Ба тарафи ма чу слосли зи машки ноби андохт

به طرف مه چو سلاسل ز مشک ناب انداخت

Ҳазор силсила дар пои офтоби андохт

هزار سلسله در پای آفتاب انداخت

Газанд то нарасад бар гулшани зи тоби нигоҳ

گزند تا نرسد بر گلشن ز تاب نگاه

Чу ғунча бар гули рӯ , пардаи ҳиҷоби андохт

چو غنچه بر گل رو، پردهٔ حجاب انداخت

Чунон зи як нигаҳи гарм ӯ шудам бе тоб

چنان ز یک نگه گرم او شدم بی‌تاب

Ки бар ман аз мижаи сад новаки итоби андохт

که بر من از مژه صد ناوک عتاب انداخت

Шавам ҳалоки суоли муҳаббати омезиш

شوم هلاک سوال محبّت‌آمیزش

Ки ҳар замони гиреҳ аз шарм дар ҷавоби андохт

که هر زمان گره از شرم در جواب انداخت

Ҳуҷуми он сафи мижгони шҳрбрҳмзн

هجوم آن صف مژگان شهربرهمزن

Ба шаҳри банди дил аз фитнаи инқилоби андохт

به شهر بند دل از فتنه انقلاب انداخت

Фиреби ваъда ӯ ташнагони ҳиҷрон ро

فریب وعدهٔ‌ او تشنگان هجران را

Ба ногуҳ аз ҳаваси об дар сароби андохт

به ناگه از هوس آب در سراب انداخت

Дар оташами зи ғами соқии шабона ки шӯр

در آتشم ز غم ساقی شبانه که شور

зи хандаи намакин дар дили кабоби андохт

ز خندهٔ نمکین در دل کباب انداخت

зи ҳуш май барадам ҳар замони хаёли шабӣ

ز هوش می‌بردم هر زمان خیال شبی

Ки маст буду назар бар ман хароби андохт

که مست بود و نظر بر من خراب انداخت

Насими субҳи зи буии туам ба ҳуш оварад

نسیم صبح ز بوی توام به هوش آورد

Ба ман чаҳ дошт ки бозам дар изтироби андохт ?

به من چه داشت که بازم در اضطراب انداخت؟

Касе ки шуд дами қатл аз туами шафоати хоҳ

کسی که شد دم قتل از توام شفاعت خواه

зи як бало барраанд ва ба сад азоби андохт

ز یک بلا برهاند و به صد عذاب انداخت

Фитод дар дилами оташи зи ним ҷуръа , магар

فتاد در دلم آتش ز نیم جرعه، مگر

Лаби ту акс дар ойӣнаи шароби андохт ?

لب تو عکس در آیینهٔ شراب انداخت؟

з бим наҳй ҷаҳондор буд , варна чаро

ز بیم نهی جهاندار بود، ورنه چرا

Лабати зи хандаи намак дар шароби ноби андохт ?

لبت ز خنده نمک در شراب ناب انداخت؟

Ба узри саркашии он зулфи хираи сари худ ро

به عذر سرکشی آن زلف خیره سر خود را

Ба пои ҳазрати наввоби комёби андохт

به پای حضرت نوّاب کامیاب انداخت

Сипеҳри мартабаи нўрнги соҳиби авранг

سپهر مرتبه نورنگ صاحب اورنگ

Ки рмҳ ӯ , хула дар ҷони офтоби андохт

که رمح او، خَله در جان آفتاب انداخت

Ҳзбри сафи шиканӣ , сафдар қавӣ фиканӣ

هزبر صف شکنی، صفدر قوی‌فکنی

Ки меҳрро дами кин дар гулӯи таноби андохт

که مهر را دم کین در گلو طناب انداخت

Басӣ шитоб намӯд офтоб то худ ро

بسی شتاب نمود آفتاب تا خود را

Чу соя дар қадами он фалаки ҷаноби андохт

چو سایه در قدم آن فلک جناب انداخت

зи ҳифз ӯ ки баннои сабот даҳр бираваст

ز حفظ او که بنای ثبات دهر بروست

Ҳубоби тарҳи иморат ба рӯй оби андохт

حباب طرح عمارت به روی آب انداخت

Дамӣ ки ноираҳи қаҳр ӯ забона кашид

دمی که نایرهٔ قهر او زبانه کشید

Чу мӯ ба риштаи хуршеди печу тоби андохт

چو مو به رشتهٔ خورشید پیچ و تاب انداخت

зи чанг Зуҳра гусаст офтоб , заррини тор

ز چنگ زهره گسست آفتاب، زرّین تار

Чу забт ӯ ба ҷаҳони тарҳи эҳтисоби андохт

چو ضبط او به جهان طرح احتساب انداخت

Чунон ба базм замираш намӯд шуълаи шамъ

چنان به بزم ضمیرش نمود شعلهٔ شمع

Ки офтоб , зё бар пари ғроби андохт

که آفتاب، ضیا بر پر غراب انداخت

Бидон расидаи ҳаводориаш ки бар сари об

بدان رسیده هواداری‌اش که بر سر آب

Ба аҳд вай битавон хайма аз ҳубоби андохт

به عهد وی بتوان خیمه از حباب انداخت

Знҳии адли ту , худро каманди зулф батон

زنهی عدل تو، خود را کمند زلف بتان

Ба пушти пои асирон ба сад шитоби андохт

به پشت پای اسیران به صد شتاب انداخت

зи баҳри сайди забун , нома амон гардид

ز بهر صید زبون، نامهٔ امان گردید

эй адли ту ҳарҷо пар аз уқоби андохт

همای عدل تو هرجا پر از عقاب انداخت

Уқобро , чу магас , анкабут битавонад

عقاب را، چو مگس، عنکبوت بتواند

Ба ёди ҳифзи ту дар доми инқилоби андохт

به یاد حفظ تو در دام انقلاب انداخت

Ба ҷурми нам ки з ӣам барад , шаҳнаи адлат

به جرم نم که ز یم برد، شحنهٔ عدلت

зи барқ , силсила дар гардуни саҳоби андохт

ز برق، سلسله در گردون سحاب انداخت

зи бозхўоҳии адл ту кард андеша

ز بازخواهی عدل تو کرد اندیشه

Ки барграфт гули обу бадали гулоби андохт

که برگرفت گل آب و بدل گلاب انداخت

Агар адуии ту чун аҳриман ба гардун рафт

اگر عدوی تو چون اهرمن به گردون رفت

Бирав фалаки зи малики новаки шаҳоби андохт

برو فلک ز ملک ناوک شهاب انداخت

Мухолифат ки зи қонӯни қадами ниҳоди бурун

مخالفت که ز قانون قدم نهاد برون

Ба зери зарби ту сад пӯст чун сёби андохт

به زیر ضرب تو صد پوست چون سیاب انداخت

зи хоб , бахти адуи чашми ногушӯда ҳануз

ز خواب، بخت عدو چشم ناگشوده هنوز

зи бими теғи ту худро дигар ба хоби андохт

ز بیم تیغ تو خود را دگر به خواب انداخت

Ҳидояти ту хаёлоти хоми табъон ро

هدایت تو خیالات خام طبعان را

зи тангнои хато дар раҳи савоби андохт

ز تنگنای خطا در ره صواب انداخت

Саманди қадари ту чун брФрохти сар , худ ро

سمند قدر تو چون برفراخت سر، خود را

Фалак ба пои ту чун ҳалқаи рикоби андохт

فلک به پای تو چون حلقهٔ رکاب انداخت

Кунад чу дидаи хаёли кафи ту , натавонад

کند چو دیده خیال کف تو، نتواند

Шумори ашки зи мижгон ки бе ҳисоби андохт

شمارِ اشک ز مژگان که بی‌حساب انداخت

зи поси ҳифзи ту коФоқ дар ҳимоят ӯст

ز پاس حفظ تو کآفاق در حمایت اوست

Ба рӯй моҳи тавон аз каттони ниқоби андохт

به روی ماه توان از کتان نقاب انداخت

Ба ҷои сабзау гул , ҷон ва дил дамид аз хок

به جای سبزه و گل، جان و دل دمید از خاک

Саҳоби лутфи ту чун сояи бртроби андохт

سحاب لطف تو چون سایه برتراب انداخت

Ба рӯзгори ҷавони бахтии тўпирон ро

به روزگار جوان‌بختی توپیران را

Фараҳ ба мағлата дар мавсими шабоби андохт

فرح به مغلطه در موسم شباب انداخت

Туро гузид ки шаҳи байти назми эмеконе

ترا گزید که شه بیت نظم امکانی

Чўзини китоб , хиради тарҳи интихоби андохт

چوزین کتاب، خرد طرح انتخاب انداخت

Сипеҳри мнзлто ! чашми захми айёмам

سپهر منزلتا! چشم زخم ایّامم

Ҷудо агар ду се рӯзӣ азон ҷаноби андохт

جدا اگر دو سه روزی ازان جناب انداخت

Зарур кард ҷудоӣ , вагарнаи тарҳи фироқ

ضرور کرد جدایی، وگرنه طرح فراق

Ба ихтиёр кӣ аз ангабини збоби андохт ?

به اختیار کی از انگبین ذُباب انداخت؟

Саги туам , ба ман арпосбони хотири ту

سگ توام، به من ارپاسبان خاطر تو

Ба эътимоди вафо , санги эҳтисоби андохт ,

به اعتماد وفا، سنگ احتساب انداخت،

Биҷузи дуо чаҳ тавон , чун наме тавон зин дар

بجز دعا چه توان، چون نمی‌توان زین‌در

Гузар ба сӯй дигар кас ба ҳеҷ боби андохт

گذر به سوی دگر کس به هیچ باب انداخت

Шунида то шавад аз сидраи коҳили ҷинат ро

شنیده تا شود از سدره کاهل جنّت را

Ба фарқи соя ба андозаи савоби андохт

به فرق سایه به اندازهٔ ثواب انداخت

Дарахти умри ту сари сабзи бод чун тӯбо

درخت عمر تو سر سبز باد چون طوبی

Ки зилли адл ба аҳволи шайху шоби андохт

که ظلّ عدل به احوال شیخ و شاب انداخت