эй бахт , шаби тираи ғамро саҳар омад

ای بخت، شب تیرهٔ غم را سحر آمد

Бурдор сар аз хоб ки хуршеди баромад

بردار سر از خواب که خورشید برآمد

Боди саҳар аз субҳи сафои муждаи расонид

باد سحر از صبح صفا مژده رسانید

Охири шаби ялдои кудурат ба сар омад

آخر شب یلدای کدورت به سر آمد

Айём ки бар рӯй касе дар нгшодӣ

ایّام که بر روی کسی در نگشادی

Шарманда шуд ва аз дар инсоф дар омад

شرمنده شد و از در انصاف در آمد

Хорӣ ки дамидӣ магар аз хоки пас аз марг

خاری که دمیدی مگر از خاک پس از مرگ

Аз ғунчаи дили тнгдлонро бадар омад

از غنچهٔ دل تنگدلان را بدر آمد

Нахлӣ ки зи сарчашмаи кавсар шудаи сероб

نخلی که ز سرچشمهٔ کوثر شده سیراب

Аз миваи мақсӯд чу тӯбо ба бар омад

از میوهٔ مقصود چو طوبی به بر آمد

Чун исои Марям ба замини навбати дигар

چون عیسی مریم به زمین نوبت دیگر

Аз модари айёми яке хуш писар омад

از مادر ایّام یکی خوش‌پسر آمد

Зебои писарии слмаҳи аллоҳ ки зи хӯбӣ

زیبا پسری سلّمه‌اللّه که ز خوبی

Бар тозаи ниҳоли чамани ҷон , самар омад

بر تازه نهال چمن جان، ثمر آمد

Тифлӣ ки ба хурдӣ чу маи ид бузург аст

طفلی که به خردی چو مه عید بزرگ است

Хурдӣ ки ба тифлӣ чу гуҳар муътабар омад

خردی که به طفلی چو گهر معتبر آمد

Моҳӣ ки блндохтру покизаи гҳрзод

ماهی که بلنداختر و پاکیزه گهرزاد

Ҳурӣ ки парии шаклу млоик сайр омад

حوری که پری شکل و ملایک سیر آمد

Шамъӣ ки зи равшандилӣ ва хона фурӯзӣ

شمعی که ز روشندلی و خانه‌فروزی

Чун мардумаки дидаи аҳл назар омад

چون مردمک دیدهٔ اهل نظر آمد

Дарии сети гиронмоя ки аз мартабау қадар

درّی‌ست گرانمایه که از مرتبه و قدر

Гӯйии садафаши оинаи моҳ ва хур омад

گویی صدفش آینهٔ ماه و خور آمد

Лаълии сети гиромӣ ки зи ганҷинаи умед

لعلی‌ست گرامی که ز گنجینهٔ امّید

Дар домани мақсӯд ба хӯн ҷигар омад

در دامن مقصود به خون جگر آمد

Меҳрии сет ки дар хотами иқбол нигин аст

مهری‌ست که در خاتم اقبال نگین است

Наҷмии сет ки бар афсари давлат гуҳар омад

نجمی‌ست که بر افسر دولت گهر آمد

Аз шоибаҳи айб мубарро ва чу исо

از شایبهٔ عیب مبراّ و چو عیسی

Бе касби зи анвоъи ҳунари баҳра вар омад

بی‌کسب ز انواع هنر بهره‌ور آمد

Ҳарчанд ки дар бурҷи шарафи икшбаҳ моҳ аст

هرچند که در برج شرف یکشبه ماه است

Рухсора ӯ ғайрати шамс ва қамар омад

رخسارهٔ او غیرت شمس و قمر آمد

Чун обу гули қолаб ӯро бисириштанд

چون آب و گل قالب او را بسرشتند

Бо оби вгли омехтаи шер вшкр омад

با آب وگل آمیخته شیر وشکر آمد

Бар рӯй замин ҳар ки бибинад рух ӯ ро

بر روی زمین هر که ببیند رخ او را

Гуяд маликаст инки ба шакл башар омад

گوید ملک است اینکه به شکل بشر آمد

Аз шираи ҷони моҳзри аввалӣ ки ҷаҳон ро

از شیرهٔ جان ماحضر اولی که جهان را

Меҳмони азизии сет ки нав аз сафар омад

مهمان عزیزی‌‌ست که نو از سفر آمد

Дар омаданаш ҳеҷ наомад ба замини пой

در آمدنش هیچ نیامد به زمین پای

Аз бас ки талабкори висол падар омад

از بس که طلبکار وصال پدر آمد

Чун меҳр қадам карда зи сар , аз раҳи таъзим

چون مهر قدم کرده ز سر، از ره تعظیم

Дар хизмати Кайхусрав ҷмшидФр омад

در خدمت کیخسرو جمشیدفر آمد

Маи кавкабаи беҳрузи Муҳамад , ки чу меҳраш

مه کوکبه بهروز محمّد، که چو مُهرش

Дар зери нигини хушк ватару баҳр ва бар омад

در زیر نگین خشک و تر و بحر و بر آمد

Пеши кафи ҷўдш ки муҳӣтии сети гҳрбхш

پیش کف جودش که محیطی‌ست گهربخش

Сад қулзуму Аммон ба шумор шимур омад

صد قلزم و عمّان به شمار شمر آمد

Бахшед ҷаҳонӣ ба суолӣ ва хаҷал шуд

بخشید جهانی به سوالیّ و خجل شد

Аз бас ки ҷаҳон дар назараш мухтасар омад

از بس که جهان در نظرش مختصر آمد

Зар бар дар ӯ гарчи ба хокаст баробар

زر بر در او گرچه به خاک است برابر

Хок дар ӯ лек баробар ба зар омад

خاک در او لیک برابر به زر آمد

Кард онкии зи хок дар ӯ серумаи бениш

کرد آنکه ز خاک در او سرمهٔ بینش

Чун мардумаки дидаи саросар басар омад

چون مردمک دیده سراسر بصر آمد

Сад ҳалаи фалаки бофти зи тори зари хуршед

صد حلّه فلک بافت ز تار زر خورشید

Бар халъати райш . . . Остар омад

بر خلعت رایش ... آستر آمد

Насар фалак аз баҳр чаҳ тоир шудаи воқеъ

نسر فلک از بهر چه طایر شده واقع

Гарна зи неи новак ӯ бар ҳазар омад

گرنه ز نی ناوک او بر حذر آمد

эй онкии шаби тори аҷали оташи теғат

ای آنکه شب تار اجل آتش تیغت

Бадхоҳи туро сӯии адам роҳбар омад

بدخواه تو را سوی عدم راهبر آمد

Аз шодии он , тири турои мондаи даҳани боз

از شادی آن، تیر ترا مانده دهن باز

Каз ғайб ба ӯ муждаи фатҳ взФр омад

کز غیب به او مژدهٔ فتح وظفر آمد

Ҳар сӯхтаро барқи итоби ту пас аз марг

هر سوخته را برق عتاب تو پس از مرگ

Чун барги гулу лола . . . омад

چون برگ گل و لاله ... آمد

Бадхоҳ ки меҳмони дами теғ ту гардид

بدخواه که مهمان دم تیغ تو گردید

Паймонаи заҳри аҷалаши мо ҳзр омад

پیمانهٔ زهر اجلش ما حضر آمد

Овозаи адли ту дар офоқ илм шуд

آوازهٔ عدل تو در آفاق علم شد

Афсонаи ҷӯади ту ба олам смр омад

افسانهٔ جود تو به عالم سمر آمد

Айём ( ва ) лиёлӣ чу сифедии всёҳӣ

ایّام (و) لیالی چو سفیدیّ وسیاهی

Дар доираи зери нигини ту дар омад

در دایرهٔ زیر نگین تو در آمد

Қавли ту писандида чу таҳсил камол аст

قول تو پسندیده چو تحصیل کمال است

Феъли ту хушоянда чу касб ҳунар омад

فعل تو خوشاینده چو کسب هنر آمد

Сад гӯнаи ҳунар дар сар ҳар мӯии ту дарҷ аст

صد گونه هنر در سر هر موی تو درج است

Монанди маъонӣ ки ниҳон дар сувар омад

مانند معانی که نهان در صور آمد

Дар боғи санои ту дили оҳанг ғазал кард

در باغ ثنای تو دل آهنگ غزل کرد

Дар замзамаи булбул ба забон дигар омад

در زمزمه بلبل به زبان دگر آمد

Аз ғамзаи занӣ бар раги ҷон нештар омад

از غمزه زنی بر رگ جان نیشتر آمد

Хуноба азон ин ҳама аз чашм тар омад

خونابه ازان این‌همه از چشم‌ تر آمد

Дар тозаи ниҳоли ту хами впич дар омад

در تازه نهال تو خم وپیچ در آمد

То дасти хаёл ки туро дар камар омад

تا دست خیال که ترا در کمر آمد

Ҳар фитна ки бархезад ва аз по нанишинад

هر فتنه که برخیزد و از پا ننشیند

Сари фитнаи он саф , мижаи фитна гар омад

سر فتنهٔ آن صف، مژهٔ فتنه‌گر آمد

Фарёд азон шӯх ки чун музтарибам дид

فریاد ازان شوخ که چون مضطربم دید

Дар ханда шуд ва як ду қадам пештар омад

در خنده شد و یک دو قدم پیشتر آمد

То боз ба доғ дигарам ҷони бгдозд

تا باز به داغ دگرم جان بگدازد

Аз баҳри фиреби дилами он сайдгар омад

از بهر فریب دلم آن صیدگر آمد

Аз омадан ӯ тапиши дил хабарам дод

از آمدن او تپش دل خبرم داد

Бо онкӣ ба сӯем чу бало бехабар омад

با آنکه به سویم چو بلا بی‌خبر آمد

Майлӣ надиҳад дод дигар бар дар ӯ суд

میلی ندهد داد دگر بر در او سود

Бархез ки бояд ба дар додгар омад

برخیز که باید به در دادگر آمد

Олии гҳро ! зоти ту олитар азон аст

عالی گهرا! ذات تو عالی‌تر ازان است

Кари ӯҳдаи авсоф ту битавон бадар омад

کر عهدهٔ اوصاف تو بتوان بدر آمد

Гӯйем дуои ту ки қуфл дар мақсӯд

گوییم دعای تو که قفل در مقصود

Мафтӯҳ ба мифтоҳи дуоӣ саҳар омад

مفتوح به مفتاح دعای سحر آمد

То фарз тавон кард ки дар гулшани айём

تا فرض توان کرد که در گلشن ایّام

Фарзанди халаф , нахли падарро самар омад

فرزند خلف، نخل پدر را ثمر آمد

Бодои занами оби бақои хурраму сарсабз

بادا زنَمِ آب بقا خرّم و سرسبز

Зоти ту ки ин тозаи самарро шаҷар омад

ذات تو که این تازه ثمر را شجر آمد

Мақсӯди ту аз лутфи худо ҷумла барояд

مقصود تو از لطف خدا جمله برآید

Каз лутфи ту мақсӯди ҳамаи халқ бар омад

کز لطف تو مقصود همه خلق بر آمد