Аз бас ки доим бегунаҳ озурдаам аз ёри худ

از بس که دایم بی‌گنه آزرده‌ام از یار خود

Шармандагӣҳо май кашам , пеши насиҳати кори худ

شرمندگیها می‌کشم، پیش نصیحت‌کار خود

Сад бор агар афсун кунам , шӯри ҷунун афзӯн кунам

صد بار اگر افسون کنم، شور جنون افزون کنم

Ёрб чаҳ созам чун кунам , дармондаам дар кори худ

یارب چه سازم چون کنم،‌ درمانده‌ام در کار خود

Фориғи зи завқи маҳфилам , вази сози ъушрати ғофилам

فارغ ز ذوق محفلم، وز ساز عشرت غافلم

Дар гӯшаи ғами хўшдлм , бо нолаҳои зори худ

در گوشه غم خوشدلم، با ناله‌های زار خود

Дониста аз ҳолами бтар , ҳар рӯз аз рӯз дигар

دانسته از حالم بتر، هر روز از روز دگر

Аз завқи ин , ҳар дами хабар май пурсад аз бемори худ

از ذوق این، هر دم خبر می‌پرسد از بیمار خود

Мастӣ ки дорам волҳм , дар пой ӯгар ҷони даҳум

مستی که دارم والهم، در پای او گر جان دهم

Сад миннати дигари нуҳум , бар ҷони миннати дори худ

صد منت دیگر نهم، بر جان منت‌دار خود

Дил аз ман он ошӯби ҷон , бараду паии дафъи гумон

دل از من آن آشوب جان، برد و پی دفع گمان

Гуҳи дӯстам бо душманон , гуҳи ёр бо ағёри худ

گه دوستم با دشمنان، گه یار با اغیار خود

Дар базмсозӣ дам ба дам , бетобам аз доғи ситам

در بزم‌سازی دم‌به‌دم، بی‌تابم از داغ ستم

Пеши ту бояд бӯданам , шарманда аз атвори худ

پیش تو باید بودنم، شرمنده از اطوار خود

Гум шуд дили пари орзӯ , ман дар ба дар дар ҷуст ваҷу

گم شد دل پر آرزو، من در‌به‌در در جست‌وجو

Майлӣ биё бигузар азу , дигар макун озори худ

میلی بیا بگذر ازو، دیگر مکن آزار خود