Қавлаи таъолӣ :у ҷоءти скраҳи аламути болҳқ , оварад мастии марги кори рост ва дод пок , злки мо кант манеҳ тҳид ( 19 ) ин он кор ва рӯзаст ки ҳамаи умр аз он даври бози мишдӣ .

قوله تعالی: وَ جاءَتْ سَکْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ، آورد مستی مرگ کار راست و داد پاک، ذلِکَ ما کُنْتَ مِنْهُ تَحِیدُ (۱۹) این آن کار و روز است که همه عمر از آن دور باز میشدی.

Ва нафхи фии алсўр ,у дардманд дар сувар , злки явми алўъид ( 20 ) онаст он рӯзи ваъид .

وَ نُفِخَ فِی الصُّورِ، و دردمند در صور، ذلِکَ یَوْمُ الْوَعِیدِ (۲۰) آنست آن روز وعید.

Ва ҷоءти кули нафас ва омад ҳар тании фардои маъаҳо соӣқ , бо ӯ ронанда ,у шаҳид ( 21 )у гувоҳӣ бар .

وَ جاءَتْ کُلُّ نَفْسٍ و آمد هر تنی فردا مَعَها سائِقٌ، با او راننده، وَ شَهِیدٌ (۲۱) و گواهی بر.

Лақади канти фии ғФлаҳи ман ҳозо , дар беогоҳӣу носохта будӣ азин кор ва азин рӯз , ФкшФнои ънки ғтоءк , боз барадем ва баркашидем аз ту пардаи гумони ту , Фбсрки алиўми ҳадид ( 22 ) , чашми ту имрӯз тезбинаст .

لَقَدْ کُنْتَ فِی غَفْلَةٍ مِنْ هذا، در بی‌آگاهی و ناساخته بودی ازین کار و ازین روز، فَکَشَفْنا عَنْکَ غِطاءَکَ، باز بردیم و برکشیدیم از تو پرده گمان تو، فَبَصَرُکَ الْیَوْمَ حَدِیدٌ (۲۲)، چشم تو امروز تیزبین است.

Ва қоли қарина , Фриштаҳ ӯ гуяд дабиру гувоҳ ӯ , ҳозои мо лдии ътид ( 23 ) ин онаст ки бнздики ман сохтау кӯшидау навишта буд .

وَ قالَ قَرِینُهُ، فریشته او گوید دبیر و گواه او، هذا ما لَدَیَّ عَتِیدٌ (۲۳) این آن است که بنزدیک من ساخته و کوشیده و نوشته بود.

أлқёи фии ҷаҳаннам , ки дар афканед дар дӯзах , кул куффор анед ( 24 ) ҳар ногиравидаи гарданкашии шӯх .

أَلْقِیا فِی جَهَنَّمَ، که در افکنید در دوزخ، کُلَّ کَفَّارٍ عَنِیدٍ (۲۴) هر ناگرویده گردنکشی شوخ.

Мноъи ллхир , бози доранда аз гиравидани бхдоӣ , мътди мриб ( 25 ) андоза дар гузоранда боямон .

مَنَّاعٍ لِلْخَیْرِ، باز دارنده از گرویدن بخدای، مُعْتَدٍ مُرِیبٍ (۲۵) اندازه در گذارنده بایمان.

Алзии ҷаъли маъаи аллоҳ ӯ ки бо аллоҳи худоӣ дигар мебиҷӯеду мипрстд , Фأлқёҳи фии алъзоби алшдид ( 26 ) дар афканед ӯро дар азоби сахт .

الَّذِی جَعَلَ مَعَ اللَّهِ او که با اللَّه خدایی دیگر می‌بجوید و میپرستد، فَأَلْقِیاهُ فِی الْعَذابِ الشَّدِیدِ (۲۶) در افکنید او را در عذاب سخت.

Қоли қарина , дев ӯ гуяд , рбнои мо أтғитаҳи худованди мо ман ӯро бар нофармонӣ ва гзоФкорӣ надоштам ,у локини кони фии залоли баъӣд ( 27 ) локин ӯ худ дар бероҳӣ буд аз роҳи рости давр .

قالَ قَرِینُهُ، دیو او گوید، رَبَّنا ما أَطْغَیْتُهُ خداوند ما من او را بر نافرمانی و گزافکاری نداشتم، وَ لکِنْ کانَ فِی ضَلالٍ بَعِیدٍ (۲۷) لکن او خود در بی‌راهی بود از راه راست دور.

Қоли лои тхтсмўои лдӣ , гуяд наздики ман ҷанг макунеду хусумати мгирид ,у қади қидмати إликми болўъид ( 28 )у пеш аз ин сухани хеши бшмо расонида будам бўъид .

قالَ لا تَخْتَصِمُوا لَدَیَّ، گوید نزدیک من جنگ مکنید و خصومت مگیرید، وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَیْکُمْ بِالْوَعِیدِ (۲۸) و پیش از این سخن خویش بشما رسانیده بودم بوعید.

Мо ибдли алқўли лдӣ , ҷуз нагардонанд сухани ман , ва мо أнои бзломи ллъбид ( 29 ) ва ман ситамкор нестам рҳигони хешро .

ما یُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَیَّ، جز نگردانند سخن من، وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ (۲۹) و من ستمکار نیستم رهیگان خویش را.

Явм нақавл лҷҳнм , он рӯз ки дӯзахро гўӣим , ҳилли амтлأт , пар шудӣ ?у тқўли ҳилли ман мазид ( 30 ) ва дӯзах гуяд анизи дорӣ ?

یَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ، آن روز که دوزخ را گوئیم، هَلِ امْتَلَأْتِ، پر شدی؟ وَ تَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِیدٍ (۳۰) و دوزخ گوید انیز داری؟

Ва أзлФти алҷнаҳи ллмтқин ,у наздики оранди биҳишти прҳизкоронро , ғайри баъӣд ( 31 ) на давр .

وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ، و نزدیک آرند بهشت پرهیزکاران را، غَیْرَ بَعِیدٍ (۳۱) نه دور.

Ҳозои мо тўъдўн , ин онаст ки шуморо ваъда медоданд , лкли أўоби Ҳафиз ( 32 ) ҳар боз гардӣдаеро бо худои нигаҳи доранда .

هذا ما تُوعَدُونَ، این آنست که شما را وعده میدادند، لِکُلِّ أَوَّابٍ حَفِیظٍ (۳۲) هر باز گردیده‌ای را با خدای نگه دارنده.

Ман хашии арраҳмони болғиб , ӯ ки митрсд аз рҳмни нодида ӯро ,у ҷоءи бқлби мниб ( 33 ) ва ояду дилии оради гроиндаҳ бо ӯ .

مَنْ خَشِیَ الرَّحْمنَ بِالْغَیْبِ، او که میترسد از رحمن نادیده او را، وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِیبٍ (۳۳) و آید و دلی آرد گراینده با او.

Адхлўҳои бслом , дар равед дар он сарои бадрӯду озодӣ , злки явми алхлўд ( 34 ) он рӯзи рӯз ҷовидаст конро шаб ноед .

ادْخُلُوها بِسَلامٍ، در روید در آن سرای بدرود و آزادی، ذلِکَ یَوْمُ الْخُلُودِ (۳۴) آن روز روز جاوید است کان را شب ناید.

?лаами мо ишоؤни фӣҳо , эшонро дар он ҳар чаҳ эшон хоҳанд ,у лдинои мазид ( 35 )у наздики мо низ аз хостау нобиўсидаҳ .

لَهُمْ ما یَشاؤُنَ فِیها، ایشان را در آن هر چه ایشان خواهند، وَ لَدَیْنا مَزِیدٌ (۳۵) و نزدیک ما نیز از خواسته و نابیوسیده.

Ва кам أҳлкнои қиблаам , ва чанд нест кардем пеш аз эшон , ман қарни ҳам أшд манеҳам бтшо , азинон бзўртр буданду бркўнидаҳтар , Фнқбўои фии алблод , давр шуданду фаровони рафтанд дар замин , ҳилли ман мҳис ( 36 ) то ҳеҷ аз марги растанад ?

وَ کَمْ أَهْلَکْنا قَبْلَهُمْ، و چند نیست کردیم پیش از ایشان، مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُمْ بَطْشاً، ازینان بزورتر بودند و برکونیده تر، فَنَقَّبُوا فِی الْبِلادِ، دور شدند و فراوان رفتند در زمین، هَلْ مِنْ مَحِیصٍ (۳۶) تا هیچ از مرگ رستند؟

إни фии злки лзкрӣ , дарин сухан пандаст , лмни кони ?лаи қалб , он касро ки ӯро дилӣ зиндааст , أўи أлқии алсмъ , ва ё гӯш фаро дорад ,у ҳўи шаҳид ( 37 ) ва ӯ дарёфтро ҳозираст бар ҷой .

إِنَّ فِی ذلِکَ لَذِکْری‌، درین سخن پند است، لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ، آن کس را که او را دلی زنده است، أَوْ أَلْقَی السَّمْعَ، و یا گوش فرا دارد، وَ هُوَ شَهِیدٌ (۳۷) و او دریافت را حاضر است بر جای.

Ва лақади хлқнои алсмоўоту алأрз , бёФридими ҳафт осмон ва ҳафт замин ва мо бинҳмо , ва ҳар чаҳ дар миён онаст , фии сетаи أём , дар шаш рӯз , ва мо мснои ман лғўб ( 38 )у мондагӣ бмо нарасед .

وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ، بیافریدیم هفت آسمان و هفت زمین وَ ما بَیْنَهُما، و هر چه در میان آنست، فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ، در شش روز، وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ (۳۸) و ماندگی بما نرسید.

Фосбри алии мо иқўлўн , шикебе кун бар ончии мигўинд ,у сбҳи бҳмди рбк намоз кун бҳмди худованди хеш , қабл тулӯъи алшмс ва қабл алғрўб ( 39 ) пеш аз баромади офтобу пеш аз фурушади офтоб .

فَاصْبِرْ عَلی‌ ما یَقُولُونَ، شکیبایی کن بر آنچه میگویند، وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ نماز کن بحمد خداوند خویش، قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ (۳۹) پیش از برآمد آفتاب و پیش از فروشد آفتاب.

Ва ман аллили Фсбҳаҳ , ва аз шаб ӯро намоз кун ,у أдбори алсҷўд ( 40 ) ва пас намози шаб бар вақти дамӣдан .

وَ مِنَ اللَّیْلِ فَسَبِّحْهُ، و از شب او را نماز کن، وَ أَدْبارَ السُّجُودِ (۴۰) و پس نماز شب بر وقت دمیدن.

Ва астмъи явми иноди алмноди ман макони қариб ( 41 ) гӯш бар рӯзии дор ки овоздиҳанда овоз диҳад аз ҷое сахти наздик .

وَ اسْتَمِعْ یَوْمَ یُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَکانٍ قَرِیبٍ (۴۱) گوش بر روزی دار که آواز دهنده آواز دهد از جایی سخت نزدیک.

Явми исмъўни алсиҳаҳи болҳқ , он рӯз ки бонг шунаванд бакори пеши шуданӣу фармони равон , злки явми алхурӯҷ ( 42 ) онаст рӯз берун омад аз гӯрҳо .

یَوْمَ یَسْمَعُونَ الصَّیْحَةَ بِالْحَقِّ، آن روز که بانگ شنوند بکار پیش شدنی و فرمان روان، ذلِکَ یَوْمُ الْخُرُوجِ (۴۲) آنست روز بیرون آمد از گورها.

إнои нҳни нҳиӣу намят , моӣим ки мурда зинда кунему зиндаи мироним ,у إлинои алмсир ( 43 )у бозгашт бо мост .

إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی وَ نُمِیتُ، مائیم که مرده زنده کنیم و زنده میرانیم، وَ إِلَیْنَا الْمَصِیرُ (۴۳) و بازگشت با ماست.

Явми тшққи алأрзи анҳуам , он рӯз ки пораи пораи бози шикофади замин аз эшон , сроъо , зўдозўд , злки ҳашар , он фароҳам оварадӣаст ва ангехтанӣ , ълинои исир ( 44 ) бар мо осон .

یَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ، آن روز که پاره‌پاره باز شکافد زمین از ایشان، سِراعاً، زودازود، ذلِکَ حَشْرٌ، آن فراهم آوردی است و انگیختنی، عَلَیْنا یَسِیرٌ (۴۴) بر ما آسان.

Нҳни أълми бмои иқўлўн , мо донотрим аз ту бончаҳи эшон мигўинд , ва мо أнти алайҳими бҷбор , ва ту бар эшон на подшоҳӣ ва на Комрон , Фзкри болқрони ман ихоФи ваъид ( 45 ) панди даҳ бқрон ӯро ки тарсад аз таҳдиду ваъиди ман .

نَحْنُ أَعْلَمُ بِما یَقُولُونَ، ما داناتریم از تو بآنچه ایشان میگویند، وَ ما أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِجَبَّارٍ، و تو بر ایشان نه پادشاهی و نه کامران، فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ یَخافُ وَعِیدِ (۴۵) پند ده بقرآن او را که ترسد از تهدید و وعید من.