Хуши онкии ҷон шудаи қурбони чашми ғамзаи занаш

خوش آنکه جان شده قربان چشم غمزه‌زنش

Либоси идӣ ӯ гашта лолаи гавани кафанаш

لباس عیدی او گشته لاله‌گون کفنش

Зиҳии саодати қурбоне ки иди висол

زهی سعادت قربانیی که عید وصال

Бар остони ту дар хоку хӯни фитодаи таниш

بر آستان تو در خاک و خون فتاده تنش

Шаҳиди орзӯятро паии мборкбод

شهید آرزویت را پی مبارکباد

Касе ба бар накушуд рӯзи иди ҷузи кафанаш

کسی به بر نکشد روز عید جز کفنش

Ба сад шитоби пай қатлам ояду тарсам

به صد شتاب پی قتلم آید و ترسم

Ки завқ ин кашадам пештари з омаданаш

که ذوق این کُشدم پیشتر ز آمدنش

зи кори ин дили пурорзӯ аҷаб дорам

ز کار این دل پرآرزو عجب دارم

Ки ҳеҷ таҷриба ҳосил нашуд зи ҳоли маниш

که هیچ تجربه حاصل نشد ز حال منش

Чу акси ғунча дар об ҳаёт бинмоед

چو عکس غنچه در آب حیات بنماید

Дили шукуфта ӯ аз латофати баданаш

دل شکفتهٔ او از لطافت بدنش

зи офтоб , фурӯғи Рахши гузашта , магар

ز آفتاب، فروغ رخش گذشته، مگر

Ниҳодааст ба хок дар Абулҳасанаш ?

نهاده است به خاک در ابوالحسنش؟

Алии Мӯсои ҷаъфар , ҳзбри қалби шикоф

علیّ‌موسی‌جعفر، هزبر قلب‌شکاف

Ки барқи бардаи хиҷолати зи теғи сафи шиканаш

که برق برده خجالت ز تیغ صف شکنش

Аё ба панҷаи мушкили гшои адуи бандӣ

ایا به پنجهٔ مشکل‌گشا عدو بندی

Ки сайд буд ба як тори мӯии аҳриманаш

که صید بود به یک تار موی اهرمنش

Чу шамъи қадари ту фонӯс дар хаёли орад

چو شمع قدر تو فانوس در خیال آرد

Сазад ки гардад волои чарх , перҳанаш

سزد که گردد والای چرخ، پیرهنش

Чакид хӯн ба замин аз сар ҳар ангушташ

چکید خون به زمین از سر هر انگشتش

Ба зӯри пнчаҳ чу хуршеди сохт мумтаҳанаш

به زور پنچه چو خورشید ساخت ممتحنش

Накарда баҳри зира дар бар аз давоири мавҷ

نکرده بحر زره در بر از دوایر موج

Ки ҳалқаҳои каманд ту гашта доми таниш

که حلقه‌های کمند تو گشته دام تنش

Фалак ба бодияи дарҳои шаб чароғ гузошт

فلک به بادیه دُرهای شب‌چراغ گذاشت

Чу поси адл ту шуд дар замонаи мؤтмнш

چو پاس عدل تو شد در زمانه مؤتمنش