Ҷафои ёр , чунон бардаи эътибор аз ман

جفای یار، چنان برده اعتبار از من

Ки ғайр ояду пурсади нишони ёр аз ман

که غیر آید و پرسد نشان یار از من

Ҷавоби номаи шавқами ҳадиси навмидии сет

جواب نامه شوقم حدیث نومیدی‌ست

Ки қосид омад ва бигузашт шармсор аз ман

که قاصد آمد و بگذشت شرمسار از من

Марази ишқам ва беморӣам чунон саъб аст

مرض عشقم و بیماری‌ام چنان صعب است

Ки нест ғайри аҷал , каси умедвор аз ман

که نیست غیر اجل، کس امیدوار از من

Умедвории майлӣ ба сабр буд ва кунун

امیدواری میلی به صبر بود و کنون

Ки дар миён балоем , кунад канор аз ман

که در میان بلایم، کند کنار از من