эй қосиди фархунда , зи ағёр наоне

ای قاصد فرخنده، ز اغیار نهانی

Худро чаҳ шавадгар бар дилдори расонӣ

خود را چه شود گر بر دلدار رسانی

Ман худ зи ҷунун ҳеҷ надонам ки чаҳ гӯям

من خود ز جنون هیچ ندانم که چه گویم

Назора кун ин ҳол ва бигӯ ончии доне

نظاره کن این حال و بگو آنچه که دانی

Ҳарчанд ки шавқ аз ҳади тақрир бурун аст

هرچند که شوق از حد تقریر برون است

Зинҳор ки тақсир макун ончии туоне

زنهار که تقصیر مکن آنچه توانی

Гӯйӣ ки фалон ғмздаҳ мегуфт ки бе ту

گویی که فلان غمزده می‌گفت که بی‌تو

Ҷон додам ва дорам зи ту сад дили нигаронӣ

جان دادم و دارم ز تو صد دل‌نگرانی

Сад нома , гирифтам ки наярзад ба ҷавобӣ

صد نامه، گرفتم که نیرزد به جوابی

Кам зонка шӯии ранҷа ба як узри забонӣ ?

کم زانکه شوی رنجه به یک عذر زبانی؟

эй шохи гули тоза , зи дилбастагии ман

ای شاخ گل تازه، ز دلبستگی من

Наврустаи ниҳоли ту басӣ дошт гаронӣ

نورسته نهال تو بسی داشت گرانی

Нобӯдани майлии сабаб хуррамӣ туаст

نابودن میلی سبب خرمی توست

Ман бе ту агар дайри нмонм , ту Бамоне

من بی‌تو اگر دیر نمانم، تو بمانی