Оташ ки шуълаи орият аз ҷон мо гирифт

آتش که شعله عاریت از جان ما گرفت

Чун барқи ишқ буд ки дар ошно гирифт

چون برق عشق بود که در آشنا گرفت

эй бас ки дар фироқи ту аз бахти вожгӯн

ای بس که در فراق تو از بخت واژگون

Нафрин хеш кардаму гардун дуо гирифт

نفرین خویش کردم و گردون دعا گرفت

Ҳар ҷо ки ҷони хаста ба беморӣ ӣӣ фитод

هر جا که جان خسته به بیماری ئی فتاد

Ишқ ту рафту байъати дард аз даво гирифт

عشق تو رفت و بیعت درد از دوا گرفت

Ин дил ки анкабути завоёи меҳнат аст

این دل که عنکبوت زوایای محنت است

Ёрб чисон ба доми ҳияли ин ҳмогрФт

یارب چسان به دام حیل این هماگرفت

эй биўФои хаёли ту чандон ба рӯзи ҳиҷр

ای بیوفا خیال تو چندان به روز هجر

Паҳлавӣ мо нишаст ки буи вафо гирифт

پهلوی ما نشست که بوی وفا گرفت

Рӯзӣ китоб ҳастӣ мо менавишт чарх

روزی کتاب هستی ما می نوشت چرخ

Тақдир рафт нусхаи асл аз бало гирифт

تقدیر رفت نسخه اصل از بلا گرفت

Шармандаи хаёли туам кам қабул кард

شرمنده خیال توام کم قبول کرد

Ман хок будам ӯ зи карам тўтё гирифт

من خاک بودم او ز کرم توتیا گرفت

Ишроқ чун ду чашми ту дар хшксоли ҳиҷр

اشراق چون دو چشم تو در خشکسال هجر

Чандон гиристам ки канорам гё гирифт

چندان گریستم که کنارم گیا گرفت