Қавлаи таъолӣ : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим . эй сайқали ойинаи яқин , эй ҳалқа дар сарои қадам , эй кимиёии давлати калимот , эй илми лашгари қуръон , эй мурғӣ ки пару болат аз қадам ,у минқор аз машйат , мхлб аз ҳикмат , аз ҳўоءи фардои ният дар омада ва бар шохи қудси ошёни ниҳода ва сад ҳазор ваанд ҳазор мурғи набувват бзир оварда ва дар олам аҳком гузошта ки роӣӣ ? то остонаш бабўсем ! ё ки бошӣ ? то аз ту нишоне ҷӯйем ! дар кадоми бодия эй ? то ҷонҳо дар он бодия дар талаби ту нФқт кунем ! :

قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ. ای صیقل آئینه یقین، ای حلقه در سرای قدم، ای کیمیای دولت کلمات، ای علم لشگر قرآن، ای مرغی که پر و بالت از قدم، و منقار از مشیّت، مخلب از حکمت، از هواء فردا نیّت در آمده و بر شاخ قدس آشیان نهاده و صد هزار و اند هزار مرغ نبوّت بزیر آورده و در عالم احکام گذاشته که رائی؟ تا آستانش ببوسیم! یا که باشی؟ تا از تو نشانی جوییم! در کدام بادیه‌ای؟ تا جان‌ها در آن بادیه در طلب تو نفقت کنیم!:

Сбҳи ллаҳи мо фии алсмоўот ва мо фии алأрз бар завқи ҷавонмардони тариқат , тасбеҳи ӣнҷои сбоҳт асрор дӯстонаст дар баҳори иҷлоли ҳақ , эшон ки дар баҳри нури аъзам ғўс мекунанду ҷавоҳири тавҳиди беруни ҳамеи оранд ва дар силк имон мекашанд ҷавонмардоне ки қадам бар бисот қурб доранд бҳди иттиҳоди расида ва дуе бархестаи дасти ағёр аз эшон кӯтоҳ шудау сарҳошон бар ҳқоӣқи ҳақи матлаъ шуда , аз ълоӣқ ва хлоӣқ бибареданд то муҷовири каъбаи висоли гаштанди бўсоӣт ва шароит бигузаштанд то мӯътакифи кӯй иқбол шуданд .

سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ بر ذوق جوانمردان طریقت، تسبیح اینجا سباحت اسرار دوستانست در بحار اجلال حق، ایشان که در بحر نور اعظم غوص میکنند و جواهر توحید بیرون همی‌آرند و در سلک ایمان میکشند جوانمردانی که قدم بر بساط قرب دارند بحدّ اتّحاد رسیده و دویی برخاسته دست اغیار از ایشان کوتاه شده و سرهاشان بر حقائق حق مطلع شده، از علائق و خلائق ببریدند تا مجاور کعبه وصال گشتند بوسائط و شرایط بگذشتند تا معتکف کوی اقبال شدند.

Мардӣ аз шблӣ савол кард ки : турои дида бко нест ? гуфт : ё фалони ончии дили моро бо ҷони мо афтода аз дида пинҳонаст . Ҳар чаҳ бурун қолабаст бегона роҳаст , таъбия эй дар дарун бояд ! ҷўонмрдои андӯҳ ӯ азалӣаст , локин на бо ҳар касе буд . Ин андӯҳ чун бар дили ошиқии сояи афканд , дар вақти раъди ҳолат бхрўшидн ояд , барқи умед бҷстн ояд , борони мурод бар соҳати дили миборд ва наботҳои гӯногӯн меравед , гуҳи наргиси ризо , гуҳи арғавони қаноат , гуҳи сӯсани таваккул , гуҳи ёсамини тавозуъ ,у ошиқ дар кори истода , зери абри андӯҳ , аз боғи дили раёҳин гӯногӯн медуруд ,у дастаҳо май бандад :

مردی از شبلی سؤال کرد که: ترا دیده بکا نیست؟ گفت: یا فلان آنچه دل ما را با جان ما افتاده از دیده پنهانست. هر چه برون قالبست بیگانه راهست، تعبیه‌ای در درون باید! جوانمردا اندوه او ازلی است، لکن نه با هر کسی بود. این اندوه چون بر دل عاشقی سایه افکند، در وقت رعد حالت بخروشیدن آید، برق امید بجستن آید، باران مراد بر ساحت دل میبارد و نباتهای گوناگون میروید، گه نرگس رضا، گه ارغوان قناعت، گه سوسن توکّل، گه یاسمین تواضع، و عاشق در کار ایستاده، زیر ابر اندوه، از باغ دل ریاحین گوناگون میدرود، و دسته‌ها می‌بندد:

Ва ҳўи алъзизи алҳкими кули воқифи алии албоби бшоҳди алтлбу локинаи азизи лои идркаҳи толбўаҳу лои иъҷзаҳи ҳорбўаҳ . Толибон бомед идрок , рӯй дар бодияи талаби ниҳодаи ошиқони бтмъи висол , ҷону дили ҳадафи тири балои сохтау ҳақиқати самадяту камоли аҳадят азизаст аз идроки башару муназзаҳ аз дарёфт ақли мухтасар . ӯ ҷли ҷалолаи ҳамаи оламро ббўиӣу гуфтугӯе хушнӯд кардау қатрае аз ҷуръаи қадаҳи иззат бкс надода ! мард дар оина менигараду сӯрати хеш дар оина мебинад пеши дидаи худ аз онҷо ки зоҳир гумонаст , гуяд : даст фароз кунам ва он сӯратро дар қабзаи худ орм . Ҳайҳот , он қурбӣаст ки айн баъдаст ! агар дар талаби он сӯрат бархезад , умр бпоён расаду ҳаргизи даст вай бидон нарасад ва аз вуҷӯди он заррае наёбад :

وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ کلّ واقف علی الباب بشاهد الطلب و لکنّه عزیز لا یدرکه طالبوه و لا یعجزه هاربوه. طالبان بامید ادراک، روی در بادیه طلب نهاده عاشقان بطمع وصال، جان و دل هدف تیر بلا ساخته و حقیقت صمدیّت و کمال احدیت عزیز است از ادراک بشر و منزّه از دریافت عقل مختصر. او جلّ جلاله همه عالم را ببویی و گفتگویی خشنود کرده و قطره‌ای از جرعه قدح عزّت بکس نداده! مرد در آینه مینگرد و صورت خویش در آینه می‌بیند پیش دیده خود از آنجا که ظاهر گمان است، گوید: دست فراز کنم و آن صورت را در قبضه خود آرم. هیهات، آن قربی است که عین بعد است! اگر در طلب آن صورت برخیزد، عمر بپایان رسد و هرگز دست وی بدان نرسد و از وجود آن ذره‌ای نیابد:

Ҳўи алзии أхрҷи аллазӣнаи кФрўои ман أҳли алкитоби ман дёрҳми алоиаҳ . . .

هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ دِیارِهِمْ الآیة...

Азои ?ераади аллоҳи насраи қавми астأсди арнбҳм ,у азои ?ераади аллоҳи қаҳри қавми астрнби асдҳм . Чун аллоҳи таъолии қавмиро бар душман нусрат диҳад , рӯбоҳи эшон шер шаваду қавмиро ки бар эшон хизлони орад ва мақҳур кунад , шери эшон рӯбоҳ гардад . Он мудаббирон банӣ алнзири бхсмии пайғомбар ( с ) бархестанду паноҳ бо ҳисорҳо бурданд ва аз макру қаҳри аллоҳ эмин нишастанд « Флои иأмни макри аллоҳи إлои алқўми алхосрўн » лои ҷурми бтши ҷабборӣу қаҳҳорӣ рӯй боишон ниҳод то бадасти хеши хонаи хеш хароб карданд ихрбўни биўтҳми бأидиҳми нахусти дилу дайни хеш аз рӯй ботин хароб карданд , то харобии ботини бзоҳр сироят кард ,у хонаи худ низ хароб карданд раб Алъоламин гуфт : Фоътбрўо ё أўлии алأбсор : эй зиракону доноёну хирадмандон агар панд мепазиред ва ибрат мегиред , ҷои панд пазируфтан ҳасту ҷои ибрат гирифтан . Муъминону мухлисони бтўФиқи мувофиқу саодат мусоид гуфтанд : худовандо баназари ибрати мингриму бондишаҳи содиқ панд мепазирем , акнӯн чаҳ кунем то дарин ҳол бимонем ? фармон омад аз ҳақ , ҷли ҷалола ки : мо отокм алрасул Фхзўаҳ ва мо нҳокми анҳу Фонтҳўо ҳар шарбатӣ ки аз дасти иқболи Муҳамади арабӣ , пайғамбари ҳошимӣ ( с ) , даройад бустонед , ки ҳаёти шумо дар онаст .

اذا اراد اللَّه نصرة قوم استأسد ارنبهم، و اذا اراد اللَّه قهر قوم استرنب اسدهم. چون اللَّه تعالی قومی را بر دشمن نصرت دهد، روباه ایشان شیر شود و قومی را که بر ایشان خذلان آرد و مقهور کند، شیر ایشان روباه گردد. آن مدبران بنی النضیر بخصمی پیغامبر (ص) برخاستند و پناه با حصارها بردند و از مکر و قهر اللَّه ایمن نشستند «فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ» لا جرم بطش جبّاری و قهّاری روی بایشان نهاد تا بدست خویش خانه خویش خراب کردند یُخْرِبُونَ بُیُوتَهُمْ بِأَیْدِیهِمْ نخست دل و دین خویش از روی باطن خراب کردند، تا خرابی باطن بظاهر سرایت کرد، و خانه خود نیز خراب کردند ربّ العالمین گفت: فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصارِ: ای زیرکان و دانایان و خردمندان اگر پند می‌پذیرید و عبرت میگیرید، جای پند پذیرفتن هست و جای عبرت گرفتن. مؤمنان و مخلصان بتوفیق‌ موافق و سعادت مساعد گفتند: خداوندا بنظر عبرت مینگریم و باندیشه صادق پند می‌پذیریم، اکنون چه کنیم تا درین حال بمانیم؟ فرمان آمد از حقّ، جلّ جلاله که: ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا هر شربتی که از دست اقبال محمد عربی، پیغمبر هاشمی (ص)، درآید بستانید، که حیات شما در آنست.

Он лавҳ хонед ки ӯ нависад . Бандагӣ аз халқ вай омӯзед , толибӣ аз ҳиммат вай гиред , суннати вай бакор доред , дар ҳамаи аҳволи пас рӯ ӯ бошед . Ғояти равиши бандагону камоли ҳоли эшон муҳаббати мосту муҳаббати мо дар мтобъти суннату сират пайғомбар шумост ҳар ки бар пай вай рафт рост , ӯ бҳқиқти дӯсти мост . Қул إни кантами тҳбўни аллоҳи Фотбъўнии иҳббкми аллоҳи он муъминони саҳобаи бўФоءи аҳди азал боз омаданду қадам дар мтобъту суннати Мустафо ( с ) рост доштанду сидқ дар амал биҷой овараданд , то раби Алъоламин эшонро дар он сидқ ситуд , гуфт : أўлӣки ҳам алсодқўн , алсдқи садақаи алсру сдоқи алҷнаҳу садиқ алҳақ . Сидқи садақаи малики сару сдоқи сарой сарварасту садиқи подшоҳ ҳақаст :

آن لوح خوانید که او نویسد. بندگی از خلق وی آموزید، طالبی از همّت وی گیرید، سنّت وی بکار دارید، در همه احوال پس رو او باشید. غایت روش بندگان و کمال حال ایشان محبّت ماست و محبّت ما در متابعت سنّت و سیرت پیغامبر شماست هر که بر پی وی رفت راست، او بحقیقت دوست ماست. قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ آن مؤمنان صحابه بوفاء عهد ازل باز آمدند و قدم در متابعت و سنّت مصطفی (ص) راست داشتند و صدق در عمل بجای آوردند، تا ربّ العالمین ایشان را در آن صدق ستود، گفت: أُولئِکَ هُمُ الصَّادِقُونَ، الصّدق صدقة السرّ و صداق الجنّة و صدیق الحقّ. صدق صدقه ملک سرّ و صداق سرای سرور است و صدیق پادشاه حق است: