Чунин ки шӯри ту дар сохт димоғ ман аст

چنین که شور تو در ساخت دماغ من است

зи шуғли дарди ту кӣ марги ҳам фироқ ман аст

ز شغل درد تو کی مرگ هم فراغ من است

Магӯ ки шуъла оҳам насузад анҷум ро

مگو که شعله آهم نسوزد انجم را

Ки бар ҷабини ма инак нишони доғ ман аст

که بر جبین مه اینک نشان داغ من است

Расонади хоҳӣ агар ҷуръае ба мо борӣ

رساند خواهی اگر جرعه ای به ما باری

Кунун ки оташ сӯзанда дар суроғ ман аст

کنون که آتش سوزنده در سراغ من است

Хаёлро дилу андешаро ҷигари сӯзад

خیال را دل و اندیشه را جگر سوزد

Азин шароб ки дар соғари димоғ ман аст

ازین شراب که در ساغر دماغ من است

Ба ҷои барг кунун шуъла бар диҳад ишроқ

به جای برگ کنون شعله بر دهد اشراق

Аз он дарахт ки нашаваш зи фаръи боғ ман аст

از آن درخت که نشوش ز فرع باغ من است