Чунон ҳарорати хуршед , боз шуд ҷонкоҳ

چنان حرارت خورشید، باز شد جانکاه

Ки об бар сари хеш аз ҳубоб зад харгоҳ

که آب بر سر خویش از حباب زد خرگاه

Замин чу гӯри ситамгари зи бас ки тофта шуд

زمین چو گور ستمگر ز بس که تافته شد

Ба ранг дӯд сазадгар дамади зи хоки гиёҳ

به رنگ دود سزد گر دمد ز خاک گیاه

Ҳаво ба мартабае гарм шуд ки парвона

هوا به مرتبه‌ای گرم شد که پروانه

зи бими ҷон чу самандари барад ба шуълаи паноҳ

ز بیم جان چو سمندر برد به شعله پناه

Дарин ҳавои гдозндаҳи ҷой он дорад

درین هوای گدازنده جای آن دارد

Ки офтоби гудозад ба як ду ҳафта чу моҳ

که آفتاب گدازد به یک دو هفته چو ماه

Чунон зи тоби ҳаво гарм шуд бисоти замин

چنان ز تاب هوا گرم شد بساط زمین

Ки об , май натавонади қадами ниҳод ба роҳ

که آب، می‌نتواند قدم نهاد به راه

зи тоби оташи хуршед , ҷой ҳайрат нест

ز تاب آتش خورشید، جای حیرت نیست

Ба пои шер , пай соя гирифтад рӯбоҳ

به پای شیر، پی سایه گرفتد روباه

Басӣ аҷаб набӯд зини ҳавои хораи гудоз

بسی عجب نبود زین هوای خاره گداز

Ки теғ кӯҳ шавад об дар миён меаҳ

که تیغ کوه شود آب در میان میاه

Дарин ҳаво сазад аз ғояти ҳарорати об

درین هوا سزد از غایت حرارت آب

Ки акс меҳр шавад чун саводи дидаи сиёҳ

که عکس مهر شود چون سواد دیده سیاه

Ҳаво чу оҳи шррбори аҳли ишқ , диҳад

هوا چو آه شرربار اهل عشق، دهد

Нишони азин ғазали ошиқонаи ҷонкоҳ

نشان ازین غزل عاشقانهٔ جانکاه

Раҳи фироқ дарозасту бахти ман гумроҳ

ره فراق دراز است و بخت من گمراه

Ниҳоли васл баландасту дасти ман кӯтоҳ

نهال وصل بلند است و دست من کوتاه

зи нанги ман шуда он нури дида хок нишин

ز ننگ من شده آن نور دیده خاک‌نشین

Ки ҳамчуи ашки мабодои бгирмши сари роҳ

که همچو اشک مبادا بگیرمش سر راه

Биё ки офиятии ғайр азин наме донам

بیا که عافیتی غیر ازین نمی‌دانم

Ки бехабар чу бало бар серуми рисӣ ногоҳ

که بی‌خبر چو بلا بر سرم رسی ناگاه

Шикваи ҳасани турои бурқаъи ҷамол бас аст

شکوه حسن ترا برقع جمال بس است

Ба офтоб касеро куҷост тоби нигоҳ

به آفتاب کسی را کجاست تاب نگاه

зи бими хуии ту лаб бастаам , вале тарсам

ز بیم خوی تو لب بسته‌ام، ولی ترسم

Ки сар баровард аз чоки синаи оташи оҳ

که سر برآورد از چاک سینه آتش آه

зи чоки синаи ман сад хиҷолатаст туро

ز چاک سینهٔ من صد خجالت است ترا

Наузи биллоҳ агар аз дилами шӯии огоҳ

نعوذ‌باللّه اگر از دلم شوی آگاه

Сари иродати аҳли муҳаббат ва дар дӯст

سر ارادت اهل محبّت و در دوست

Рухи ниёзи ману хоки остонаи шоҳ

رخ نیاز من و خاک آستانهٔ شاه

Сари сарири имомат , алии бен Мӯсо

سر سریر امامت، علیّ‌بن موسی

Ки ҳамчуи ҳазрати борӣ , барии сет аз ашбоаҳ

که همچو حضرت باری، بری‌ست از اشباه

Шҳншӣ ки ба ҷое расонади мавкиби қадар

شهنشی که به جایی رساند موکب قدر

Ки обрӯӣ млоик фузуд гирди сипоҳ

که آبروی ملایک فزود گرد سپاه

зи шавқи саҷдаи даргоҳ ӯ равост ки халқ

ز شوق سجدهٔ درگاه او رواست که خلق

Дигар ба ҷои қадам , бар замин ниҳанд ҷбоаҳ

دگر به جای قدم، بر زمین نهند جباه

Фурӯғи рои баландаши даруни чашмаи меҳр

فروغ رای بلندش درون چشمهٔ مهر

Ба чашми ақли намояд чу Юсуфи андари чоҳ

به چشم عقل نماید چو یوسف اندر چاه

Ба дидае ки хаёли итоб ӯ гузарад

به دیده‌ای که خیال عتاب او گذرد

Чу офтоб бисӯзад ҷаҳони зи тоби нигоҳ

چو آفتاب بسوزد جهان ز تاب نگاه

Зиҳии замин дарат ғайрати ҳазор сарир

زهی زمین درت غیرت هزار سریر

Зиҳии ғубори раҳати зинати ҳазор кулоҳ

زهی غبار رهت زینت هزار کلاه

Забон гушӯда шавад кӯдакони аҳди туро

زبان گشوده شود کودکان عهد ترا

Ба зикри ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ

به ذکر اشهد ان لا‌اله الّا‌اللّه

Чу гӯр , тира ва танг оядаш ҷаҳон ба назар

چو گور، تیره و تنگ آیدش جهان به نظر

Гар афканӣ ба дили танги мӯр , партави ҷоҳ

گر افکنی به دل تنگ مور، پرتو جاه

Ба санг хора кунигар ҳаволаи идрок

به سنگ خاره کنی گر حوالهٔ ادراک

зи иттисоли шуъоъ басар шавад огоҳ

ز اتّصال شعاع بصر شود آگاه

Сазад ки аз ҳаваси саҷдаи ту , Тифли алиф

سزد که از هوس سجدهٔ تو، طفل الف

зи батни хомаи бзоид чу шахси дол , ду тоа

ز بطن خامه بزاید چو شخص دال، دو تاه

зи тундбоди наҳифи ту гоҳ ҳамла сазад

ز تندباد نهیب تو گاه حمله سزد

Ки ҷурми моҳ парешон шавад чу хирмани коҳ

که جرم ماه پریشان شود چو خرمن کاه

Ба даст , пайкари теғи ту баҳри хунхории сет

به دست، پیکر تیغ تو بحر خونخواری‌ست

Ки бози мондаи дарави сад ҳазор ҷони зи шиноа

که باز مانده درو صد هزار جان ز شناه

Фурӯғи Юсуфи қадари тугар ба чоҳ уфтад

فروغ یوسف قدر تو گر به چاه افتد

Сазад ки об чу фаввораи саркашад аз чоҳ

سزد که آب چو فوّاره سرکشد از چاه

зи бас ки шавқ ба омурзиши гунаҳи дорӣ

ز بس که شوق به آمرزش گنه داری

Бар ту моя хиҷлат шавад вараъ чу гуноҳ

بر تو مایهٔ خجلت شود ورع چو گناه

Дар биҳишт ки бар аҳли маъсияти бандад ?

در بهشت که بر اهل معصیت بندد؟

Ба ҳашар агар бигушое лаби шафоати хоҳ

به حشر اگر بگشایی لب شفاعت خواه

Шҳо ! зи толеъи носозгори икчндӣ

شها! ز طالع ناسازگار یکچندی

Ҷудо фитодам азин остон ба сад икроҳ

جدا فتادم ازین آستان به صد اکراه

зи ҳоли хеш чаҳ гӯям , ту низ май доне

ز حال خویش چه گویم، تو نیز می‌دانی

Ки ҳол буд парешону рӯзгори табоҳ

که حال بود پریشان و روزگار تباه

Кунун чигуна кунам шукри инки бор дигар

کنون چگونه کنم شکر اینکه بار دگر

Рухи ниёзи ниҳодам ба хоки ин даргоҳ

رخ نیاز نهادم به خاک این درگاه

Умедвори чунонам ки дасти ман гирӣ

امیدوار چنانم که دست من گیری

зи пои дамӣ ки дар оем ба зери бори гуноҳ

ز پا دمی که در آیم به زیر بار گناه

Манам каминаи сегӣ аз сегон даргаи ту

منم کمینه سگی از سگان درگه تو

Ки номи ман ба никуии фитода дар афвоҳ

که نام من به نکویی فتاده در افواه

Марост малики сухани малик ва мекунам исбот

مراست ملک سخن ملک و می‌کنم اثبات

Ки хомаи ду забон даъвӣ марост гувоҳ

که خامهٔ دو زبان دعوی مراست گواه

Марои ҳасад ба касе нест то кунам даъвӣ

مرا حسد به کسی نیست تا کنم دعوی

Касе гарми зи ҳасади муддаии сет , бисмии аллоҳ !

کسی گرَم ز حسد مدّعی‌ست، بسم‌اللّه!

Забони даъвии ман кӯтаҳӣ агар дорад

زبان دعوی من کوتهی اگر دارد

Забони хома табъам намешавад кӯтоҳ

زبان خامهٔ طبعم نمی‌شود کوتاه

Забон бабанд азин гӯна гуфт вгўи майлӣ

زبان ببند ازین گونه گفت‌وگو میلی

Барор дасти дуои сӯии боргоҳи илоҳ

برآر دست دعا سوی بارگاه اله

Ҳамеша то ки буд ҳафтаи мунъақид аз рӯз

همیشه تا که بود هفته منعقد از روز

Мудом то ки буд соли мунтазам аз моҳ

مدام تا که بود سال منتظم از ماه

Занад агар ба хилофи ту як нафаси айём

زند اگر به خلاف تو یک نفس ایّام

Ҷабин субҳ шавад ҳамчу рӯй шом , сиёҳ

جبین صبح شود همچو روی شام، سیاه