Сӯзи ғам ту кард қазои сарнавишти мо

سوز غم تو کرد قضا سرنوشت ما

эй дар ғами ту шуълаи оташи биҳишти мо

ای در غم تو شعله آتش بهشت ما

Ин абри новаки ту ҳаманоба сина дошт

این ابر ناوک تو همانابه سینه داشت

Колмоси ҷои сабза бар омад зи кишти мо

کالماس جای سبزه بر آمد ز کشت ما

Дӯзах ба пушти гармии айёми ҳиҷри ту

دوزخ به پشت گرمی ایام هجر تو

Хешӣ гирифт бо гулу оби сиришти мо

خویشی گرفت با گل و آب سرشت ما

Зоҳид ба ишқ кӯш ки миҳроби савмиъа

زاهد به عشق کوش که محراب صومعه

Уфтад ба саҷдаи пеши замини кунишати мо

افتد به سجده پیش زمین کنشت ما

Ишроқи буии бодаи малоики баради зи ҳуш

اشراق بوی باده ملائک برد ز هوش

Ҷоӣӣ агар ниҳанд бноӣии зи хишти мо

جائی اگر نهند بنائی ز خشت ما