Саҳрои дили з оташ мешуд ҳиҷоби сӯз

صحرای دل ز آتشِ مَی شد حجاب‌سوز

Зад оташам ба ҷони зи рухи офтоби сӯз

زد آتشم به جان ز رخ آفتاب‌سوز

Аввали з рӯй гарм , диламро кабоб кард

اوّل ز روی گرم، دلم را کباب کرد

Охир ба ханда намакин шуд кабоби сӯз

آخر به خندهٔ نمکین شد کباب‌سوز

Будам азу чу шуълаи оташ дар изтироб

بودم ازو چو شعلهٔ آتش در اضطراب

Бо онкӣ буд бихўдӣам изтироби сӯз

با آنکه بود بیخودی‌ام اضطراب‌سوز

Ҳар дам шудӣ з бихўдӣам гарми сад итоб

هر دم شدی ز بیخودی‌ام گرم صد عتاب

Гар оташ ҳиҷоб набӯдӣ итоби сӯз

گر آتش حجاب نبودی عتاب‌سوز

Имшаби хаёли он лаби пуршӯр то ба рӯз

امشب خیال آن لب پرشور تا به روز

Дар чашми хўнФшон чу намак буд хоби сӯз

در چشم خونفشان چو نمک بود خواب‌سوز

Майлӣ дар орзӯӣ ҷамолаш насӯхтӣ

میلی در آرزوی جمالش نسوختی

Гар офтоб ҳасан набӯдӣ ниқоби сӯз

گر آفتاب حسن نبودی نقاب‌سوز