Ҳасратӣ нест ҷузи ин дар дилам аз нозу Наим

حسرتی نیست جز این در دلم از ناز و نعیم

Ки ба пои ту нуҳум рӯй ва кунам ҷони таслим

که به پای تو نهم روی و کنم جان تسلیم

То ба кӣ дар ҳарами каъба васлат бошанд

تا به کی در حرم کعبهٔ وصلت باشند

Дигарон муҳарраму маҳрӯми ман аз тўФи ҳарим

دیگران محرم و محروم من از طوف حریم

Гарчи даврами зи ҳарими ту , худо ме донад

گرچه دورم ز حریم تو، خدا می‌داند

Ки касе ғайри ту дар хона ҷон нест муқӣм

که کسی غیر تو در خانهٔ جان نیست مقیم

Нотавонаст тани зори ман аз заъфи чунон

ناتوان است تن زار من از ضعف چنان

Ки шавам ҳамчуи хаёл аз назари тез , ъдим

که شوم همچو خیال از نظر تیز، عدیم

Бас ки фарсӯдаи тани зору нзорм чу ғубор

بس که فرسوده تن زار و نزارم چو غبار

Пайкарами зер ва зибр гардад аз осеби насим

پیکرم زیر و زبر گردد از آسیب نسیم

Шаҳди ҷон дар ҷасади омехта бо заҳри бало

شهد جان در جسد آمیخته با زهر بلا

Мурғи дил дар бадани овехта аз риштаи бим

مرغ دل در بدن آویخته از رشته بیم

Карда аз ҳайбат нолидан ман , ваҳми ҳарос

کرده از هیبت نالیدن من، وهم هراس

Гашта аз сахтӣ ҷон кандан ман , марги вҳим

گشته از سختی جان کندن من، مرگ وهیم

эй лабати чашмаи ҳайвон ва дарат каъбаи ҷон

ای لبت چشمهٔ حیوان و درت کعبهٔ جان

Зиндагӣ бе ту маро гарчи азобӣ сет ?илем ,

زندگی بی‌تو مرا گرچه عذابی‌ست الیم،

Хоҳам аз марги мудорои ду се рӯзӣ , ки кунам

خواهم از مرگ مدارا دو سه روزی، که کنم

Каъбаи кӯии турои бор дигар тўФи ҳарим

کعبهٔ کوی ترا بار دگر طوف حریم

Бо қади хам шудаи баргарди ту гирдами сад бор

با قد خم شده برگرد تو گردم صد بار

Ҳамчу на тоқи фалак , гирди шаҳи ҳафт иқлӣм

همچو نه طاق فلک، گرد شه هفت اقلیم

Моҳи хуршеди илм , хусрави сайёраи ҳашам

ماه خورشید علم، خسرو سیّاره حشم

Шоҳи дайн , каъбаи ҷон , қиблаи дил , иброҳӣм

شاه دین، کعبهٔ جان، قبلهٔ دل، ابراهیم

Онкӣ чун абр , гуҳарро зи кафи гавҳарбор

آنکه چون ابر، گهر را ز کف گوهربار

Афканд бар сари раҳ , хортар аз Тифли ятем

افکند بر سر ره، خوارتر از طفل یتیم

Давр набӯд ки шавад аз назари тарбияташ

دور نبود که شود از نظر تربیتش

Ҳамчуи атфоли раҳм , сӯрати ойӣнаи ҷсим

همچو اطفال رحم، صورت آیینه جسیم

Ҳар киро сояи қудрат ба сар уфтад , ҳаргиз

هر که را سایهٔ قدرت به سر افتد، هرگز

Сар наёрад бар махлуқи фурӯ дар таъзим

سر نیارد بر مخلوق فرو در تعظیم

эй ки аз шаъшааи рои ту ҳар барги чанор

ای که از شعشعهٔ رای تو هر برگ چنار

Май намояд ба чамани муъҷиза даст кулем

می‌نماید به چمن معجزهٔ دست کلیم

Туе он каъбаи ҳоҷот ки чори арқон ро

تویی آن کعبهٔ حاجات که چار ارکان را

Рӯй бар пои ту бенанд чу арқони ҳтим

روی بر پای تو بینند چو ارکان حطیم

Чаҳ аҷаб каз асари меҳри ту дар хонаи қабр

چه عجب کز اثر مهر تو در خانهٔ قبر

Равшании бештар аз шамъ диҳад азм Ромем

روشنی بیشتر از شمع دهد عظم رمیم

Аз дили дӯзахёни ҳасрат фирдавс равад

از دل دوزخیان حسرت فردوس رود

Гар насимии вазад аз лутфи ту бар қаъри ҷҳим

گر نسیمی وزد از لطف تو بر قعر جحیم

Об гардад чу ях аз тобиши хуршеди тамӯз

آب گردد چو یخ از تابش خورشید تموز

Сояи ҳангоми ғазаб аз ту гар уфтад бар сим

سایه هنگام غضب از تو گر افتد بر سیم

Машк агар бӯи барад аз нофаи ҷоҳи ту , сазад

مشک اگر بو برد از نافهٔ جاه تو، سزد

Ки диҳад мояи роҳат ба ҳарорати зи шамем

که دهد مایهٔ راحت به حرارت ز شمیم

Шояд аз акси дами теғи ту коиинаҳ шавад

شاید از عکس دم تیغ تو کآیینه شود

Чун ма аз мӯъҷизи ангушти паямбар ба ду ним

چون مه از معجز انگشت پیمبر به دو نیم

Гар шавад ҳалқаи зиҳгири ту айнак , биҷаҳад

گر شود حلقهٔ زهگیر تو عینک، بجهد

Аз сари тири назар , сӯрати ойӣнаи салим

از سر تیر نظر، صورت آیینه سلیم

То ба ҷое сети ҷалоли ту ки бо ин ҳамаи қадар

تا به جایی‌ست جلال تو که با این‌همه قدر

Зер ӯ доираи меҳр буд нуқтаи ҷим

زیر او دایرهٔ مهر بود نقطهٔ جیم

Чун савобат абадулдаҳр наҷунбад аз ҷой

چون ثوابت ابدالدّهر نجنبد از جای

Зибқ ифшоанд агар ҳалами ту бар сатҳи адим

زیبق افشاند اگر حلم تو بر سطح ادیم

Гар баради буии зи тодиби ту , густохона

گر برد بوی ز تادیب تو، گستاخانه

Наравад сар зада андари ҳарами ғунчаи насим

نرود سر زده اندر حرم غنچه نسیم

Вари з файз нафаст буи ҳимоят ёбад

ور ز فیض نفست بوی حمایت یابد

Ҷони бемор , шавад бо малики аламути ғанӣам

جان بیمار، شود با ملک‌الموت غنیم

Насл бар теғи туро гар гузаронад дар дил

نسل بر تیغ ترا گر گذراند در دل

Шавад аз Тифли сувар , модари ойӣнаи ақим

شود از طفل صور، مادر آیینه عقیم

Аз ду сад силсила ишқ наҷунбад аз ҷо

از دو صد سلسلهٔ عشق نجنبد از جا

Ҳар дилӣ кӯ шавад аз ёди виқори ту ҳалим

هر دلی کو شود از یاد وقار تو حلیم

Базми қадари ту ба ҷое сет ки дар сафи нъол

بزم قدر تو به جایی‌ست که در صفّ نعال

Атласи чарх буд зери қадами ҳамчуи гилӣм

اطلس چرخ بود زیر قدم همچو گلیم

Акси дасти гҳроФшони ту дар баҳр афтод

عکس دست گهرافشان تو در بحر افتاد

Рехт чун бори шукуфа , дирам аз моҳӣ шем

ریخت چون بار شکوفه، درم از ماهی شیم

Ахтаронро зи амал азл намӯдӣ ва намонад

اختران را ز عمل عزل نمودیّ و نماند

Чун хати омили маъзул , асар дар тақвим

چون خط عامل معزول، اثر در تقویم

Аз сипоҳи ту дили хасми зи баси биҷгрӣ

از سپاه تو دل خصم ز بس بیجگری

Мутанаффир чу зи арбоби тамаъ , табъи лӣим

متنفّر چو ز ارباب طمع، طبع لئیم

Ҳаст дар малики худо , зоти шарифи ту азиз

هست در ملک خدا، ذات شریف تو عزیز

Ҳамчуи меҳмони гиромӣ ба сар хон Карим

همچو مهمان گرامی به سر خوان کریم

Сафҳаи мамлакати ҷоҳи турои сатҳи замин

صفحهٔ مملکت جاه ترا سطح زمین

Мстру байн сутураст дарави ҳафт иқлӣм

مسطر و بین سطور است درو هفت اقلیم

Ҳосил ҳар ду ҷаҳон дар назари ҳиммати ту

حاصل هر دو جهان در نظر همّت تو

Нест чандон ки намое ба ду соили тақсим

نیست چندان‌که نمایی به دو سایل تقسیم

Шаҳрёро бишинав ҳоли дилам , гарчи ки ҳаст

شهریارا بشنو حال دلم، گرچه که هست

Олами алғиби замири ту бар асрори алӣам

عالم‌الغیب ضمیر تو بر اسرار علیم

Манам он кас ки маро дар назари табъи баланд

منم آن کس که مرا در نظر طبع بلند

Ҳамчуи андешаи атфол буд рои ҳаким

همچو اندیشهٔ اطفال بود رای حکیم

Мстри сафҳа андеша кунанд аҳли камол

مسطر صفحهٔ اندیشه کنند اهل کمال

Чун ман аз фикр ба қонӯни сухани бандами сим

چون من از فکر به قانون سخن بندم سیم

Бар сари маснади хуршеди нуҳуми по , ҳар гоҳ

بر سر مسند خورشید نهم پا، هر گاه

Даҳум аз мадҳи ту султони суханро дияем

دهم از مدح تو سلطان سخن را دیهیم

Доштами доъия каз тарбияти ҳиммати ту

داشتم داعیه کز تربیت همّت تو

эй чу хуршед илм гашта дар анъоми ъмим ,

ای چو خورشید علم گشته در انعام عمیم،

Башиканам маъракаи нодарраи гӯйони ҷадид

بشکنم معرکهٔ نادره‌گویان جدید

Бугсалами силсилаи қофияи санҷони қадим

بگسلم سلسلهٔ قافیه‌سنجان قدیم

На манам каз мадади бахт ҳумоюн будам

نه منم کز مدد بخت همایون بودم

Рӯзи разми ту рафиқу шаби базми ту надим ?

روز رزم تو رفیق و شب بزم تو ندیم؟

Давр бошам зи ту умрӣ ва нагӯйӣ ки чаҳ шуд

دور باشم ز تو عمریّ و نگویی که چه شد

Онкии умрӣ чу сегон буд дарин садаи муқӣм

آنکه عمری چو سگان بود درین سدّه مقیم

Ҷузи ту эй ҷавҳарии назм , касе нашносад

جز تو ای جوهری نظم، کسی نشناسد

Садаф аз гавҳари нобу хзФ аз дар ятем

صدف از گوهر ناب و خزف از درّ یتیم

Дар фироқи ту бад-ӣни ҳоли дилам май сӯзад

در فراق تو بدین حال دلم می‌سوزد

Варна кам нест дарин шаҳри марои нозу Наим

ورنه کم نیست درین شهر مرا ناز و نعیم

Чун фироқи ту балое ба дилам кор накард

چون فراق تو بلایی به دلم کار نکرد

Гарчи омад ба серум бе ту балоҳои азим

گرچه آمد به سرم بی‌تو بلاهای عظیم

Ин замони ҳам ки зи кӯии ту ба азми сафарам

این زمان هم که ز کوی تو به عزم سفرم

Бо қади хам шуда чун долу дили танг чу мем

با قد خم شده چون دال و دل تنگ چو میم

Ба ълимӣ ки бар ахбор замираст хабир

به علیمی که بر اخبار ضمیر است خبیر

Ба ҳакимӣ ки бар асрор самимаст алӣам

به حکیمی که بر اسرار صمیم است علیم

Ки маро ҳаст басии зини сафари осонтар , агар

که مرا هست بسی زین سفر آسانتر، اگر

Ҷони ранҷур мусофир шавад аз ҷисми сқим

جان رنجور مسافر شود از جسم سقیم

Май рӯм , лек ба ҳар ҷо ки рӯм , хоҳам буд

می‌روم، لیک به هر جا که روم، خواهم بود

Дар дуои ту ба сидқ аз сари ихлоси муқӣм

در دعای تو به صدق از سر اخلاص مقیم

То шавад моҳи наву меҳр , намоён ба фалак

تا شود ماه نو و مهر، نمایان به فلک

То диҳад саҷдау таслим , нишон аз таъзим

تا دهد سجده و تسلیم، نشان از تعظیم

Ҳамчуи хуршеди ту бар тахти нишинии вкнд

همچو خورشید تو بر تخت نشینیّ وکند

Меҳри таъзиму фалаки саҷда , маи нави таслим

مهر تعظیم و فلک سجده، مه نو تسلیم