Шабӣ чу ҳалқаи гесуии лаъибатони чгл

شبی چو حلقهٔ گیسوی لعبتان چگل

Саводи дидаи пари нуру нўрдидаҳи дил

سواد دیدهٔ پر نور و نوردیدهٔ دل

Шабӣ чу зулфнигор аз насими ғолияи бӯ

شبی چو زلف نگار از نسیم غالیه بو

Шабӣ чу рӯзи висол аз нишоти мстъҷл

شبی چو روز وصال از نشاط مستعجل

Ҳавои хушу фараҳафзо ба ғоятӣ ки магар

هوا خوش و فرح‌افزا به غایتی که مگر

Фиканда буд ҳаме бар замонаи тӯбои зилл

فکنده بود همی بر زمانه طوبی ظل

Ба зери бори гаронсанг аз сбкрўҳӣ

به زیر بار گرانسنگ از سبکروحی

Ба рақс омадӣ аз нолаи ҷараси маҳмил

به رقص آمدی از نالهٔ جرس محمل

Чунон нуҷуми фурӯзон ки бо фурӯғи сҳо

چنان نجوم فروزان که با فروغ سها

зи нури хеши хаҷал буд шамъ дар маҳфил

ز نور خویش خجل بود شمع در محفل

зи эътидоли ҳаво чун Масеҳ ҷон додӣ

ز اعتدال هوا چون مسیح جان دادی

Агар шудӣ малики аламути зи осмони нозил

اگر شدی ملک‌الموت ز آسمان نازل

Чу холи чеҳраи хушоянда будӣ , ар ба мисл

چو خال چهره خوشاینده بودی، ار به مثل

Ба офтоби азуи зарра Эй шудӣ дохил

به آفتاب ازو ذرّه‌ای شدی داخل

Ҷаҳони зи моҳи шаби афрӯзи он чунон равшан

جهان ز ماه شب‌افروز آن‌چنان روشن

Ки таъна бар ма Нахшаб задӣ чаҳ Бобул

که طعنه بر مه نخشب زدی چَهِ بابل

Ҷаҳон чу дидаи мунаввар , чунонкӣ дар ваии дӯд

جهان چو دیده منوّر، چنانکه در وی دود

Басӣ зиёда намӯдӣ зи оташи шоъл

بسی زیاده نمودی ز آتش شاعل

Ба рӯй таҳтаи ғбро , замона аз маҳтоб

به روی تختهٔ غبرا، زمانه از مهتاب

Ба обнӯс ҳаме кард оҷро восил

به آبنوس همی کرد عاج را واصل

зи равшанои он шаб аҷаб набӯд , агар

ز روشنایی آن شب عجب نبود، اگر

Чу бод , шахс дар оташ дарун шудӣ ғофил

چو باد، شخص در آتش درون شدی غافل

Шабии чунину ҷаҳонӣ ба хоби роҳат ва ман

شبی چنین و جهانی به خواب راحت و من

Ба сад забони мтшкии зи умр бе ҳосил

به صد زبان متشکّی ز عمر بی‌حاصل

Гуҳии зи саркашӣ бахт саркашеда малул

گهی ز سرکشی بخت سرکشیده ملول

Гуҳии зи нохушии умр бар гузаштаи хаҷал

گهی ز ناخوشی عمر بر گذشته خجل

Ба ҷони расидаи зи андешаҳои лоиънӣ

به جان رسیده ز اندیشه‌های لایُعنی

Ба танги омада аз гуфтаҳои лотоил

به تنگ آمده از گفته‌های لاطایل

Насими субҳу нишоти ҳавоу рағбати хоб

نسیم صبح و نشاط هوا و رغبت خواب

Бибаст равзани чашм ва гушӯд дидаи дил

ببست روزن چشم و گشود دیدهٔ دل

Маро ба хоб дар омад муҳӣти пргҳрӣ

مرا به خواب در آمد محیط پرگهری

Чу қулзуми фалак аммо на ҳамчу ӯ ҳоил

چو قلزم فلک امّا نه همچو او هایل

Дар оби равшан ӯ шасти вшў агар кардӣ

در آب روشن او شست‌وشو اگر کردی

зи чеҳри зангии шаб , тирагӣ шуд зоил

ز چهر زنگی شب، تیرگی شد زایل

зи қадар , фарш қадам карда он қадари гавҳар

ز قدر، فرش قدم کرده آن‌قدر گوهر

Ки зери пои ваии олӯдагии надидаи зи гул

که زیر پای وی آلودگی ندیده ز گل

Гуҳар ба ҷои хаси афкандаи хешро ба канор

گهر به جای خس افکنده خویش را به کنار

Садаф ба ҷои кашфи ҷои гирифта бар соҳил

صدف به جای کشف جا گرفته بر ساحل

Масобаи гул ӯ дрсФо , дили софӣ

مثابهٔ گل او درصفا، دل صافی

Намӯнаи каф ӯ дар ато , кафи бозл

نمونهٔ کف او در عطا، کف باذل

Гуҳар чу акс кавокиб намӯдӣ аз таҳи об

گهر چو عکس کواکب نمودی از ته آب

Ки дар миён нашудӣ обаш аз сафои ҳоил

که در میان نشدی آبش از صفا حایل

Ба рӯй оби зи кайфияти ҳаво чу ҳубоб

به روی آب ز کیفیّت هوا چو حباب

Шудӣ ба Тифли гуҳар , Марями садафи ҳомил

شدی به طفل گهر، مریم صدف حامل

зи бор дар , шутури мавҷ , ғарқи обу арақ

ز بار دُر، شتر موج، غرق آب و عرق

Ҳазор бори гронбортри зи сад маҳмил

هزار بار گرانبارتر ز صد محمل

Замони замони зи миёни ганҷҳои бод оварад

زمان زمان ز میان گنجهای باد آورد

Чу мавҷ аз пай ҳам мерасед бар соҳил

چو موج از پی هم می‌رسید بر ساحل

Азон миёна ба ҳамроҳии насими мурод

ازان میانه به همراهی نسیم مراد

Сафинаҳо ба савоҳил чу моҳи нави моил

سفینه‌ها به سواحل چو ماه نو مایل

зи завқи хоби хушии ин чунин , саросема

ز ذوق خواب خوشی این‌چنین، سراسیمه

зи ҷои ҷустаму беруни давидам аз манзил

ز جای جستم و بیرون دویدم از منزل

Шудам дучор ба перӣ ки буд ақли нахуст

شدم دچار به پیری که بود عقل نخست

Чу кӯдакон ба дабистони илм ӯ ҷоҳил

چو کودکان به دبستان علم او جاهل

Салом кардам ва гуфтам ки эй ба осонӣ

سلام کردم و گفتم که ای به آسانی

Гиреҳи гушой дилат карда ҳал ҳар мушкил

گره‌گشای دلت کرده حلّ هر مشکل

Маро ба воқеаи ин рӯ намӯд , дод ҷавоб

مرا به واقعه این رو نمود، داد جواب

Ки эй муқайяди хоби ту давлати оҷил

که ای مقیّد خواب تو دولت عاجل

Турои зи бахти бишорат ки сарфарози шӯй

ترا ز بخت بشارت که سرفراز شوی

Ба дстбўси шаҳи додгустари одил

به دستبوس شه دادگستر عادل

Ситораи ҳишмату маи талъату қазои қудрат

ستاره حشمت و مه طلعت و قضا قدرت

Сипеҳри кавкабаи нўрнги хони дарёдил

سپهر کوکبه نورنگ‌خان دریادل

Каминаи ходим ӯ чун Сикандару доро

کمینه خادم او چون سکندر و دارا

Кҳинаҳи банда ӯ ҳамчуи санҷару туғрул

کهینه بندهٔ او همچو سنجر و طغرل

Чаҳ эҳтиёҷ ба касби камол дар аҳдаш

چه احتیاج به کسب کمال در عهدش

Ки чун Масеҳи бзоинди кӯдакони комил

که چون مسیح بزایند کودکان کامل

Аё шаҳӣ ки агар фии алмисли бисоти замин

ایا شهی که اگر فی‌المثل بساط زمین

Сафи сипоҳи ҷалол туро шавад манзил

صف سپاه جلال ترا شود منزل

Кунад чу шуълаи оташи урӯҷ , пайкари хок

کند چو شعلهٔ آتش عروج، پیکر خاک

Ба сӯии мақсади олии зи олами соФл

به سوی مقصد عالی ز عالم سافل

Масеҳи халқи ту онро ки рӯҳ тоза кунад

مسیح خلق تو آن را که روح تازه کند

Чу шамъ , зиндагӣ ӯ фазояд аз бсмл

چو شمع، زندگی او فزاید از بسمل

Агар зи меҳри замири ту тарбият ёбад

اگر ز مهر ضمیر تو تربیت یابد

Бъинаҳ чу савод басар шавад филфил

بعینه چو سواد بصر شود فلفل

Чу меҳри афви ту партав ба маҳшар андозад

چو مهر عفو تو پرتو به محشر اندازد

з инфеъол набинад қтил дар қотил

ز انفعال نبیند قتیل در قاتل

Чу нақл базм шавад нақли дасти ҳиммати ту

چو نُقل بزم شود نَقل دست همّت تو

Чу офтоб , зар афшон шавад лаби боқул

چو آفتاب، زر افشان شود لب باقل

Ба аҳди ҷӯади ту чашмӣ ба роҳ натавон ёфт

به عهد جود تو چشمی به راه نتوان یافت

Ба ғайри чашми схопишаҳ бар раҳи соил

به غیر چشم سخاپیشه بر ره سایل

Саховати ту сироят ба халқ карда чунон

سخاوت تو سرایت به خلق کرده چنان

Ки чун чанор наёяд ба ҳам , кафи мадхал

که چون چنار نیاید به هم، کف مدخل

. . .

...

Талаб ки аҳли тамаъро ҳамеша бӯда ба дил

طلب که اهل طمع را همیشه بوده به دل

Сазад агар нашавад муттасили замон ба замон

سزد اگر نشود متصّل زمان به زمان

Агар замонаи виқор туро шавад ҳомил

اگر زمانه وقار ترا شود حامل

Аҷаб ки малики ҷаҳони ҳамчуи нуқтаи мавҳум

عجب که ملک جهان همچو نقطهٔ موهوم

Гуҳи атои ту тақсимро шавад қобил

گه عطای تو تقسیم را شود قابل

Баъӣд нест ки бо тавқи моҳи нав , созад

بعید نیست که با طوق ماه نو، سازد

Ҳакими ишқи ту , маҷнӯни ишқро оқил

حکیم عشق تو، مجنون عشق را عاقل

зи орзӯ ба замони ту ошиқон давранд

ز آرزو به زمان تو عاشقان دورند

Ки васли пештар аз орзӯ шавад ҳосил

که وصل پیشتر از آرزو شود حاصل

Забон ба васфи камолат касе ки бигушоед

زبان به وصف کمالت کسی که بگشاید

Ба аҷзи хеш дар аввал сухан шавад қойил

به عجز خویش در اوّل سخن شود قایل

Ба маҳфилати ғазали ошиқона Эй гӯям

به محفلت غزل عاشقانه‌ای گویم

Ки хуш буд ғазали ошиқона дар маҳфил

که خوش بود غزل عاشقانه در محفل

Аз ончӣ бо дил ва ҷон кардае , мабош хаҷал

از آنچه با دل و جان کرده‌ای، مباش خجل

Ки кардаам бҳлти ҳам зи ҷон ва ҳам аз дил

که کرده‌ام بحلت هم ز جان و هم از دل

Шавам ғуломи азизӣ ки Юсуф аз хату хол

شوم غلام عزیزی که یوسف از خط و خال

Ба ӯ навиштаи хати бандагӣ ва карда сҷл

به او نوشته خط بندگیّ و کرده سجل

Азин нишот ки гардӣда сайди фитрокаш

ازین نشاط که گردیده صید فتراکش

намерасад ба замини пои оҳӯии бсмл

نمی‌رسد به زمین پای آهوی بسمل

Хуши он киришма ки ҳангоми ҷанг азу ёбам

خوش آن کرشمه که هنگام جنگ ازو یابم

Дили ситезагарашро ба оштии моил

دل ستیزه‌گرش را به آشتی مایل

Нигоҳи дам ба дамаши сӯии ман ба ин ғараз аст

نگاه دم به دمش سوی من به این غرض است

Ки бингарад ба дигар сӯ чу бинадам ғофил

که بنگرد به دگر سو چو بیندم غافل

з рӯй дили хаҷалами кӯи зи сахти ҷонии ман

ز روی دل خجلم کو ز سخت‌جانی من

Чҳо кашид зи даст батон сангини дил

چها کشید ز دست بتان سنگین‌دل

Кадоми ваъда ки кардӣ ва он набӯд хилоф

کدام وعده که کردیّ و آن نبود خلاف

Кадоми аҳд ки бастӣ ва он нашуд ботил

کدام عهد که بستیّ و آن نشد باطل

зи доғи ишқи ту кас нест бенасиб , ки ҳаст

ز داغ عشق تو کس نیست بی‌نصیب، که هست

Чу хон неъмати наввоб , халқро шомил

چو خوان نعمت نوّاب، خلق را شامل

Сипеҳри мнзлто ! нардбони фазли туро

سپهر منزلتا! نردبان فضل ترا

Фарозам торам аълост пояи соФл

فرازم طارم اعلاست پایهٔ سافل

Ту он гулӣ ки дарин боғи нахли ҳиммати ту

تو آن گلی که درین باغ نخل همّت تو

Чу тӯбои афканд аз кибриё ба гардуни зилл

چو طوبی افکند از کبریا به گردون ظل

Дарин замонаи ъаноёт бениҳоят туаст

درین زمانه عنایات بی‌نهایت توست

Ки ҳаст шомили аҳволи мардуми фозил

که هست شامل احوال مردم فاضل

Агар қабул аноят наёбам аз ту , равост

اگر قبول عنایت نیابم از تو، رواست

Ки мқблони ҳама номам кунанд ноқобил

که مقبلان همه نامم کنند ناقابل

Раҳ сано нашавад чун ба саъии майлии тай

ره ثنا نشود چون به سعی میلی طی

Ҳазор солгар ин шуғлро шавам шоғил

هزار سال گر این شغل را شوم شاغل

Сазад ки қофилаҳои дуои зи малики дилам

سزد که قافله‌های دعا ز ملک دلم

Ба сӯии марҳала осмон шавад роҳил

به سوی مرحلهٔ آسمان شود راحل

Умед ҳаст ки то дар қаламрав ҳастӣ

امید هست که تا در قلمرو هستی

Шавад ба ҳукми азал , шаҳнаи аҷали омил

شود به حکم ازل، شحنهٔ اجل عامل

Ҳар ончӣ мешавад аз дафтари бақои хориҷ

هر آنچه می‌شود از دفتر بقا خارج

Кунад ба умри ту муставфии қазои дохил

کند به عمر تو مستوفی قضا داخل

Ҳазор соли бақогар туро буд боқӣ

هزار سال بقا گر ترا بود باقی

Ҳазор сол дигар оварӣ бирав фозил

هزار سال دگر آوری برو فاضل