Чу сарви қади ту аз май ба печу тоби даройад

چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید

Чу боди сарди марои дил ба изтироби даройад

چو باد سرد مرا دل به اضطراب درآید

Дро ба азми сабӯҳӣ чу офтоби сабоҳӣ

درآ به عزم صبوحی چو آفتاب صباحی

Ки бахт ношудаи бедори ман , зи хоби даройад

که بخت ناشده بیدار من، ز خواب درآید

Чу бо хаёли ту шабҳо ба гуфт вгўӣ дар оем

چو با خیال تو شبها به گفت‌وگوی در آیم

зи дард дил нагузорам ки дар ҷавоби даройад

ز درد دل نگذارم که در جواب درآید

Бар он серум ки забонгар ба пурсишам бигушоед

بر آن سرم که زبان گر به پرسشم بگشاید

Кунам азуи гилаи чандон ки дар итоби даройад

کنم ازو گله چندان‌که در عتاب درآید

Фиғон азонкаҳ кунад азми кулбаи ман ва бар дар

فغان ازانکه کند عزم کلبه من و بر در

Касе бибинаду натавонад аз ҳиҷоби даройад

کسی ببیند و نتواند از حجاب درآید

Чу ғунча , прдгиӣ каз ҳиҷоб рӯ нанамудӣ

چو غنچه، پردگی‌ای کز حجاب رو ننمودی

Кунун чу шамъ ба ҳар маҷлисии хароби даройад

کنون چو شمع به هر مجلسی خراب درآید

Хаданг ӯ наниҳад по ба манзили дили майлӣ

خدنگ او ننهد پا به منزل دل میلی

Касе зи баҳр чаҳ дар манзили хароби даройад

کسی ز بهر چه در منزل خراب درآید