Аз ҳарими васл , маҳҷӯрам намебоист дошт

از حریم وصل، مهجورم نمی‌بایست داشت

Яъне аз наздики худ даврам намебоист дошт

یعنی از نزدیک خود دورم نمی‌بایست داشت

эй Масеҳи дардмандон , чун насими васл буд

ای مسیح دردمندان، چون نسیم وصل بود

Аз сумуми ҳиҷр ранҷурам намебоист дошт

از سموم هجر رنجورم نمی‌بایست داشت

Ман ки будам чун маи равшандил аз хуршеди васл

من که بودم چون مه روشندل از خورشید وصل

Ҳамчуи шамъи субҳ , бе наварам намебоист дошт

همچو شمع صبح، بی نورم نمی‌بایست داشت

Аз май васли ту чун паймонаи дил пар нашуд

از می وصل تو چون پیمانه دل پر نشد

Ин қадар зон ҷуръа махмурам намебоист дошт

این قدر زان جرعه مخمورم نمی‌بایست داشت

Гар дилатро заррае наздик медидам ба меҳр

گر دلت را ذره‌ای نزدیک می‌دیدم به مهر

намешудамгар давр , маъзӯрам намебоист дошт

می‌شدم گر دور، معذورم نمی‌بایست داشت

Ман ки чун хуршеди субҳ васл будам пардаи сӯз

من که چون خورشید صبح وصل بودم پرده سوز

Дар ҳиҷоби ҳиҷр мастурам намебоист дошт

در حجاب هجر مستورم نمی‌بایست داشت

Ҳамчуи майлӣ дар ғами ободи фаромӯшӣ , чунин

همچو میلی در غم آباد فراموشی، چنین

Бенишон бо ном машҳурам намебоист дошт

بی نشان با نام مشهورم نمی‌بایست داشت