Бдонкаҳи саъбтарин аҳволи бандагони чаҳор ҳолатаст : яке сакароти марг ва ҷон кандан . Дигар дар чаҳор девори лаҳади ҷавоби мункиру накири бсўоб додан . Сдигри брстохиз аз хоки ҳасрати бархестан . Чаҳорум бар сари дӯзахи пули сироти бозгзоштн .

بدانکه صعب‌ترین احوال بندگان چهار حالت است: یکی سکرات مرگ و جان کندن. دیگر در چهار دیوار لحد جواب منکر و نکیر بصواب دادن. سدیگر برستاخیز از خاک حسرت برخاستن. چهارم بر سر دوزخ پل صراط بازگذاشتن.

Бандаи муъмин дар ҳол назъ бигӯед бисмии аллоҳ , сакарот марг бирав осон шавад .

بنده مؤمن در حال نزع بگوید بسم اللَّه، سکرات مرگ برو آسان شود.

Дар зулмат лаҳад бигӯед , хок бирав равза ризвон шавад . Дар қиёмат ва растохез бигӯед , рӯйиш чун моҳи ду ҳафта тобон шавад . Қадам бар пули сирот наад бигӯед : бисмии аллоҳ , оташи дӯзах аз вай гурезон шавад : қол алнабӣ ( с ) : ани фии алҷнаҳи ҷблои исмаи ҷабали алсрўру фӣаи Мадинаи исмҳо Мадинаи алрҳмаҳ ва фӣҳо қасри исмаи қасри ассаломау фӣаи байти исмаи байти алҷлоли халқи аллоҳи таъолии лиҳозои албити моӣаҳи алифи боби ман алдру алёқўти мо байни кули боби масираи хумси моӣаҳи оми лои иФтҳи бобаҳои алои бқўли бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим .

در ظلمت لحد بگوید، خاک برو روضه رضوان شود. در قیامت و رستاخیز بگوید، رویش چون ماه دو هفته تابان شود. قدم بر پل صراط نهد بگوید: بسم اللَّه، آتش دوزخ از وی گریزان شود: قال النّبی (ص): ان فی الجنة جبلا اسمه جبل السرور و فیه مدینة اسمها مدینة الرحمة و فیها قصر اسمه قصر السلامة و فیه بیت اسمه بیت الجلال خلق اللَّه تعالی لهذا البیت مائة الف باب من الدر و الیاقوت ما بین کل باب مسیرة خمس مائة عام لا یفتح بابها الا بقول بسم اللَّه الرحمن الرحیم.

Меҳтари оламу Сайиди валади одам ( с ) фармуд : ҷаббори қадими сонеъи ҳакими ҷли ҷалолау азми шаъна дар ҷиноти адани кӯҳии офарӣда дар ниҳояти латофату ғояти зарофати номи он кӯҳи ҷабал алсрўраст яъне кӯҳи шодӣ ки ҳар ки гом бирав наад бар сарир сарвар нишинад , ҳамаи шодӣ ва тараб бинад дар он кӯҳ .

مهتر عالم و سید ولد آدم (ص) فرمود: جبار قدیم صانع حکیم جل جلاله و عظم شأنه در جنات عدن کوهی آفریده در نهایت لطافت و غایت ظرافت نام آن کوه جبل السرور است یعنی کوه شادی که هر که گام برو نهد بر سریر سرور نشیند، همه شادی و طرب بیند در آن کوه.

Шористонӣаст бенҳоят ҷамолу ғояти камол , номи он шористони Мадинаи алрҳмаҳ , ҳар ки буи расед аз заҳмат расту брҳмти пайвасту андари он шористон кӯшкӣаст оростау пероста , номи ваии қаср ассаломааст , ҳар ки дар он кӯшк шуд , офтоб саломат бирав тофту бмнзли амну каромати шитофту андари он кӯшки хонаи ист , раби алъзаҳи онро байти алҷлоли номи ниҳода , бадоеъи қудрату саноеъи фитрат дар шакл вай бинмуда , сад ҳазор дар аз дару ёқӯт бар ваии ниҳода , аз дарӣ то дарии панҷсад солаи роҳ ва он дарҳоро банд кардау гуфтори бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими калиди он дарҳо сохта , чун бандаи муъмини ин номи бохалосу сидқ бар забон баранд , дарҳо кушода шавад ва аз ҳазрати иззат Нидо ояд ки малики ин хонау вилояти ин шористон бтў супурдему азои бадӣу ҷалоли сармадии шиори рӯзгор ту кардем , эй ҷавонмард чун ин номи туро дар пазируфт аз олам миндиш ва аз ифлоси боки мадор .

شارستانی است بنهایت جمال و غایت کمال، نام آن شارستان مدینة الرحمة، هر که بوی رسید از زحمت رست و برحمت پیوست و اندر آن شارستان کوشکی است آراسته و پیراسته، نام وی قصر السلامة است، هر که در آن کوشک شد، آفتاب سلامت برو تافت و بمنزل امن و کرامت شتافت و اندر آن کوشک خانه‌ایست، رب العزة آن را بیت الجلال نام نهاده، بدایع قدرت و صنایع فطرت در شکل وی بنموده، صد هزار در از درّ و یاقوت بر وی نهاده، از دری تا دری پانصد ساله راه و آن درها را بند کرده و گفتار بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ کلید آن درها ساخته، چون بنده مؤمن این نام باخلاص و صدق بر زبان براند، درها گشاده شود و از حضرت عزت ندا آید که ملک این خانه و ولایت این شارستان بتو سپردیم و عزا بدی و جلال سرمدی شعار روزگار تو کردیم، ای جوانمرد چون این نام ترا در پذیرفت از عالم میندیش و از افلاس باک مدار.

ӯ ки меҳтари олам буду Сайиди валади одам ( с ) , чун ъзи дарвешӣ дар бозор ифлос бидид , ҷомаи дарвешӣ дар пӯшед ва аз рӯй тавозуъ бар даргоҳи иззат , ниёзи худ арза кард : аҳинии мскиноу амтнии мскиноу аҳшрнии фии зумраи алмсокин , то лои ҷурм аз ҳазрати иззат ӯро хитоб омад ки , акнӯн хештанро бичишам ҳақорат менигарӣу номи худро мискин менаҳй , мо баноми туу ҷамолу камоли ту осмон ва замин биёростем ва дар хзоӣни ғайб бар ту кушодем ки : إнои Фтҳнои лаки Фтҳои мубино чанд сӯрааст дар қуръон ки мФттҳи он , аноаст : إнои أнзлноаҳ , إнои أрслно , إнои أътиноки إнои Фтҳнои лак .

او که مهتر عالم بود و سید ولد آدم (ص)، چون عز درویشی در بازار افلاس بدید، جامه درویشی در پوشید و از روی تواضع بر درگاه عزت، نیاز خود عرضه کرد: احینی مسکینا و امتنی مسکینا و احشرنی فی زمرة المساکین، تا لا جرم از حضرت عزت او را خطاب آمد که، اکنون خویشتن را بچشم حقارت مینگری و نام خود را مسکین می‌نهی، ما بنام تو و جمال و کمال تو آسمان و زمین بیاراستیم و در خزائن غیب بر تو گشادیم که: إِنَّا فَتَحْنا لَکَ فَتْحاً مُبِیناً چند سورة است در قرآن که مفتتح آن، انّا است: إِنَّا أَنْزَلْناهُ، إِنَّا أَرْسَلْنا، إِنَّا أَعْطَیْناکَ إِنَّا فَتَحْنا لَکَ.

Он маҳҷӯр дар гоҳ ъзозил гуфт : анои хайр . Дамор аз ӯ баровардем ва ҳафтсад ҳазор солаи тоъату хизмат ӯ ббод бениёзӣ бар додему доғи хизлону ҳиҷрон бар ҷигар ӯ ниҳодем . Фиръавн беАвн гуфт : أи лӣси лии малики Миср ? ӯро аз неъмату маликату шавкат фард кардем ва боб бикуштем . Қорун гуфт : алии илми ъндӣ , бтиғи қаҳр сараш барграфтему нигунсори базмин фурӯ барадем .

آن مهجور در گاه عزازیل گفت: انا خیر. دمار از او برآوردیم و هفتصد هزار ساله طاعت و خدمت او بباد بی‌نیازی بر دادیم و داغ خذلان و هجران بر جگر او نهادیم. فرعون بی‌عون گفت: أ لیس لی ملک مصر؟ او را از نعمت و ملکت و شوکت فرد کردیم و بآب بکشتیم. قارون گفت: عَلی‌ عِلْمٍ عِنْدِی، بتیغ قهر سرش برگرفتیم و نگونسار بزمین فرو بردیم.

Фариштагон гуфтанд :у нҳни нсбҳи ҳазорон аз эшон ботш ҷалол бсухтем то ҷаҳонён бидонанд ки ҷузи мо касро нарасад ки гуяд ки ман , ё мо . Зеро ки худованди моӣими худовандиро сазоу бхдои кории доно , дар зоти якто , ва дар сифот беҳамто . Бо иззат ва бо кибриё , бо азимату бобаҳо . Алкбрёءи рдоӣӣу алъзмаҳи азории Фмни нозънии воҳдои мнҳмои адхлтаҳи алнор .

فرشتگان گفتند: وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ هزاران از ایشان بآتش جلال بسوختیم تا جهانیان بدانند که جز ما کس را نرسد که گوید که من، یا ما. زیرا که خداوند مائیم خداوندی را سزا و بخدا کاری دانا، در ذات یکتا، و در صفات بی‌همتا. با عزت و با کبریا، با عظمت و بابها. الکبریاء ردائی و العظمة ازاری فمن نازعنی واحدا منهما ادخلته النار.

Қавла : лиғФри лаки аллоҳи мо тақаддуми ман знбк ва мо тأхр , ё Муҳамади мо бҳрмту ҳишмати ту гуноҳи одаму ҳаввои омрзидим . Бдъўту шафоати ту гуноҳони уммати омрзидим , осӣони уммат дар паноҳ тавонад , ҳамаи олами туфайл ҷоҳ тавонад . Офтоби давлати ту бар анбиё тофт , то ҳар кас аз шуъоъи ту баҳр ёфт . Такрими одами баҷоаи ту буд , рифъати Идрӣси бсбби ту буд , шарафи Нӯҳи бтФили ту буд , хулати халили бнсби ту буд , ъзи Мӯсои бшўқи ту буд , айши исо дар ишқи ту буд .

قوله: لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ، یا محمد ما بحرمت و حشمت تو گناه آدم و حوا آمرزیدیم. بدعوت و شفاعت تو گناهان امت آمرزیدیم، عاصیان امت در پناه تواند، همه عالم طفیل جاه تواند. آفتاب دولت تو بر انبیا تافت، تا هر کس از شعاع تو بهر یافت. تکریم آدم بجاه تو بود، رفعت ادریس بسبب تو بود، شرف نوح بطفیل تو بود، خلت خلیل بنسب تو بود، عز موسی بشوق تو بود، عیش عیسی در عشق تو بود.

Фармон омад ки эй сокинони олами қудс вае мсбҳони даргоҳи ҷабарути ҳамаи доғи меҳри ин меҳтар бар дил наед , оташи шавқ ӯ дар ҷони занед ва дар роҳи интизор ӯ биншинед то охири давр ки мо ӯро бФизи ҷӯад дар вуҷӯди орему саропардаи набувват ӯ аз қоф то қоф боз кунем ва бар тахти бахт дар садр рисолат бинишонем то ҳар ки бирав бргзрд , хлътӣ ва кароматӣ ёбаду баҳр ки назар кунад рифъатӣ ва иззатӣ бинад . Мардӣ ки бо вай дар сафари ғор буд садиқ Акбар шавад . Мардӣ ки аз баҳри ваии теғӣ бар кашад форуқ анвар шавад . Мардӣ ки лашкар ӯро ҷҳозӣ созад , зўи алнўрин азҳр шавад . Мардӣ ки илм ӯ бардорад ва дар пеш ӯ теғ занад , олам ӯро мусаххар шавад , ҳабаше ки ӯро муаззинӣ кунад аз даҳр мухайяр шавад . Рӯмӣ ки бадаргоҳ ӯ ояд , дар олам мшҳр шавад . Сангӣ ки бирав пой наад , дар ва гавҳар шавад .

فرمان آمد که ای ساکنان عالم قدس و ای مسبّحان درگاه جبروت همه داغ مهر این مهتر بر دل نهید، آتش شوق او در جان زنید و در راه انتظار او بنشینید تا آخر دور که ما او را بفیض جود در وجود آریم و سراپرده نبوت او از قاف تا قاف باز کنیم و بر تخت بخت در صدر رسالت بنشانیم تا هر که برو برگذرد، خلعتی و کرامتی یابد و بهر که نظر کند رفعتی و عزتی بیند. مردی که با وی در سفر غار بود صدیق اکبر شود. مردی که از بهر وی تیغی بر کشد فاروق انور شود. مردی که لشکر او را جهازی سازد، ذو النورین ازهر شود. مردی که علم او بردارد و در پیش او تیغ زند، عالم او را مسخر شود، حبشیی که او را مؤذنی کند از دهر مخیر شود. رومی که بدرگاه او آید، در عالم مشهر شود. سنگی که برو پای نهد، در و گوهر شود.

Хокӣ ки бирав гузарад машк ва анбар шавад . Ҳар ки буии имони орад , нек ахтар шавад .

خاکی که برو گذرد مشک و عنبر شود. هر که بوی ایمان آرد، نیک اختر شود.

Ҳар ки дӯст ӯ буд аз айб мутаҳҳар шавад . Ҳар ки аз уммат ӯ буд гуноҳаш мкФр шавад , дилаши мунаввару ҷонаш муаттар шавад , ва аз раҳмати насиб ӯ мўФр шавад , шарбат ӯ аз ҳавз кавсар шавад , ҷой ӯ биҳишт мънбр шавад , халъат ӯ дидори худоӣ Акбар шавад .

هر که دوست او بود از عیب مطهر شود. هر که از امت او بود گناهش مکفر شود، دلش منور و جانش معطر شود، و از رحمت نصیب او موفر شود، شربت او از حوض کوثر شود، جای او بهشت معنبر شود، خلعت او دیدار خدای اکبر شود.

Қавла : ҳўи алзии أнзли алскинаҳи фии қулӯби алмؤмнини сакина оромӣаст ки ҳақи ҷли ҷалола фурӯ фиристад бар дили дӯстони хеш , озодии он дилҳоро ва он дар ду чизаст : дар хизмат ва дар яқин . Аммо сакина дар хизмати се чиз кард : кор бар суннат кард то бондки тавонгари кишт ва бар асл эътимод кард то аз всоўси озоди гашту халқ дар он фаромӯш кард то аз риёи озоди гашт . Ва сакина дар яқин дар дили се чиз кард : бқсмти қисом ризо дод то аз аҳтёл биёсуду зру нафъ аз як ҷо дид то аз ҳазари фориғи гашт ва вакил бипасандед то аз ълоӣқ раҳо шуд . Нишони ин сакина ки дар дил фурӯ ояд онаст ки марди бахшоянда ва бахшанда гардад , бахшоишӣ ки ҳамаи дунё бкоФрӣ бахшад ва миннат наниҳад , бахшишӣ ки ҳамаи Наими уқбо бмؤмнӣ бахшад вагар бипазирад миннат дорад . Инаст суннати ҷавонмардону сирати эшон . Дар хабараст ки холиди валид аз сафарӣ боз омад аз ҷониби рӯму ҷамоатӣ аз эшон асир оварда , расӯли худои ислом бар эшон арза кард , қабул накарданд . Бифармуд то чанд касро аз эшон бикуштанд , бохр ҷавонӣ овараданд то ӯро бикашанд , холиди бен валид гуяд : теғ бар кашидам то занам . Расӯл гуфт ( с ) ин якеро мазан . ё холид гуфтам ё расӯли аллоҳ дар миёни ин қавми ҳеҷ кас дар куфри қавитар азин ҷавон набӯдааст , Сайид фармуд ( с ) : Ҷабраили омада ва мегуяд инро макаш ки ӯ дар миёни қавми хеш ҷавонмард бӯдау ҷавонмардро куштан рӯй нест , он ҷавон ҳаме гуяд : чаҳ бӯдааст ки маро ба ёрони худ дар нарасонид гуфтанд дар ҳақи ту ваҳии омада ки эй Сайиди турои дарин сарой бо кофари ҷавонмард итоб нест ва моро дар он сарой бо муъмини ҷавонмард ҳисоб нест , он ҷавон гуфт акнӯн бдонстм ки дайни шумо ҳақасту рост , имон бар ман арза кунед ки аз ҷавонмардии ман ҷузи қавми ман хабар надоштанд . Акнӯн яқин ҳаме донам ки ин Сайид ростгӯӣаст , ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳу ашҳади ани мҳмдои расӯли аллоҳ , пас расӯл гуфт : ин ҷавонмарди халъати имони ббркаҳ ҷавонмардӣ ёфт .

قوله: هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ سکینه آرامی است که حق جل جلاله فرو فرستد بر دل دوستان خویش، آزادی آن دلها را و آن در دو چیز است: در خدمت و در یقین. اما سکینه در خدمت سه چیز کرد: کار بر سنت کرد تا باندک توانگر کشت و بر اصل اعتماد کرد تا از وساوس آزاد گشت و خلق در آن فراموش کرد تا از ریا آزاد گشت. و سکینه در یقین در دل سه چیز کرد: بقسمت قسام رضا داد تا از احتیال بیاسود و ضر و نفع از یک جا دید تا از حذر فارغ گشت و وکیل بپسندید تا از علائق رها شد. نشان این سکینه که در دل فرو آید آنست که مرد بخشاینده و بخشنده گردد، بخشایشی که همه دنیا بکافری بخشد و منت ننهد، بخششی که همه نعیم عقبی بمؤمنی بخشد و گر بپذیرد منت دارد. اینست سنت جوانمردان و سیرت ایشان. در خبر است که خالد ولید از سفری باز آمد از جانب روم و جماعتی از ایشان اسیر آورده، رسول خدا اسلام بر ایشان عرضه کرد، قبول نکردند. بفرمود تا چند کس را از ایشان بکشتند، بآخر جوانی آوردند تا او را بکشند، خالد بن ولید گوید: تیغ بر کشیدم تا زنم. رسول گفت (ص) این یکی را مزن. یا خالد گفتم یا رسول اللَّه در میان این قوم هیچ کس در کفر قوی‌تر ازین جوان نبوده است، سید فرمود (ص): جبرئیل آمده و میگوید این را مکش که او در میان قوم خویش جوانمرد بوده و جوانمرد را کشتن روی نیست، آن جوان همی گوید: چه بوده است که مرا به یاران خود در نرسانید گفتند در حق تو وحی آمده که ای سید ترا درین سرای با کافر جوانمرد عتاب نیست و ما را در آن سرای با مؤمن جوانمرد حساب نیست، آن جوان گفت اکنون بدانستم که دین شما حق است و راست، ایمان بر من عرضه کنید که از جوانمردی من جز قوم من خبر نداشتند. اکنون یقین همی دانم که این سید راستگوی است، اشهد ان لا اله الا اللَّه و اشهد ان محمدا رسول اللَّه، پس رسول گفت: این جوانمرد خلعت ایمان ببرکة جوانمردی یافت.