Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими баноми худовандии қодиру қоҳиру дён , воҳиду ваҳид дар ном ва дар нишон , яке ягонаи якто аз азал то ҷовдон , рҳмнаст дорандаи ҷаҳону прўронндаҳи ҷаҳонён , дӯстону душманон . Раҳимаст бмؤмнону навозандаи эшон дар ду ҷаҳон , бнгошт аз кули сӯрати инсону баргузед ӯро бар ҳамаи офаридагон .

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوندی قادر و قاهر و دیان، واحد و وحید در نام و در نشان، یکی یگانه یکتا از ازل تا جاودان، رحمن است دارنده جهان و پروراننده جهانیان، دوستان و دشمنان. رحیم است بمؤمنان و نوازنده ایشان در دو جهان، بنگاشت از کل صورت انسان و برگزید او را بر همه آفریدگان.

Ҳамаро ҳаст кард дар ин сарои балоу имтиҳон . Пас бҳкмти ихтилоф ӯ кунад миёни эшон , яке гирён , яке хандон , яке шодони яке бо ғаму аҳзон , яке навохтаи фазл , оростаи маърифату имон , яке хастаи адли олӯдаи куфру туғён , фардои брстохизи ҳамаро ҷамъ кунад . Одамиёну париёни ҳамаро ҷазо диҳад бикрдори эшон , мؤмнонрои эҳсону ризвону ғуфрон , кофаронро анколу ағлол , зақуму Қатарон . Раби Алъоламин дар абтдоءи ин сӯра ҳар ду гуруҳро ёд карду молу марҷаъи эшон пайдо кард , фармуд : аллазӣнаи кФрўоу сдўои ани сиблати аллоҳи أзли أъмолҳм . Ва аллазӣнаи омнўоу ъмлўои алсолҳоту омнўо бмо назул алии Муҳамаду ҳў алҳақ ман рбҳми куфри анҳуам сиӣотҳму أслҳи балетами фардои брстохиз ҳар ки сар аз хоки ҳасрати براردи чунон برارد ки бхоки фурӯ шуда .

همه را هست کرد در این سرای بلا و امتحان. پس بحکمت اختلاف او کند میان ایشان، یکی گریان، یکی خندان، یکی شادان یکی با غم و احزان، یکی نواخته فضل، آراسته معرفت و ایمان، یکی خسته عدل آلوده کفر و طغیان، فردا برستاخیز همه را جمع کند. آدمیان و پریان همه را جزا دهد بکردار ایشان، مؤمنانرا احسان و رضوان و غفران، کافران را انکال و اغلال، زقوم و قطران. رب العالمین در ابتداء این سورة هر دو گروه را یاد کرد و مآل و مرجع ایشان پیدا کرد، فرمود: الَّذِینَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ. وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلی‌ مُحَمَّدٍ وَ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ کَفَّرَ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ وَ أَصْلَحَ بالَهُمْ فردا برستاخیز هر که سر از خاک حسرت برآرد چنان برآرد که بخاک فرو شده.

Алмؤмн алӣемонау алмноФқ алӣ нафоқа , якеро мёрнд бо ҳазорон каромату анвоъи латофат . Тилсони саодат бар китфи мафохирати афкандау имону маърифату ихлоси гирд бар гирди мураккаб ӯ даромадау даст дар фитроки давлат ӯ зада ва ин маншури иқбол дар пеш ӯ дошта ки : сиҳдиҳму ислҳи балетаму идхлҳми алҷнаҳи урфҳо ?лаам . Якеро дар зҳзоҳи зулмати нафас худ бимонада куфрону туғёну исёни гирд ӯ даромада ва дар ърсоти сиёсати ин Нидо бирав зада ки :у аллазӣнаи кФрўои Фтъсои ?лааму أзли أъмолҳми бандаи муъмин агар ӯро худ ин шараф будӣ ва ин каромат ки раби алъзаҳи миФрмоид : злки бأни аллоҳи мавлои аллазӣнаи омнўоу أни алкоФрини лои мавлои ?лаам . ӯро шарафи тамом будӣ ки миФрмоиди ҷли ҷалолаи ман ёри мؤмнонму кофаронро на . Ман дӯсти мؤмнонму кофаронро на . Дӯсти кофарон тоғӯтаст ки дар дунё ӯро парастиданад ва дӯст доштанд чунонк фармуд :у аллазӣнаи кФрўои أўлёؤҳми алтоғўти ихрҷўнҳми ман алнўри إлии алзлмоти натиҷаи дӯстӣу парастиш тоғӯт онаст ки дар дунёи эшонро аз нури маърифат бо зулмати куфри барад то дар уқбо аз равшанои биҳишт бо торикии дӯзахи афтоданд . Кофаронро чунин фармуд ки أўлёؤҳми алтоғўт . Ва мؤмнонро фармуд : нҳни أўлёؤкми фии алҳёҳи алднёу фии алохраҳ эй муъмини муваҳҳид , эй дарвеши дили риш , эй ранҷу блоءи дунё басӣ кашида , эй дар бекомӣ ва бе навоеи рӯз басар овардау андӯҳи шодии дайни ислом дар баргирифта , бош то фардо ки растохез бпоӣ шаваду сиёсату азимати ҷабборӣ бар халқ зоҳир гардад ва ин қўолбу ашбоҳ ва ин аҷзоъу аъзоъи мутафарриқ ва ин танҳои хароб шуда ва сӯратҳои аз ҳам ҷудо гашта ва ин ашхоси ризидаҳу зарра дар олами пароканда шудаи ҳамаро дар ърсоти қиёмат ҷамъ кунад .

المؤمن علی ایمانه و المنافق علی نفاقه، یکی را میارند با هزاران کرامت و انواع لطافت. طیلسان سعادت بر کتف مفاخرت افکنده و ایمان و معرفت و اخلاص گرد بر گرد مرکب او درآمده و دست در فتراک دولت او زده و این منشور اقبال در پیش او داشته که: سَیَهْدِیهِمْ وَ یُصْلِحُ بالَهُمْ وَ یُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَها لَهُمْ. یکی را در ضحضاح ظلمت نفس خود بمانده کفران و طغیان و عصیان گرد او درآمده و در عرصات سیاست این ندا برو زده که: وَ الَّذِینَ کَفَرُوا فَتَعْساً لَهُمْ وَ أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ بنده مؤمن اگر او را خود این شرف بودی و این کرامت که رب العزة میفرماید: ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَی الَّذِینَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْکافِرِینَ لا مَوْلی‌ لَهُمْ. او را شرف تمام بودی که میفرماید جل جلاله من یار مؤمنانم و کافران را نه. من دوست مؤمنانم و کافران را نه. دوست کافران طاغوت است که در دنیا او را پرستیدند و دوست داشتند چنانک فرمود: وَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَی الظُّلُماتِ نتیجه دوستی و پرستش طاغوت آنست که در دنیا ایشان را از نور معرفت با ظلمت کفر برد تا در عقبی از روشنایی بهشت با تاریکی دوزخ افتادند. کافران را چنین فرمود که أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ. و مؤمنانرا فرمود: نَحْنُ أَوْلِیاؤُکُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ ای مؤمن موحد، ای درویش دل ریش، ای رنج و بلاء دنیا بسی کشیده، ای در بی‌کامی و بی‌نوایی روز بسر آورده و اندوه شادی دین اسلام در برگرفته، باش تا فردا که رستاخیز بپای شود و سیاست و عظمت جباری بر خلق ظاهر گردد و این قوالب و اشباح و این اجزاء و اعضاء متفرق و این تن‌های خراب شده و صورتهای از هم جدا گشته و این اشخاص ریزیده و ذره در عالم پراکنده شده همه را در عرصات قیامت جمع کند.

Дар он мавқифи ҳайбат ва дар он сФсФ қаҳр бидораду ҷаббори вори бахудии худ хитоб фармоед номҳои худро бишинаванд фармоед : анои аллоҳ , анои арраҳмон , анои алмалик , анои алқдўс , анои ассалом , анои алмؤмн , анои алмҳимн , анои алъзиз , анои алҷбор , анои алмткбр , анои алзии абдأти алсмоءу лами так шиӣо , анои алзии аъидҳо , ин алмулуку алҷбобраҳ .

در آن موقف هیبت و در آن صفصف قهر بدارد و جبّار وار بخودی خود خطاب فرماید نامهای خود را بشنواند فرماید: انا اللَّه، انا الرحمن، انا الملک، انا القدّوس، انا السلام، انا المؤمن، انا المهیمن، انا العزیز، انا الجبار، انا المتکبر، انا الذی ابدأت السماء و لم تک شیئا، انا الذی اعیدها، این الملوک و الجبابرة.

эй ҷавонмард , имрӯзи ин номҳо аз халқи мишнўӣ дар сарои фонӣ , фардо аз ҳақ бишинавӣ дар сарои боқӣ . Имрӯз аз махлуқи мишнўӣ дар сарои хокӣ , фардо аз холиқи лам изл бишинавӣ дар сарои покӣ . МиФрмоид : аллоҳи манам , рҳмни манам , малики манам , қаҳркунанда манам , саломи манам , саломатдиҳанда манам , муъмину мҳимни манам , донандаи рози халқи манам , азиз ва бениёз аз халқи манам , ҷаббору Комрони манам , дод мазлӯм аз золими стонндаҳи манам , мутакаббир бо кибриёи манам . Халқи ин номҳо аз ҳақи ҷли ҷалола бевосита шунаванд , он гуҳ хитоб кунад ки дунёи ман офаридам , нест буд ман ҳаст кардам , бози ман онро нест кардам . Халқи миоФридм ва аз офариниши эшон дар мамлакати мо зёдтӣ на ва аз нобӯдан эшон моро нақсоне на . Имрӯзи он рӯзаст ки мؤмнонрои бФзл худ биёмурзаму кофаронро бъдли худ қаҳр кунам . Насиби дӯстон аз мо имрӯз лутфасту фазлу насиби душманон аз мо адласту қаҳр . Муъминону муваҳҳидони мухлисону муътақидонро ҳур ва қусӯрасту шароби таҳур , аз малики ғафур дар он сарои сарвар ки сифаташ инаст : фӣҳо أнҳори ман моءи ғайри осну أнҳори ман лбни лами итғири туъмау أнҳори ман хамри лзаҳи ллшорбину أнҳори ман асали мсФӣ ,у душманону бегонагонро мотами бегонагӣу мусӣбати ҷудоӣу Фзиҳту расвоӣ , малик бо эшон бахшам ва эшон дар азоб , на растанро умед ва на хонданро ҷавоб , бо он айши нохуш , ҷовид дар оташ , чунонк раб алъзаҳ фармуд : кмни ҳўи холиди фии алнору сқўои моءи ҳмимои Фқтъи أмъоءҳм .

ای جوانمرد، امروز این نامها از خلق میشنوی در سرای فانی، فردا از حق بشنوی در سرای باقی. امروز از مخلوق میشنوی در سرای خاکی، فردا از خالق لم یزل بشنوی در سرای پاکی. میفرماید: اللَّه منم، رحمن منم، ملک منم، قهر کننده منم، سلام منم، سلامت دهنده منم، مؤمن و مهیمن منم، داننده راز خلق منم، عزیز و بی‌نیاز از خلق منم، جبار و کامران منم، داد مظلوم از ظالم ستاننده منم، متکبر با کبریا منم. خلق این نامها از حق جل جلاله بی‌واسطه شنوند، آن گه خطاب کند که دنیا من آفریدم، نیست بود من هست کردم، باز من آن را نیست کردم. خلق میآفریدم و از آفرینش ایشان در مملکت ما زیادتی نه و از نابودن ایشان ما را نقصانی نه. امروز آن روز است که مؤمنانرا بفضل خود بیامرزم و کافران را بعدل خود قهر کنم. نصیب دوستان از ما امروز لطف است و فضل و نصیب دشمنان از ما عدلست و قهر. مؤمنان و موحّدان مخلصان و معتقدان را حور و قصور است و شراب طهور، از ملک غفور در آن سرای سرور که صفتش اینست: فِیها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَیْرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ یَتَغَیَّرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِینَ وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّی، و دشمنان و بیگانگان را ماتم بیگانگی و مصیبت جدایی و فضیحت و رسوایی، ملک با ایشان بخشم و ایشان در عذاب، نه رستن را امید و نه خواندن را جواب، با آن عیش ناخوش، جاوید در آتش، چنانک رب العزه فرمود: کَمَنْ هُوَ خالِدٌ فِی النَّارِ وَ سُقُوا ماءً حَمِیماً فَقَطَّعَ أَمْعاءَهُمْ.