Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . эй мурғӣ ки то аз ошёни қадам бар омадӣ шикорати ҳамаи ҷигарҳои садиқонаст , тмошогоҳти ҳамаи арвоҳ ошиқонаст , ошёнати дилҳои мҳбонст , парвозати ҳама бар ҳавоӣ ҷон ошиқонаст . эй азизӣ ки то ту ниқоб аз чеҳраи ҷамоли бардоштии ҳамаи хроботҳои каъбаи висоли гашт , кунишату килисои бмсҷду миҳроби бадали гашт , зуннорҳо камари ишқ дайн шуд :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. ای مرغی که تا از آشیان قدم بر آمدی شکارت همه جگرهای صدّیقان است، تماشاگاهت همه ارواح عاشقان است، آشیانت دلهای محبانست، پروازت همه بر هوای جان عاشقانست. ای عزیزی که تا تو نقاب از چهره جمال برداشتی همه خراباتها کعبه وصال گشت، کنشت و کلیسا بمسجد و محراب بدل گشت، زنارها کمر عشق دین شد:

Қавлаи таъолӣ : қади самъи аллоҳи қавли алтии тҷодлки фии завҷҳоу тшткии إлии аллоҳи ман кони азъФ , Фолрб ба алтФ . Раби алорбоб , худованди ҳамаи худовандон , латифу Кариму меҳрбон , кори заъифон чунон созад ки ҷумлаи ақўё аз он дар таъаҷҷуб оянд . Сад ҳазор муқарраби мсбҳи муқаддас дар баҳори рукӯъу суҷуд ғўс карданд ва бар даргоҳи иззати овози тасбеҳ ва тақдис бароварданду каси ҳадис эшон накард , ва он заъифаи бенавои оҷиз , он муҷодала , ки аз сари сӯзу таҳайюр бар он даргоҳи бзорид ва аз навмидӣ бинолед , бингар ки қуръони Маҷиди рақами эъзоз бар ксўаҳи рози вай чун кашид ки : қади самъи аллоҳи қавли алтии тҷодлки фии завҷҳоу тшткии إлии аллоҳи мо он ?шкевии ваии ниўшидиму нолау дъоء вай шунидем ва он ранҷурӣу бндўрӣ ки дар он бимонада буд , аз ҷиҳати зҳори шавҳари гушоиш падед кардем . Мо он худовандем ки ҳар дармондаеро каш ёр намонад , нек ёрем , ҳар бндўриро банди гшоӣим ҳар ғамгиниро ғам здоӣим шунаванда овози дрўишоним , ниўшндаҳи рози бичоргоним , посухкунанда ниёз дармондагонем .

قوله تعالی: قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللَّهِ من کان اضعف، فالرب به الطف. ربّ الارباب، خداوند همه خداوندان، لطیف و کریم و مهربان، کار ضعیفان چنان سازد که جمله اقویا از آن در تعجب آیند. صد هزار مقرّب مسبّح مقدّس در بحار رکوع و سجود غوص کردند و بر درگاه عزّت آواز تسبیح و تقدیس برآوردند و کس حدیث ایشان نکرد، و آن ضعیفه بینوای عاجز، آن مجادله، که از سر سوز و تحیّر بر آن درگاه بزارید و از نومیدی بنالید، بنگر که قرآن مجید رقم اعزاز بر کسوه راز وی چون کشید که: قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللَّهِ‌ ما آن شکوی وی نیوشیدیم و ناله و دعاء وی شنیدیم و آن رنجوری و بندوری که در آن بمانده بود، از جهت ظهار شوهر گشایش پدید کردیم. ما آن خداوندیم که هر درمانده‌ای را کش یار نماند، نیک یاریم، هر بندوری را بند گشائیم هر غمگینی را غم زدائیم شنونده آواز درویشانیم، نیوشنده راز بیچارگانیم، پاسخ کننده نیاز درماندگانیم.

Дар хабараст ки ин зани муҷодалаи рӯзии пеши умр хитоб омад , дар рӯзгори хилофати вай , шуғлиро ки буи дошту бдрштӣ бо вай сухан гуфт . Ҷамоатӣ ки ҳозир буданд , бонг бар вай заданд , гуфтанд : намайдонӣ ки бо амири алмؤмнини сухан дурушт набояд гуфт ? ! умр бо эшон гуфт : хомӯш бошед ва ин заъифаро ҳурмат доред , ки ин он занаст ки ҳақи ҷли ҷалола аз вроءи ҳафт табақаи осмони сухан вай бишунид ва ин навохту каромат бар сари ваии ниҳод ки : қади самъи аллоҳи қавли алтии тҷодлки фии завҷҳоу тшткии إлии аллоҳ . эй мусулмонони даравишонро ҳурмат дореду бмроъоту мувосот бо эшон бхдоӣ тақарруб кунед , ки эшон агар чаҳ имрӯзи бечорагону бинўоённд , фардои мулӯки ҷинати мأўӣу бузургони фирдавси аъло эшонанд . Бидон мнгрид ки имрӯз дар ҳоли эшон халаласт ,у ҷомаи эшон халқаст ,у рухсори эшон зардаст ,у дили эшон пурдард аст бидон нигаред ки фардои азизони дори ассалому раисони дори алмқом эшон бошанд , ҳол эшон чунонаст ки шоир гуяд :

در خبر است که این زن مجادله روزی پیش عمر خطاب آمد، در روزگار خلافت وی، شغلی را که بوی داشت و بدرشتی با وی سخن گفت. جماعتی که حاضر بودند، بانگ بر وی زدند، گفتند: نمیدانی که با امیر المؤمنین سخن درشت نباید گفت؟! عمر با ایشان گفت: خاموش باشید و این ضعیفه را حرمت دارید، که این آن زن است که حق جلّ جلاله از وراء هفت طبقه آسمان سخن وی بشنید و این نواخت و کرامت بر سر وی نهاد که: قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها وَ تَشْتَکِی إِلَی اللَّهِ. ای مسلمانان درویشان را حرمت دارید و بمراعات و مواسات با ایشان بخدای تقرّب کنید، که ایشان اگر چه امروز بیچارگان و بینوایانند، فردا ملوک جنت مأوی و بزرگان فردوس اعلی ایشان‌اند. بدان منگرید که امروز در حال ایشان خلل است، و جامه ایشان خلق است، و رخسار ایشان زرد است، و دل ایشان پردرد است بدان نگرید که فردا عزیزان دار السلام و رئیسان دار المقام ایشان باشند، حال ایشان چنانست که شاعر گوید:

Агар муъминони уммати Аҳмадро худ ин ташриф будӣ ки раби Алъоламин дарин сӯра мегуяд ки : мо икўн ман наҷӯй салосаи إлои ҳўи робиъаами илои қавла :у ҳўи мъҳм

اگر مؤمنان امّت احمد را خود این تشریف بودی که رب العالمین درین سوره میگوید که: ما یَکُونُ مِنْ نَجْوی‌ ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ الی قوله: و هُوَ مَعَهُمْ‌

Тамом будӣ . Асҳоби Каҳфро бо ҷалоли ртбти эшону камоли манзалат эшон мегуяд : « салосаи робиъаами кулбаам » ва « иқўлўни хумсаи содсҳми кулбаам » се буданд чаҳоруми эшон клби эшон , ё панҷ буданд , шашуми эшон клби эшон ва ин умматро мегуяд : се каси фароҳами нёинди розиро ки гӯйанд ки на чаҳоруми эшон аллоҳ буд . Вари панҷ кас бошанд , шашуми эшон аллоҳ буд бълм бо эшон буд , бФзлу нусрат бо эшон буд , мӯниси дили эшон буд , ҳамроҳу ҳамрози эшон буд .

تمام بودی. اصحاب کهف را با جلال رتبت ایشان و کمال منزلت ایشان میگوید: «ثَلاثَةٌ رابِعُهُمْ کَلْبُهُمْ» وَ «یَقُولُونَ خَمْسَةٌ سادِسُهُمْ کَلْبُهُمْ» سه بودند چهارم ایشان‌ کلب ایشان، یا پنج بودند، ششم ایشان کلب ایشان و این امّت را میگوید: سه کس فراهم نیایند رازی را که گویند که نه چهارم ایشان اللَّه بود. ور پنج کس باشند، ششم ایشان اللَّه بود بعلم با ایشان بود، بفضل و نصرت با ایشان بود، مونس دل ایشان بود، همراه و همراز ایشان بود.

Зўи алнўн мисрӣ гуфт : бар атрофи нили мигзштм , ҷавониро дидам шурӣ азим дошт . Гуфтам : аз куҷое эй ғариб ? ҷавоб дод ббдиҳт ки ғариб ки бошад ӯ ки бо вай инсӣ дорад ? танҳо чун буд касе ки ҳамроҳаш ӯ буд ? зўи алнўн аз дасти худ раҳо шуд , велаӣ дар вай омад , соъатӣ аз худ ғоӣби гашт , бихўди наърае ҳаме кашид ! ҷавон гуфт : эй пери тариқати туро чаҳ рӯй намӯд ин соъат ? гуфт : дору бо дард мувофиқ афтод ! он гуҳ рӯй сӯй осмон кард , дар муноҷот шуд гуфт : эй худовандӣ ки дармони дилҳо ту дорӣ , кимиёии ҳосилҳо тусозӣ , фиғони ҷонҳо ту шинавӣ , товаши хотирҳо ту бинӣ дарёб ин бечора ки дар ғарқобасту дилаш аз бим дард набоист кабобаст дардӣ дорад ки баӣ мабод ӯро , ин дард савобаст бо дардмандӣ бадарад хурсанд касеро чаҳ ҳисобаст ? !

ذو النون مصری گفت: بر اطراف نیل میگذشتم، جوانی را دیدم شوری عظیم داشت. گفتم: از کجایی ای غریب؟ جواب داد ببدیهت که غریب که باشد او که با وی انسی دارد؟ تنها چون بود کسی که همراهش او بود؟ ذو النون از دست خود رها شد، ولهی در وی آمد، ساعتی از خود غائب گشت، بیخود نعره‌ای همی کشید! جوان گفت: ای پیر طریقت ترا چه روی نمود این ساعت؟ گفت: دارو با درد موافق افتاد! آن گه روی سوی آسمان کرد، در مناجات شد گفت: ای خداوندی که درمان دلها تو داری، کیمیای حاصلها تو سازی، فغان جانها تو شنوی، تاوش خاطرها تو بینی دریاب این بیچاره که در غرقابست و دلش از بیم درد نبایست کبابست دردی دارد که بهی مباد او را، این درد صوابست با دردمندی بدرد خرسند کسی را چه حسابست؟!