Дар айёми рӯза ба аз рӯзи мо шаб

در ایّام روزه به از روز ما شب

Ки хуршеди ман бар наҳораст то шаб ( ? )

که خورشید من بر نهار است تا شب(؟)

Хушам бо сияҳи рӯзии худ ки гоҳе

خوشم با سیه‌روزی خود که گاهی

Дар андешаи уфтам ки рӯзаст ё шаб

در اندیشه افتم که روز است یا شب

Дарин рӯза , по баста рӯзҳоем

درین روزه، پا بسته روزهایم

Ки бошад гурезони азин рӯзҳо шаб

که باشد گریزان ازین روزها شب

Мудом аз чаҳ дар фикри рӯзи фироқам

مدام از چه در فکر روز فراقم

Ба оҳ дамодам кунам рӯзро шаб

به آه دمادم کنم روز را شب

Мъозоллаҳ аз рӯзи сахтӣ ки халқӣ

معاذاللّه از روز سختی که خلقی

Чу майлӣ бихоҳанд бо сад дуои шаб

چو میلی بخواهند با صد دعا شب