СидоФкни бало чу ҳавоӣ шикор кард

صیدافکن بلا چو هوای شکار کرد

Аввал ба сайдгоҳи муҳаббат гузор кард

اوّل به صیدگاه محبّت گذار کرد

Корӣ ба ман накард ба ғайр аз ситамгарӣ

کاری به من نکرد به غیر از ستمگری

Ёрб ба пеш ӯ чаҳ маро шармсор кард

یارب به پیش او چه مرا شرمسار کرد

Шабҳои тор , фикри сияҳи мори кокулаш

شبهای تار، فکر سیه مار کاکلش

Андешаро чу зулф батон тор ва мор кард

اندیشه را چو زلف بتان تار و مار کرد

Фрмонбрии ғамза ӯ байн ки дар кашиш

فرمانبریّ غمزهٔ او بین که در کشش

Ҳукмӣ казу шунид , якеро ҳазор кард

حکمی کزو شنید، یکی را هزار کرد

Гар коинотро ба камандоварӣ , ҳануз

گر کاینات را به کمند آوری، هنوز

Бо ҳасани ин чунин натавон ихтисор кард

با حسن این‌چنین نتوان اختصار کرد

Бо мурғи ишқ , донаи дард ту ме кунад

با مرغ عشق، دانهٔ درد تو می‌کند

Корӣ ки бо мизоҷи самандар , шарор кард

کاری که با مزاج سمندر، شرار کرد

Дилро агарчӣ аз ту ҷаҳон то ҷаҳон балост

دل را اگرچه از تو جهان تا جهان بلاست

Ишқи турои з ҳар ду ҷаҳон ихтиёр кард

عشق ترا ز هر دو جهان اختیار کرد

Домон ман гирифт чу дар гуфтам ашк ро

دامان من گرفت چو در گفتم اشک را

Абри сахои хусраваш аз бас ки хор кард

ابر سخای خسروش از بس که خوار کرد

Шери худо , алӣ вале , шоҳи зулфиқор

شیر خدا، علیّ ولی، شاه ذوالفقار

Коби Хизр ба хок дараш ифтихор кард

کآب خَضِر به خاک درش افتخار کرد

Гар боди ҳифз ӯ ба наботот бугзарад

گر باد حفظ او به نباتات بگذرد

Битавон либоси ҷанги зи барг чанор кард

بتوان لباس جنگ ز برگ چنار کرد

Рӯй аду дар оина рояташ надид

روی عدو در آینهٔ رایتش ندید

Ҳргаҳи зафари мушоҳида корзор кард

هرگه ظفر مشاهدهٔ کارزار کرد

Шоҳо ! насими лутфи ту бар дӯзах ар гузашт

شاها!نسیم لطف تو بر دوزخ ار گذشت

Кори ҳазор қатраи борон , шарор кард

کار هزار قطرهٔ باران، شرار کرد

Шуд чун саводи дидау мижгон , шуъоъи меҳр

شد چون سواد دیده و مژگان، شعاع مهر

Бар чарх чун сумуми итобат гузор кард

بر چرخ چون سموم عتابت گذار کرد

Ҳам ҳифз туаст ҳомии атфол дар раҳм

هم حفظ توست حامی اطفال در رحم

То дар замонаи ҳалами ту ҳамл виқор кард

تا در زمانه حلم تو حمل وقار کرد

Шабнам ба боғ даҳр тавонад зи ҳифзи ту

شبنم به باغ دهر تواند ز حفظ تو

Ҳамчун ситора , пои сабот устувор кард

همچون ستاره، پای ثبات استوار کرد

Дар ангабини нуфӯз агар кард қаҳри ту

در انگبین نفوذ اگر کرد قهر تو

Монанди мум дар даҳанаш ногувор кард

مانند موم در دهنش ناگوار کرد

Бинишаст то камар ба замин бо тани кабӯд

بنشست تا کمر به زمین با تن کبود

Чун сояи абри ҳалами ту бар кӯҳсор кард

چون سایه ابر حلم تو بر کوهسار کرد

Дар зер об рафт ҳубоб аз гарони танӣ

در زیر آب رفت حباب از گران تنی

Чун такяи шахси ҳалами ту бар рӯзгор кард

چون تکیه شخص حلم تو بر روزگار کرد

Шуд партави нуҷум , гуҳар дар миёни об

شد پرتو نجوم، گهر در میان آب

Чун абри ҳиммати ту эй ҳавоӣ баҳор кард

چون ابر همّت تو ای هوای بحار کرد

Дар зери нахли адли ту , монанди дасти сарв

در زیر نخل عدل تو، مانند دست سرو

Айём , пои амну амонро нигор кард

ایّام، پای امن و امان را نگار کرد

Бар чарх , ҳайбат ту тавонад ба як нигоҳ

بر چرخ، هیبت تو تواند به یک نگاه

Ҳар сӯи ҳазор шакли асад ошкор кард

هر سو هزار شکل اسد آشکار کرد

Дар сояи виқори ту , гардуни ғубор ро

در سایهٔ وقار تو، گردون غبار را

Бар абраши ҳавои натавонад савор кард

بر ابرش هوا نتواند سوار کرد

Пистони меҳр , субҳ наад бар лаби сипеҳр

پستان مهر، صبح نهد بر لب سپهر

Гуёаш Тифл бо хирадат эътибор кард

گویاش طفل با خردت اعتبار کرد

Бинмуд меҳр чун дирами қалб дар миён

بنمود مهر چون درم قلب در میان

Рои ту зар чу бар сари қудрат нисор кард

رای تو زر چو بر سر قَدرت نثار کرد

Дрёдло ! саҳоби баланди хаёл ро

دریادلا! سحاب بلند خیال را

Майлӣ ба боғи мадҳи шумо қатра бор кард

میلی به باغ مدح شما قطره بار کرد

Он роизаст хомаи ман каз каманди лафз

آن رایض است خامهٔ من کز کمند لفظ

Дар дасту пои ашҳби маънӣ ҷидор кард

در دست و پای اشهب معنی جدار کرد

Дорам таъаҷҷубӣ ки ба ин фикрати баланд

دارم تعجّبی که به این فکرت بلند

Пастии толеъами з чаҳ беэътибор кард

پستیّ طالعم ز چه بی‌اعتبار کرد

Бар ман , ситамгари фалак аз бе тараҳҳумӣ

بر من، ستمگر فلک از بی‌ترحّمی

Як сарнавиштро сад ва садро ҳазор кард

یک سرنوشت را صد و صد را هزار کرد

Аз инфеъол рӯ нанамоям ба ҳеҷ кас

از انفعال رو ننمایم به هیچ‌کس

Аз бас ки рӯзгори марои хор ва зор кард

از بس که روزگار مرا خوار و زار کرد

То кӣ умед ин диҳадам дил ки оқибат

تا کی امید این دهدم دل که عاقبت

Хоҳад анояти туам умедвор кард

خواهد عنایت توام امّیدوار کرد