Маро ба сина чу шамъии сети ҷилвагар оташ

مرا به سینه چو شمعی‌ست جلوه‌گر آتش

зи оби дида фузунаст дар ҷигари оташ

ز آب دیده فزون است در جگر آتش

Ба роҳи бодия эй оташам ба сарборад

به راه بادیه‌ای آتشم به سربارد

Ки пой чун бунаам бугзарад зи сари оташ

که پای چون بنهم بگذرد ز سر آتش

Ситораи сӯхтаи парвонае сети мурғи дилам

ستاره سوخته پروانه‌ای‌ست مرغ دلم

Ки аз ғулувӣ ҳавас мекашад ба бар оташ

که از غُلوی هوس می‌کشد به بر آتش

Фусурда гӯ мазан оташи парастро таъна

فسرده‌گو مزن آتش‌پرست را طعنه

Ки дода сӯхтаро лиззат дигар оташ

که داده سوخته را لذت دگر آتش

Ҳавои ишқи рабӯдаши магар , ки чун хуршед

هوای عشق ربودش مگر، که چون خورشید

Ба рақси омада аз хеш бе хабари оташ ?

به رقص آمده از خویش بی‌خبر آتش؟

Чу Тифл ҷунбаду лаб дар сухан биҷунбанд

چو طفل جنبد و لب در سخن بجنباند

Магар кунад сабақи ишқро з бар оташ ?

مگر کند سبق عشق را ز بر آتش؟

Шаб аз дилами ғам ӯ по наме наад берун

شب از دلم غم او پا نمی‌نهد بیرون

Ба зери по будаш гарчи то саҳари оташ

به زیر پا بودش گرچه تا سحر آتش

зи ваъдаи ту дил аз роҳ рафт ва нуқсон кард

ز وعده تو دل از راه رفت و نقصان کرد

Чу гмрҳӣ ки ба шаби рӯи ниҳод бар оташ

چو گمرهی که به شب رو نهاد بر آتش

Буд чу шиша май халъати муҳаббат ро

بود چو شیشه می خلعت محبّت را

зи саҳари ҳасани ту рӯи обу остари оташ

ز سحر حسن تو رو آب و آستر آتش

Дар интизори ту фарш раҳанд сӯхтагон

در انتظار تو فرش رهند سوختگان

Марв ки рехта бар ҳар сргзри оташ

مرو که ریخته بر هر سرگذر آتش

Кашии зи синаи мангар хадангҳои ҷафо

کشی ز سینه من گر خدنگهای جفا

Ба сад забон диҳад аз сӯзи дили хабари оташ

به صد زبان دهد از سوز دل خبر آتش

Ба зинҳор забони ҳамчу мор карда бурун

به زینهار زبان همچو مار کرده برون

зи бими рмҳи шаҳаншоҳи додгари оташ

ز بیم رمح شهنشاه دادگر آتش

Шаҳи Наҷаф , асадуллоҳ , соқии кавсар

شه نجف، اسداللّه، ساقی کوثر

Ки гардад аз нами лутфаш чу бодатар оташ

که گردد از نم لطفش چو باده تر آتش

Шаҳӣ ки шояд агар чун малик шавад урён

شهی که شاید اگر چون ملک شود عریان

Ба даври мъдлтш аз либоси шари оташ

به دور معدلتش از لباس شر آتش

Вазад ба ҳашар агар боди лутф ӯ , шояд

وزد به حشر اگر باد لطف او، شاید

Ки мунфаил шавад аз хеш дар сқри оташ

که منفعل شود از خویش در سقر آتش

Агар кунад назар аз рӯй эътибор , сазад

اگر کند نظر از روی اعتبار، سزد

Ки ҳамчу машк шавад дӯду ҳамчуи зари оташ

که همچو مشک شود دود و همچو زر آتش

Шарори наъли самандаш ба ӯгар омезад

شرار نعل سمندش به او گر آمیزد

Шавад ба соъиқаи ман баъди ҳамсафари оташ

شود به صاعقه من بعد همسفر آتش

Аё шаҳӣ ки итоби тугар ишора кунад

ایا شهی که عتاب تو گر اشاره کند

зи барқ ҳодиса уфтад ба баҳр ва бар оташ

ز برق حادثه افتد به بحر و بر آتش

Ба оби лутфи тугар дидаи шаст вшў ёбад

به آب لطف تو گر دیده شست‌وشو یابد

Наёвард пас азин тоб дар назари оташ

نیاورد پس ازین تاب در نظر آتش

Сумуми қаҳри тугар дар чаман гузор кунад

سموم قهر تو گر در چمن گذار کند

Ба ҷои барги хазони резад аз шаҷари оташ

به جای برگ خزان ریزد از شجر آتش

Чу шона давр кунад бо забонаи тоб аз мӯӣ

چو شانه دور کند با زبانه تاب از موی

Дамӣ ки ҳифзи ту оради гузор бар оташ

دمی که حفظ تو آرد گذار بر آتش

зи барқи теғи ту андеша гар кунад , шояд

ز برق تیغ تو اندیشه‌گر کند، شاید

Ки иттисоли наёбад ба икдгри оташ

که اتّصال نیابد به یکدگر آتش

Вагар кабӯтари азм ту бугзарад биравӣ

وگر کبوتر عزم تو بگذرد بروی

Чу офтоби براردи зи шуълаи пари оташ

چو آفتاب برآرد ز شعله پر آتش

Хаёли оташи қаҳрат агар кунад , шояд

خیال آتش قهرت اگر کند، شاید

Ки ҳамчу байза фитад дар дили гуҳари оташ

که همچو بیضه فتد در دل گهر آتش

Ба боғи ҳифзи ту шояд ки ҳамчуи партави гул

به باغ حفظ تو شاید که همچو پرتو گل

Ба рӯй хеш диҳад обро гузари оташ

به روی خویش دهد آب را گذر آتش

Ба даври халқи ту гулҳои оташин гардад

به دور خُلق تو گلهای آتشین گردد

Ниҳанд аҳли ҷунунро агар ба сари оташ

نهند اهل جنون را اگر به سر آتش

Чу ганҷи қорун шояд ки дар равад ба замин

چو گنج قارون شاید که در رود به زمین

Агар шавад зи виқори ту баҳраи вари оташ

اگر شود ز وقار تو بهره‌ور آتش

Шавад мусаввир агар хашми ту , забона занад

شود مصوّر اگر خشم تو، زبانه زند

Ба ҷои боли зтмсоли ҷонвари оташ

به جای بال زتمثال جانور آتش

Ба ёди халқи ту шояд ки об Хизр чакад

به یاد خلق تو شاید که آب خضر چکد

Агар занад ба раги дӯди нештар оташ

اگر زند به رگ دود نیشتر آتش

Бирав агар гузарад офтоби ҳиммати ту

برو اگر گذرد آفتاب همت تو

Дигар аҷаб ки тасарруф кунад ба зари оташ

دگر عجب که تصرف کند به زر آتش

Шҳо бар оташи ман рези оби марҳаматӣ

شها بر آتش من ریز آب مرحمتی

Ки дар танами таб маргаст ва дар ҷигари оташ

که در تنم تب مرگ است و در جگر آتش

Се моҳ шуд ки ба сӯзи дилии гирифторам

سه ماه شد که به سوز دلی گرفتارم

Каз оташи дил ман гуфта алҳзри оташ

کز آتش دل من گفته الحذر آتش

Танами зи тоби таби ғам ба хеши печад

تنم ز تاب تب غم به خویش پیچد

Чу тори мӯӣ ки дар вай кунад асари оташ

چو تار موی که در وی کند اثر آتش

Лабами пар обила гардӣда ҳамчуи шамъ , магар

لبم پر آبله گردیده همچو شمع، مگر

Маро ба хон аҷал гашта моҳзри оташ ?

مرا به خوان اجل گشته ماحضر آتش؟

Шавад пари обилаи ангушти ҳикматаши зи шарор

شود پر آبله انگشت حکمتش ز شرار

Наад ба набзи ман хастаи дил агар оташ

نهد به نبض من خسته دل اگر آتش

Расида бар лаби боми офтоб зиндагӣ ам

رسیده بر لب بام آفتاب زندگی‌ام

Чунонкӣ шуъла зад аз равзанами магари оташ

چنانکه شعله زد از روزنم مگر آتش

Чу хок , ташнаи лаби оби раҳматам , токӣ

چو خاک، تشنه لب آب رحمتم، تاکی

Диҳад зи шуълаи марои нома ( ? ) хатари оташ ?

دهد ز شعله مرا نامه (؟) خطر آتش؟

Дигар хамӯш шавам , каз забони дарозии хеш

دگر خموش شوم، کز زبان درازی خویش

Чу меҳри даст надомат занад ба сари оташ

چو مهر دست ندامت زند به سر آتش

Кунам дуои ту вирди забон ки дасти дуо

کنم دعای تو ورد زبان که دست دعا

Занад чу ханҷари адли ту об бар оташ

زند چو خنجر عدل تو آب بر آتش

Ало ба боғи ҷаҳон то кунад кулем осо

الا به باغ جهان تا کند کلیم آسا

Даҳони ғҳчаҳи серобро зарари оташ

دهان غهچه سیراب را ضرر آتش

зи баҳр хок нишин ту бар дамади райҳон

ز بهر خاک نشین تو بر دمد ریحان

Агар қадами бунаад чун халил дар оташ

اگر قدم بنهد چون خلیل در آتش