نوردیده و ولایت دل و نعمت جان، عظیم الشأنی و همیشه مهربانی. نه شکر ترا زبان نه دریافت ترا درمان. ای هم شغل دل و هم غارت جان، بر آر خورشید شهود یک بار از افق عیان وز ابر جود قطره‌ای چند بر ما باران.

эй накӯноми раҳеи дори меҳрбони Карим , гуфтат ширину сунъи зебо , фазли тамому меҳри қадим .

ای نکونام رهی دار مهربان کریم، گفتت شیرین و صنع زیبا، فضل تمام و مهر قدیم.

Қоли аҳли алошораҳи фии қавла : ҳам эй ҳамияти қулӯби аҳли аноятии ФсФитҳои ани хавотири алъҷбу ъритҳои ани ҳўоҷси алнФси фалоҳи фӣҳо шавоҳиди аддӣну ашрқти бнўри алиқин .

قال اهل الاشارة فی قوله: حم ای حمیت قلوب اهل عنایتی فصفّیتها عن خواطر العجب و عریتها عن هواجس النفس فلاح فیها شواهد الدین و اشرقت بنور الیقین.

Мегуяд дилҳои муъминон ва сарҳои дӯстон дар ҳимоят худ оварадам ва дар анояту риояти худ бдоштм . То на кудурати хавотири аҷаб дар он шавад , на зулмати ҳўоҷси нафаси пиромн он гардад ва ҳар ки азин ду хислат халос ёфт , андари роҳи дайни брўшноиии шамъи яқини равони гашт . Амал ӯ ҳамаи ихлос буд , гуфт ӯ ҳамаи сидқ буд , қибла ӯ ҳақ буд сар ӯ софӣ буд , ҳиммат ӯ олӣ буд , сина ӯ холӣ буд , равиш ӯ мукошифаи фии мукошифау млотФаҳи фии млотФаҳу мушоҳидаи фии мушоҳида .

میگوید دلهای مؤمنان و سرّهای دوستان در حمایت خود آوردم و در عنایت و رعایت خود بداشتم. تا نه کدورت خواطر عجب در آن شود، نه ظلمت هواجس نفس پیرامن آن گردد و هر که ازین دو خصلت خلاص یافت، اندر راه دین بروشنایی شمع یقین روان گشت. عمل او همه اخلاص بود، گفت او همه صدق بود، قبله او حق بود سرّ او صافی بود، همّت او عالی بود، سینه او خالی بود، روش او مکاشفة فی مکاشفة و ملاطفة فی ملاطفة و مشاهدة فی مشاهدة.

Қавла : танзили алкитоби ман аллоҳи алъзизи алҳкими ин ҳуруфи фурӯи фиристода худовандаст , номау пайғом ӯ , гуфт ширину суханони пурофарин ӯ .

قوله: تَنْزِیلُ الْکِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ این حروف فرو فرستاده خداوند است، نامه و پیغام او، گفت شیرین و سخنان پرآفرین او.

Аз худовандӣ ки азизаст ном ӯ . Ва иқоли алъзизи ҳўи алмъзи ллмؤмнини бонзоли алкитоби алайҳим . Азизи бмънӣ мъзаст яъне ки муъминонро азиз кард ки эшонро аҳли хитоб худ кард ва эшонро сзоءномаҳу пайғом худ кард . Дилҳошони маодини анвори асрор худ кард . Ҳафтсад ҳазор соли он покони мамлакату муқаррабони даргоҳи иззат , саҷҷодаи тоъот дар мақоми каромот фурӯ карда буданд ва дар хонгоҳи исмат бар мусаллои ҳурмати такя хизмат зада ки :у إнои лнҳни алсоФўну إнои лнҳни алмсбҳўн . Ҳаргиз бар даргоҳи иззати он қурбат наёфтанд ва он манзалат надиданд ки ин хокёни диданд , зеро ки эшон , бандагон муҷарраданду ӣнон бандагонанду дӯстон , « иҳбҳму иҳбўнаҳи нҳни аўлёӣкм » он Фариштагони мурғон парандаанду ӣнони қонтон ва соҷдонанд . Ниҳодҳои латифи эшон бъсмти ороста ва аз зулати пероста . Аммо ошёни мурғон , дигарасту садафи ҷавҳари шаби афрӯзи дигар . Ниҳоди одамӣ , садафи ҷавҳар диласту дил , садаф ҷавҳар сарасту сар , садафи ҷавҳари назар ҳақаст . Ту гӯйии хоки сабаб харобӣаст , ман гӯям гуфта эшонаст ки : алхроби ватан алҳақ . Ту гӯйӣ ватанӣ маҷҳӯласт ман гӯям ватани маҷҳӯли мавзе ганҷ султонаст . Он азизӣ гуфта :

از خداوندی که عزیز است نام او. و یقال العزیز هو المعزّ للمؤمنین بانزال الکتاب علیهم. عزیز بمعنی معزّ است یعنی که مؤمنان را عزیز کرد که ایشان را اهل خطاب خود کرد و ایشان را سزاءنامه و پیغام خود کرد. دلهاشان معادن انوار اسرار خود کرد. هفتصد هزار سال آن پاکان مملکت و مقرّبان درگاه عزت، سجّاده طاعات در مقام کرامات فرو کرده بودند و در خانگاه عصمت بر مصلّای حرمت تکیه خدمت زده که: وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ. هرگز بر درگاه عزت آن قربت نیافتند و آن منزلت ندیدند که این خاکیان دیدند، زیرا که ایشان، بندگان مجرداند و اینان بندگان‌اند و دوستان، «یحبهم و یحبونه نحن اولیائکم» آن فرشتگان مرغان پرنده‌اند و اینان قانتان و ساجدان‌اند. نهادهای لطیف ایشان بعصمت آراسته و از زلّت پیراسته. اما آشیان مرغان، دیگر است و صدف جوهر شب افروز دیگر. نهاد آدمی، صدف جوهر دل است و دل، صدف جوهر سرّست و سرّ، صدف جوهر نظر حق است. تو گویی خاک سبب خرابی است، من گویم گفته ایشانست که: الخراب وطن الحق. تو گویی وطنی مجهولست من گویم وطن مجهول موضع گنج سلطانست. آن عزیزی گفته:

Мо хлқнои алсмоўоту алأрз ва мо бинҳмои إлои болҳқи маънӣаи алои ллҳқу иқома алҳақ . Ҳафт осмон ва ҳафт замин ки офаридам , коиноту муҳаддисот ки аз адам дар вуҷӯд оварадам , онро офаридам , то ту ҳақи худовандӣу кирдигории мо бар худшиносӣу бҳкми бандагӣ , фармони моро мнқод бошӣ ва гардан наҳй . эй ҷавонмарди бандагӣ кардани корӣ осонаст аммо банда бӯдани корӣ азимасту хислатии бузург . Ҳафтсад ҳазор соли Иблиси маҳҷӯр бандагӣ кард ва як дам банда натавонист буд . Алъбўдиаҳи тарки алохтёри Фимои ибдўи ман алоқдор .

ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ معنیه الا للحق و اقامة الحق. هفت آسمان و هفت زمین که آفریدم، کائنات و محدثات که از عدم در وجود آوردم، آن را آفریدم، تا تو حق خداوندی و کردگاری ما بر خودشناسی و بحکم بندگی، فرمان ما را منقاد باشی و گردن نهی. ای جوانمرد بندگی کردن کاری آسان است اما بنده بودن کاری عظیم است و خصلتی بزرگ. هفتصد هزار سال ابلیس مهجور بندگی کرد و یک دم بنده نتوانست بود. العبودیّة ترک الاختیار فیما یبدو من الاقدار.

Алъбўдиаҳи тарки алтдбиру шуҳуди алтқдир . Хори ихтиёр дар маҷории ақдор , аз қадами коми худ бибояд кунад ва дар тсориФи тақдири раббонӣ , даст аз тадбири башарӣ бибояд шаст . Зери бори ҳукм , ҳомид бояд буду ҳаззи нафаси насиби талаб , дар боқӣ бояд кард , то бмқоми бандагии рисӣ .

العبودیة ترک التدبیر و شهود التقدیر. خار اختیار در مجاری اقدار، از قدم کام خود بباید کند و در تصاریف تقدیر ربانی، دست از تدبیر بشری بباید شست. زیر بار حکم، حامد باید بود و حظ نفس نصیب طلب، در باقی باید کرد، تا بمقام بندگی رسی.

Он кас ки ӯро бнсиби пурситад , банда насибаст на банда ӯ . Пери бӯи алии сиёҳи қудси аллоҳ рӯҳа гуфт агар туро гӯйанд биҳишти хоҳӣ ё ду ракаати намоз , нигар то биҳишт ихтиёр накунӣ , ду ракаати намоз ихтиёр кун , зеро ки биҳишт насиб туасту намози ҳақ ӯ ҷли ҷалола , ва ҳар куҷои насиби ту дар миён омад агар чаҳ каромат буд , раво бошад ки камӣни гоҳ макр гардад ,у гузоради ҳақ ӯ беғоила ва бемакраст .

آن کس که او را بنصیب پرستد، بنده نصیب است نه بنده او. پیر بو علی سیاه قدس اللَّه روحه گفت اگر ترا گویند بهشت خواهی یا دو رکعت نماز، نگر تا بهشت اختیار نکنی، دو رکعت نماز اختیار کن، زیرا که بهشت نصیب توست و نماز حق او جل جلاله، و هر کجا نصیب تو در میان آمد اگر چه کرامت بود، روا باشد که کمین گاه مکر گردد، و گزارد حق او بی‌غائله و بی‌مکر است.

Мӯсо ( ъ ) чун бнздик Хизр омад ду бор биравӣ эътироз кард яке дар ҳақи он ғулом , дигар аз ҷиҳат шикастани киштӣ чун насиб дар миён набӯд Хизр сабр мекард аммо дар сеюм ҳолат чун бнсиби худ пайдо омад ки : луи шӣти лотхзти алайҳи أҷро Хизр гуфт моро бо ту рӯй суҳбат намонад . Ҳозои фироқи бинӣу бинк .

موسی (ع) چون بنزدیک خضر آمد دو بار بروی اعتراض کرد یکی در حق آن غلام، دیگر از جهت شکستن کشتی چون نصیب در میان نبود خضر صبر میکرد اما در سوم حالت چون بنصیب خود پیدا آمد که: لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَیْهِ أَجْراً خضر گفت ما را با تو روی صحبت نماند. هذا فِراقُ بَیْنِی وَ بَیْنِکَ.