эй қофилаи солор , ғамати роҳи адам ро

ای قافله‌سالار، غمت راه عدم را

Ваии силсилаи ҷунбони хами зулфи ту ситам ро

وی سلسله جنبان خم زلف تو ستم را

Афсунгари ишқ ту надонам ба чаҳ ҳикмат

افسونگر عشق تو ندانم به چه حکمت

Сармояи осӯда дилӣ карда ?илам ро

سرمایهٔ آسوده‌دلی کرده الم را

Ҳргаҳи гузарӣ аз дар бтхонаҳи хиромон

هرگه گذری از در بتخانه خرامان

Дар пардаи баради брҳмн аз шарм , санам ро

در پرده برد برهمن از شرم، صنم را

Бар савмиъа бигузаштӣ ва сад обиду зоҳид

بر صومعه بگذشتی و صد عابد و زاهد

Бастанд дар зуҳду шикастанди қисм ро

بستند در زهد و شکستند قسم را

Дили ғарра ба тақво ва салоҳаст , вале ишқ

دل غرّه به تقوی و صلاح است، ولی عشق

Бар ҳам зада бисёр чунин хайлу ҳашам ро

بر هم زده بسیار چنین خیل و حشم را

Бар ман ки саги кӯии туам , тез макун теғ

بر من که سگ کوی توام، تیز مکن تیغ

Куштани з мурувват набӯд сайди ҳарам ро

کشتن ز مروّت نبود صید حرم را

эй дили макаш аз баҳри хушии миннати шодӣ

ای دل مکش از بهر خوشی منّت شادی

Хуш бош ки дарёфтаам лиззати ғам ро

خوش باش که دریافته‌ام لذّت غم را

Гар шаҳр вуҷӯдаст ба мо длшдгони танг

گر شهر وجود است به ما دلشدگان تنگ

Аз мо нагирифта сет касе малики адам ро

از ما نگرفته‌ست کسی ملک عدم را

Бадхоҳ ки дар банди шикасти дил мо шуд

بدخواه که در بند شکست دل ما شد

Бар санг зад аз бдгҳрии соғари ҷам ро

بر سنگ زد از بدگهری ساغر جم را

Нолидан азу нест накӯ , лек чаҳ созам

نالیدن ازو نیست نکو، لیک چه سازم

Дарди дил бисёр вшкибоиӣ кам ро

درد دل بسیار وشکیبایی کم را

Афғон ки чу мӯрам кунад аз ҳодисаи помол

افغان که چو مورم کند از حادثه پامال

Ғами як сар мӯ нест сулаймони дувум ро

غم یک سر مو نیست سلیمان دُوم را

Беҳруз ки аз рашки бисоти тараб ӯ

بهروز که از رشک بساط طرب او

Сад хори шикастаи сет ба дили боғи Ирам ро

صد خار شکسته‌ست به دل باغ ارم را

Он каъбаи ҳоҷот ки шуд воҷибу лозим

آن کعبهٔ حاجات که شد واجب و لازم

ТўФ даров , хоҳи араб , хоҳи аҷам ро

طوف دراو، خواه عرب، خواه عجم را

Дар мактаби доноӣ ӯ ақли нахустин

در مکتب دانایی او عقل نخستین

Шогирди сифати пеш наад лавҳу қалам ро

شاگرد صفت پیش نهد لوح و قلم را

Дар маҷлис ӯ , ҳирси гдопишаҳ ки ҳаргиз

در مجلس او، حرص گداپیشه که هرگز

Аз гуруснагии сайри надидаи сети шикам ро

از گرسنگی سیر ندیده‌ست شکم را

Чун аҳли ҷинон , пеши худ омода бибинад

چون اهل جنان، پیش خود آماده ببیند

Ҳарчанд тасаввур кунад алвони нъм ро

هرچند تصوّر کند الوان نعم را

эй онкии дарин боғ , сумуми ғазаби ту

ای آنکه درین باغ، سموم غضب تو

Чун барги хазон зард кунад ранги бқм ро

چون برگ خزان زرد کند رنگ بقم را

Дар пайравии қадари ту , афлоки зи анҷум

در پیروی قدر تو، افلاک ز انجم

Бенанди пар аз обилаи аҷз , қадам ро

بینند پر از آبلهٔ عجز، قدم را

Аз ҳам бигушоӣанд саропардаи афлок

از هم بگشایند سراپردهٔ افلاک

БолФрз агар ҳукм кунӣ хайли хадам ро

بالفرض اگر حکم کنی خیل خدم را

Дар пардаи сарои фалак аз наҳй ту ёбанд

در پرده‌سرای فلک از نهی تو یابند

Дар пардаи ниҳони сохта абкор нағам ро

در پرده نهان ساخته ابکار نغم را

Гар муждаи лутфи ту сабо дар чамани орад

گر مژدهٔ لطف تو صبا در چمن آرد

Бинад шунаво бар сари гул , гӯши асм ро

بیند شنوا بر سر گل، گوش اصم را

По бар сари афлок чу анҷум наад аз қадар

پا بر سر افلاک چو انجم نهد از قدر

Гар номи ту бар сикка нигоранд дирам ро

گر نام تو بر سکّه نگارند درم را

Даст ту шавад гоҳи рақам чун гҳроФшон

دست تو شود گاه رقم چون گهرافشان

Ақд гҳрноб кунӣ на?ил қалам ро

عقد گهرناب کنی نال قلم را

Сар бар назанад саҳву хато аз қалами ту

سر بر نزند سهو و خطا از قلم تو

Гуё ки . . . Рақам ро

گویا که ... رقم را

Адли ту казон кори ҷаҳони рост чу тир аст

عدل تو کزان کار جهان راست چو تیر است

Беруни барад аз қавси маи икшбаҳи хам ро

بیرون برد از قوس مه یکشبه خم را

Босайқали шамшери ту , равшангари инсоф

باصیقل شمشیر تو، روشنگر انصاف

Аз оинаи зулми баради занги зулм ро

از آینهٔ ظلم برد زنگ ظلم را

Пинҳон ба дарун аз шарари рашк каф туаст

پنهان به درون از شرر رشک کف توست

Аз гавҳари сероб , ҳазор обила ӣам ро

از گوهر سیراب، هزار آبله یم را

Аз ҷӯади ту бимаст ки дар зикри ташаҳҳуд

از جود تو بیم است که در ذکر تشهّد

Ореи бадали ло ба забон , ҳарфи нъм ро

آری بَدلِ لا به زبان، حرف نعم را

Гар ҳаст баланд аз карами овоза ҳар ном

گر هست بلند از کرم آوازهٔ هر نام

Аз номи ту овоза баландаст карам ро

از نام تو آوازه بلند است کرم را

Бар рӯй замин гар фиканд лутфи ту соя

بر روی زمین گر فکند لطف تو سایه

Ҳаргиз накушуд ҳеҷ гёи миннати нам ро

هرگز نکشد هیچ گیا منّت نم را

Дар боғ на он барг чанораст , ки баста

در باغ نه آن برگ چنار است، که بسته

Инсофи ту бар чӯби адаб , дасти ситам ро

انصاف تو بر چوب ادب، دست ستم را

Хасми ту ки талх аст бирав шарбат ҳастӣ

خصم تو که تلخ است برو شربت هستی

Аз об бақо ёфта хосияти сам ро

از آب بقا یافته خاصیّت سم را

Зини гӯна ки халқи ту Масеҳи дил халқ аст

زین گونه که خُلق تو مسیح دل خلق است

Ҳоҷат ба атиббои пас азин нест суқм ро

حاجت به اطبّا پس ازین نیست سقم را

Чун меҳр ба як дами ҳама офоқ бигирӣ

چون مهر به یک دم همه آفاق بگیری

Чун субҳи дувум гар бикашӣ теғи ду дам ро

چون صبح دوم گر بکشی تیغ دو دم را

Он рӯз ки дар маъракаи разми зи рифъат

آن روز که در معرکهٔ رزم ز رفعت

Ойӣна хуршед кунӣ моҳи илм ро

آیینهٔ خورشید کنی ماه علم را

Аз гирди сами Рахши саворони сипоҳат

از گرد سم رخش سواران سپاهت

Бадхоҳ ба сар хок кунад бахти дижам ро

بدخواه به سر خاک کند بخت دژم را

Имрӯзи туе пушту паноҳи ҳамаи уммат

امروز تویی پشت و پناه همه امّت

Умеди фаровон ба ту аснофамам ро

امّید فراوان به تو اصناف امم را

Андари гилаи халқ , чу Юсуф чу шабоне ( ? )

اندر گلهٔ خلق، چو یوسف چو شبانی(؟)

Бенанди чунин дар гила аз гург , ғнм ро

بینند چنین در گله از گرگ، غنم را

Майлӣ ба ҳамин хатм намой ва ба дуо кӯш

میلی به همین ختم نمای و به دعا کوش

Яъне зи матолиб ба забони ор , аҳам ро

یعنی ز مطالب به زبان آر، اهم را

Чандон ки фалакро ба заминаст тафаввуқ

چندان‌که فلک را به زمین است تفوّق

Чандон ки тақаддум ба ҳудусаст қадам ро

چندان‌که تقدّم به حدوث است قدم را

Бошанд турои халқи дуъогӯӣу млоик

باشند ترا خلق دعاگوی و ملایک

Дар арш ба омин бигуморанд ҳамм ро

در عرش به آمین بگمارند همم را