эй хуши он сайд ки осӯдаи зи ҷон додани хеш

ای خوش آن صید که آسوده ز جان دادن خویش

Дид зондохтни тири ту афтодани хеш

دید ز انداختن تیر تو افتادن خویش

Шаб ки дар базм ба афсурда дилон биншинӣ

شب که در بزم به افسرده‌دلان بنشینی

Шамъи сӯзади зи пушаймонии астодни хеш

شمع سوزد ز پشیمانیِ اِستادن خویش

Аз ҷавобаши ман овораи чунон навмедам

از جوابش منِ آواره چنان نومیدم

Ки Фромш кунам аз нома фиристодани хеш

که فرامش کنم از نامه فرستادن خویش

Ёр хоҳад ки ба маргам шавад осӯда ва ман

یار خواهد که به مرگم شود آسوده و من

Шармсории кашам аз сахтии ҷон додани хеш

شرمساری کشم از سختی جان دادن خویش

Хории ишқ , мусаллам шудаи майлӣ бар ман

خواری عشق، مسلّم شده میلی بر من

Дорам ин мартаба , аз мартаба наниҳодан хеш

دارم این مرتبه، از مرتبه ننهادن خویش