Хуши онкии ҷон ба хок дар длстон диҳад

خوش آنکه جان به خاک در دلستان دهد

Бар остон наад сари таслим ва ҷон диҳад

بر آستان نهد سر تسلیم و جان دهد

Даврон камӣн нишин аҷалро ба гоҳи сайд

دوران کمین‌نشین اجل را به گاه صید

Аз зулф ӯ каманду зи абрӯ камон диҳад

از زلف او کمند و ز ابرو کمان دهد

Бояд гирист бар дили зорӣ ки аз аҷал

باید گریست بر دل زاری که از اجل

Бастанд ва ба ғамза номеҳрбон диҳад

بستاند و به غمزهٔ نامهربان دهد

Сад қатраи хӯн дил чакадаш аз сари забон

صد قطره خون دل چکدش از سر زبان

Пайкон ӯ чу шарҳи дил хўнчкон диҳад

پیکان او چو شرح دل خونچکان دهد

Гармаст бас ки ишқи ту дар ҷонстонӣ ам

گرم است بس که عشق تو در جانستانی‌ام

Мушкил ки ҷони ҳам ар бастанд , амон диҳад

مشکل که جان هم ار بستاند، امان دهد

Ҷонам ба бӯса ком намегирад аз лабат

جانم به بوسه کام نمی‌گیرد از لبت

Гар пои бӯси шоҳ , марои ком ҷон диҳад

گر پای‌بوس شاه، مرا کام جان دهد

Сад уқда дар диласт , вале бими хуии ту

صد عقده در دل است، ولی بیم خوی تو

Дилро куҷои иҷозати оҳ ва фиғон диҳад

دل را کجا اجازت آه و فغان دهد

Ёрб касе каши ин ҳамаи ноз ва киришма дод

یارب کسی کش این‌همه ناز و کرشمه داد

Сабрӣу тоқатӣ ба ман нотавон диҳад

صبریّ و طاقتی به من ناتوان دهد

Озурдаам зи дарди ту чандон , ки бар танам

آزرده‌ام ز درد تو چندان، که بر تنم

Ҳар мӯи нишоне аз мижа хўнФшон диҳад

هر مو نشانی از مژهٔ خونفشان دهد

Пеши ту чун ба шукри тавонам забон гушӯд ?

پیش تو چون به شکر توانم زبان گشود؟

Озори дил , ҳамин , гилаам бар забон диҳад

آزار دل، همین، گله‌ام بر زبان دهد

Дуздида , дил кунад ҳамаи шаби тўФи кӯй ӯ

دزدیده، دل کند همه شب طوف کوی او

Вази нолаи заҳмати саги он остон диҳад

وز ناله زحمت سگ آن آستان دهد

Дуздии надидаи шаҳнаи айём каз фиғон

دزدی ندیده شحنهٔ ایّام کز فغان

Шаб то ба рӯз , дардисар посбон диҳад

شب تا به روز، دردسر پاسبان دهد

То ном дар ситеза гарӣ барнаёварад

تا نام در ستیزه‌گری برنیاورد

Заҳри ситеза дар қадаҳ имтиҳон диҳад

زهر ستیزه در قدح امتحان دهد

То хонаи баҳри хайл хаёлаш кунад тиҳӣ

تا خانه بهر خیل خیالش کند تهی

Шаб , рахти хоб , дида ба об равон диҳад

شب، رخت خواب، دیده به آب روان دهد

Чашмати зи қайди зулф халосам кунад ба қатл

چشمت ز قید زلف خلاصم کند به قتل

Вонгаҳ ба ман ҷаҳони адамро нишон диҳад

وانگه به من جهان عدم را نشان دهد

Ҳаргиз касе надида ки сайёд , сайд ро

هرگز کسی ندیده که صیّاد، صید را

Бигушоед аз каманду сари андар ҷаҳон диҳад

بگشاید از کمند و سر اندر جهان دهد

Аз ҳар канораи дидау дил бар ту ошиқанд

از هر کناره دیده و دل بر تو عاشقند

Беҳудаи ақли заҳматами андар миён диҳад

بیهوده عقل زحمتم اندر میان دهد

Ноед дигар ба ҳам чу рикоб аз фараҳ , лабӣ

ناید دگر به هم چو رکاب از فرح، لبی

Каши даст , пои бӯси шаҳ Комрон диҳад

کش دست، پای‌بوس شه کامران دهد

Султони ҳусайн , шоҳи ҷаҳондори комгор

سلطان حسین، شاه جهاندار کامگار

Каз теғ беқарор , қарор ҷаҳон диҳад

کز تیغ بی‌قرار، قرار جهان دهد

Шояд ки баҳри арсаи майдон ӯ , сипеҳр

شاید که بهر عرصهٔ میدان او، سپهر

Аз меҳр , гӯии вази маи нав , сўлҷон диҳад

از مهر، گوی وز مه نو، صولجان دهد

Аҳли замона аз фараҳи рӯзгор ӯ

اهل زمانه از فرح روزگار او

Гар хӯн хуранд , хосият заъфарон диҳад

گر خون خورند، خاصیت زعفران دهد

Он шоҳи айби пӯш ки расвои ишқ ро

آن شاه عیب‌پوش که رسوای عشق را

Аз хӯни дида , пардаи роз ниҳон диҳад

از خون دیده، پردهٔ راز نهان دهد

Пери хирад ба раҳи натавонади ниҳоди пой

پیر خرد به ره نتواند نهاد پای

Аввал агар на даст ба он навҷавон диҳад

اوّل اگر نه دست به آن نوجوان دهد

Эзад ки дар сарочаи дилҳои танги айш

ایزد که در سراچهٔ دلهای تنگ‌عیش

Гунҷоиши тасаввури кун ва макон диҳад

گنجایش تصوّر کَون و مکان دهد

Дар ҳайратам ки шавкат ӯро чигуна ҷой

در حیرتم که شوکت او را چگونه جای

Дар тангнои мухтасар осмон диҳад

در تنگنای مختصر آسمان دهد

Дар арсаи набард ки овози табли ҷанг

در عرصهٔ نبرد که آواز طبل جنگ

Овозаи бало ба замин ва замон диҳад

آوازهٔ بلا به زمین و زمان دهد

Дар дасти аҳли фитнаи сари рмҳи хўнчкон

در دست اهل فتنه سر رمح خونچکان

Ёд аз забони аждар оташфишон диҳад

یاد از زبان اژدر آتشفشان دهد

Дар хирман замин фитад оташи зи барқи теғ

در خرمن زمین فتد آتش ز برق تیغ

Чандон ки гирди маъракаи ёд аз духон диҳад

چندان‌که گرد معرکه یاد از دخان دهد

Пайкони зи бас ки сари бадари оради з ҳар тараф

پیکان ز بس که سر بدر آرد ز هر طرف

Дар тан ба сад музоиқаи роҳ синон диҳад

در تن به صد مضایقه راه سنان دهد

Гуҳи даст ӯ ниҳоли синон борвар кунад

گه دست او نهال سنان بارور کند

Гуҳи шаст ӯ эй хаданг устихон диҳад

گه شست او همای خدنگ استخوان دهد

Баси косаҳои сиркаи сабки ҳамчуи моҳи нав

بس کاسه‌های سرکه سبک همچو ماه نو

Икрон ӯ шикаст ба наъл гарон диҳад

یکران او شکست به نعل گران دهد

Ки пайкарӣ ки роизи айём ҳар шабаш

کُه‌پیکری که رایض ایّام هر شبش

Дар охури сипеҳр , ки аз каҳкашон диҳад

در آخور سپهر، کَه از کهکشان دهد

Сарсари такӣ ки баста кунад хешро хаёл

صرصر تکی که بسته کند خویش را خیال

Рокиб агар ба пайки насимаш Аннан диҳад

راکب اگر به پیک نسیمش عنان دهد

Фрмонбрӣ ки сари з итоат наме кашад

فرمانبری که سر ز اطاعت نمی‌کشد

Андешагар анонаш ба даст гумон диҳад

اندیشه‌گر عنانش به دست گمان دهد

Хотири з боз ёфтанаш ҷамъ ме шавад

خاطر ز باز یافتنش جمع می‌شود

Умрӣ ки меравад агар ӯро змон диҳад

عمری که می‌رود اگر او را ضمان دهد

эй онкӣ дар чрогаҳи адли ту ҳамчуи саг

ای آنکه در چراگه عدل تو همچو سگ

Ҳар лаҳзаи гурги бӯса ба пой шубон диҳад

هر لحظه گرگ بوسه به پای شبان دهد

Шояд ки пштгрмии адли ту съўаҳ ро

شاید که پشتگرمی عدل تو صعوه را

Чун мурғи рӯҳ дар дили боз ошён диҳад

چون مرغ روح در دل باز آشیان دهد

Нисбат ба офтоби итоби ту халқ ро

نسبت به آفتاب عتاب تو خلق را

Хуршеди ҳашар , манфиат соябон диҳад

خورشید حشر، منفعت سایبان دهد

Гар теғро диҳанд зи баҳри кафи ту об

گر تیغ را دهند ز بحر کف تو آب

Чун оби Хизр , зиндагӣ ҷовдон диҳад

چون آب خضر، زندگی جاودان دهد

Дар дидау дили онкии хаёли каф ту дид

در دیده و دل آنکه خیال کف تو دید

Аз ҷӯад , нақди суд ба даст зиён диҳад

از جود، نقد سود به دست زیان دهد

Бинад зи оби дида ва ёбад зи хӯни дил

بیند ز آب دیده و یابد ز خون دل

Лаълӣ ки гавҳари садафи баҳр ва кон диҳад

لعلی که گوهر صدف بحر و کان دهد

Гар халқро зи ҳиммати худ қисматии диҳӣ

گر خلق را ز همّت خود قسمتی دهی

Аз хасми ҷон агар талабӣ , ройгон диҳад

از خصم جان اگر طلبی، رایگان دهد

Хуршедро замири ту доғи ҳабаш наад

خورشید را ضمیر تو داغ حبش نهد

Гулбаргро наҳифи ту ранг хазон диҳад

گلبرگ را نهیب تو رنگ خزان دهد

Хасми туро ки баҳри сиёсати гирифтаи хӯн

خصم ترا که بهر سیاست گرفته خون

То пои теғ , дасти аҷал кӣ амон диҳад

تا پای تیغ، دست اجل کی امان دهد

Эмини магари зи теғи ту дар об нест акс ?

ایمن مگر ز تیغ تو در آب نیست عکس؟

Кобши зи мавҷ , ҷавшан ва бргстўон диҳад

کآبش ز موج، جوشن و برگستوان دهد

Шоҳо ! манам ки калаки бадоеънигор ман

شاها! منم که کلک بدایع نگار من

зи ойини назм , зинати ин хонадон диҳад

ز آیین نظم، زینت این خاندان دهد

Дар мактаби хаёл , дилами Тифли ақл ро

در مکتب خیال، دلم طفل عقل را

Омӯзгории хиради хурда дон диҳад

آموزگاری خرد خرده‌دان دهد

Шуд солҳо ки рӯзбеҳи рӯзами ҳавои сайр

شد سالها که روزبه‌روزم هوای سیر

Монанди офтоб , сари андар ҷаҳон диҳад

مانند آفتاب، سر اندر جهان دهد

Гуҳ раҳнамӯн шавад зи хуросони сӯии Ироқ

گه رهنمون شود ز خراسان سوی عراق

Гуҳ аз Ироқ , сӯии хуросон нишон диҳад

گه از عراق، سوی خراسان نشان دهد

Акнӯн ки аз Ироқу хуросон дилам гирифт

اکنون که از عراق و خراسان دلم گرفت

Бахтами нишон ба ҷониб Ҳиндӯстон диҳад

بختم نشان به جانب هندوستان دهد

Хоҳам ки андалеби хуши алҳони табъи ман

خواهم که عندلیب خوش الحان طبع من

Шармандагӣ ба тӯтии шукр забон диҳад

شرمندگی به طوطی شکّر زبان دهد

Дорам ҳавас ки хомаи ширини забони ман

دارم هوس که خامهٔ شیرین‌زبان من

Ширине ба нешикар ҳиндӯон диҳад

شیرینیی به نیشکر هندوان دهد

Ҳиммати зи ман дареғи мФрмо ки анқариб

همّت ز من دریغ مفرما که عنقریب

Оем ба бандагӣ , аҷаламгар амон диҳад

آیم به بندگی، اجلم گر امان دهد

Вақтаст каз дуои ту майлӣ ба тозагӣ

وقت است کز دعای تو میلی به تازگی

Тӯтии хомаро шукри андар даҳон диҳад

طوطیّ خامه را شکر اندر دهان دهد

То он замон ки хусрав иқлӣм кун факон

تا آن زمان که خسرو اقلیم کُن فکان

зи ойини адл , равнақи малик ҷаҳон диҳад

ز آیین عدل، رونق ملک جهان دهد

Бошӣ ту дар ҷаҳону ҷаҳони офарини туро

باشی تو در جهان و جهان آفرین ترا

Малики ҳазор хусрав соҳибқирон диҳад

ملک هزار خسرو صاحبقران دهد