Пас пери бўолФзли шайхро бомиҳнаҳ фиристод ва гуфт бхдмти волидаи машғӯли шӯ . Шайх мутаваҷҷеҳ шуд ва бмиҳнаҳ омад ва дар он савмиъа кӣ нишаст ӯ буд бинишаст ,у қоидаи зуҳд брзидн гирифт ,у васвосии азим падед омад , чунонк дару девор май шастӣ ва дар вузӯи чандини офтоба об бирехтӣу баҳри намозӣ ғуслӣ кардӣ . Ва ҳаргиз бар ҳеҷ дару девор такя накардӣ ,у паҳлуи брҳич фаррош наниҳодӣ ва дарин муддати пероҳанӣ танҳо доштӣ , баҳр вақте кӣ бдридии пори ҳ Эй биравӣ дӯхтӣ , то чунон шуд кӣ он пероҳани бист ман гашта буд . Вҳргз бо ҳеҷ кас хусумат накард . Ва алои буқати зарурат бо кас сухан нагуфт , ва дарин муддати буруз ҳеҷ нахурду ҷузи бик то нон рӯза накушод ва ба шаби бедор будӣ . Ва дар савмиъаи хеш дар миёни девор ба миқдори болоу паҳнои хеши ҷойгоҳии сохт , ва дар биравӣ андар овехт . Чун дар онҷо шудӣ дар сарой ва дар хонаи вдри он мавзе ҷумла бибастӣ ва ба зикри машғӯл будӣ ,у гӯшҳои хеш ба пунба бигирифтӣ то ҳеҷ овоз нашунӯд , ки хотир ӯ бшўлд . Ва пайвастаи муроқибати сар хеш мекард то ҷузи ҳақи субҳонау таъолии ҳеҷ чиз бар дил вай нагзарад . Ва ба куллӣ аз халқ эъроз кард . Чун муддатӣ барин бигузашт тоқати суҳбат халқ намедошт ,у дидори халқи заҳмати роҳ ӯ меомад . Пайваста ба саҳроҳо мешудӣ ва дар кӯҳ ва биёбонҳо май гаштӣ , ва аз мбоҳоаҳ саҳро мехӯрдӣ , ва як моҳ ва бист рӯз дар саҳро гум шудӣ , чунонк падар ӯ шабу рӯз ӯро май тлбидӣ ва наёфтӣ , то магар касе аз мардумони меҳана бҳизм шудандӣ , ва ё ба зироат , ва ё корвонии шайхро ҷое дар саҳрои бдидндӣ , хабар ба падари шайхи оўрдндӣ , падар бирафтӣу вайро боз оварадӣ ,у шайх аз барои рзоءи падар боз омадӣ . Чун рӯзӣ чанд мақом кардӣ тоқати заҳмат халқ надоштӣ , бигурехтӣ ва ба кӯҳу биёбон .

پس پیر بوالفضل شیخ را بامیهنه فرستاد و گفت بخدمت والده مشغول شو. شیخ متوجه شد و بمیهنه آمد و در آن صومعه کی نشست او بود بنشست، و قاعدۀ زهد برزیدن گرفت، و وسواسی عظیم پدید آمد، چنانک در و دیوار می‌شستی و در وضو چندین آفتابه آب بریختی و بهر نمازی غسلی کردی. و هرگز بر هیچ در و دیوار تکیه نکردی، و پهلو برهیچ فراش ننهادی و درین مدت پیراهنی تنها داشتی، بهر وقتی کی بدریدی پار‌ه‌ای بروی دوختی، تا چنان شد کی آن پیراهن بیست من گشته بود. وهرگز با هیچ کس خصومت نکرد. و الا بوقت ضرورت با کس سخن نگفت، و درین مدت بروز هیچ نخورد و جز بیک تا نان روزه نگشاد و به شب بیدار بودی. و در صومعۀ خویش در میان دیوار به مقدار بالا و پهنای خویش جایگاهی ساخت، و در بروی اندر آویخت. چون در آنجا شدی در سرای و در خانه ودر آن موضع جمله ببستی و به ذکر مشغول بودی، و گوش‌های خویش به پنبه بگرفتی تا هیچ آواز نشنود، که خاطر او بشولد. و پیوسته مراقبت سر خویش می‌کرد تا جز حقّ سبحانه و تعالی هیچ چیز بر دل وی نگذرد. و به کلی از خلق اعراض کرد. چون مدتی برین بگذشت طاقت صحبت خلق نمی‌داشت، و دیدار خلق زحمت راه او می‌آمد. پیوسته به صحراها می‌شدی و در کوه و بیابانها می‌گشتی، و از مباحاة صحرا می‌خوردی، و یک ماه و بیست روز در صحرا گم شدی، چنانک پدر او شب و روز او را می‌طلبیدی و نیافتی، تا مگر کسی از مردمان میهنه بهیزم شدندی، و یا به زراعت، و یا کاروانی شیخ را جایی در صحرا بدیدندی، خبر به پدر شیخ آوردندی، پدر برفتی و وی را باز آوردی، و شیخ از برای رضاء پدر باز آمدی. چون روزی چند مقام کردی طاقت زحمت خلق نداشتی، بگریختی و به کوه و بیابان.

Баъд аз он кӣ шайхро ҳолат бидон дараҷа расед , аз вай савол карданд кӣ эй шайх , мо туро дар он вақт бо перии маҳиб май дидем , он пер ки буд ? шайх гуфт Хизр буд , алайҳи ассалом

بعد از آن کی شیخ را حالت بدان درجه رسید، از وی سؤال کردند کی ای شیخ، ما ترا در آن وقت با پیری مهیب می‌دیدیم، آن پیر که بود؟ شیخ گفت خضر بود، علیه السلام

Ва ба хати шайхи абўолқсми ҷунайди бен алӣ алшрмқонӣ дидам , кӣ набишта буд кӣ ман бо шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳа алъзиз мешудам , дар роҳи мҳнаҳ , дар бар ӯ мерафтам , фарои кӯҳии ин бечораро гуфт : ё абоолқсми ин кӯҳ онаст ки худои ъзу ҷли Идрӣсро алайҳи алслми азинҷо ба осмони барад кӣ врФъноаҳи мконои улёу ишорат ба кӯҳӣ кард кӣ маърӯфаст ба савмиъаи Идрӣси алайҳи алслм ,у бараду фарсангии ҳрў ва тайёронаст . Пас шайх гуфт дарин кӯҳ касоне бошанд кӣ аз шарқу ғарби биёянду шаб ӣнҷо бошанд ва бисёре мсҷдҳост карда , ва мо низ басӣ ӣнҷо бӯдаем . Шабии мо дарин кӯҳ будем телӣаст чунонк пора аз кӯҳ берун дорад , чунонк агар касе бар онҷо раваду Фрўнгрд , саҷҷодаи барони тел фурӯ кардем ва бо нафаси гуфтем кӣ агар дар хоби шӯии пораи пораи гардӣ . Чун порае аз қуръони брхўондим ва ба суҷуд рафтем хоб ғалаба кард , дар хоби шудем , дар вақти ФрўоФтидим . Чун аз хоби бедори шудеми худро дидем дар ҳаво , зинҳор хостем . Худованди таъолии моро аз ҳаво бо сар кӯҳ оварад ба фазли хеш ва бештар нишаст шайхи брботи куҳан будӣ ва он рботист бар канори меҳана бар сари роҳи бдрўозаҳи меҳанаи наздик , онрои з ақл гӯйанд . Ва рботист дар роҳи Тӯс , аз мҳнаҳ то онҷои ду фарсанг , дар домани кӯҳ , онрои работи сар калла хонанд ва бар дарвозаи меҳана кӣ бгўрстон шаванд . Шайх гуфт рӯзии гулӣ буд бнирў ва моро дилтангӣ буд , дар вақти баста буд , мо биёмадем ва бар дар сарой бинишастем , волида Фродрмӣ омад ва мегуфт : во дароӣ , водроӣ ! ва мо ҷавобии некӯ май гуфтем чун донистем ки вай бирафт мо бархестему кафш дар ангушти гирифтем ва мерафтем то работи гӯристон , чун онҷо фаро раседем , пойро бишустему кафш дар пой кардем ва дар бздим . Работ ваон фароз омад ва дар бикшод , ва барон кафш мо менагирист ва мегуфт : ин чунин рӯзии бозини гулу вҳл , кафш вай хушкаст ! вайро аҷаб меомад . Мо дар шудем , хона буд , дар онҷои шудему чӯбакии фарози пас дроФкндим , гуфтем ё бори худоӣ , ё худованди баҳақи туу баҳақи бори худои туу баҳақи худовандии ту , бтў ва ба азимати ту ва ба ҷалоли ту ва ба кибриёеи ту ва ба султонии ту ва ба субҳонии ту ва ба Комронии ту , кӣ ҳарчи эшон хостаанд ва ту эшонро бидодае , ва ҳар чаҳ нахостаанду фаҳм эшон бидон нарасидааст ва ту эшонро махсӯс кардае ,у ҳарч дар илми мхзўну макнуни тест ки касро бидон итилоъ несту касро бидон роҳ несту каси онро нашинохтааст ва надонистааст магари ту , ки онрои азин бандаи дареғи надорӣ ва мақсӯдҳо ҳосил кунӣ . Чун ин дуои бкрдими бози беруни омадему бози босарои омадем .

و به خط شیخ ابوالقسم جنید بن علی الشرمقانی دیدم، کی نبشته بود کی من با شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز می‌شدم، در راه مهنه، در بر او می‌رفتم، فرا کوهی این بیچاره را گفت: یا اباالقسم این کوه آنست که خدای عزّ و جلّ ادریس را علیه السلم ازینجا به آسمان برد کی وَرَفَعْناهُ مَکاناً عَلِیًّا و اشارت به کوهی کرد کی معروفست به صومعۀ ادریس علیه السلم، و برد و فرسنگی حرو و تیاران است. پس شیخ گفت درین کوه کسانی باشند کی از شرق و غرب بیایند و شب اینجا باشند و بسیاری مسجدهاست کرده، و ما نیز بسی اینجا بوده‌ایم. شبی ما درین کوه بودیم تلی است چنانک پارۀ از کوه بیرون دارد، چنانک اگر کسی بر آنجا رود و فرونگرد، سجاده برآن تل فرو کردیم و با نفس گفتیم کی اگر در خواب شوی پاره پاره گردی. چون پاره‌ای از قرآن برخواندیم و به سجود رفتیم خواب غلبه کرد، در خواب شدیم، در وقت فروافتیدیم. چون از خواب بیدار شدیم خود را دیدیم در هوا، زینهار خواستیم. خداوند تعالی ما را از هوا با سر کوه آورد به فضل خویش و بیشتر نشست شیخ برباط کهن بودی و آن رباطیست بر کنار میهنه بر سر راه بدروازۀ میهنه نزدیک، آنرا ز عقل گویند. و رباطیست در راه طوس، از مهنه تا آنجا دو فرسنگ، در دامن کوه، آنرا رباط سر کله خوانند و بر دروازۀ میهنه کی بگورستان شوند. شیخ گفت روزی گلی بود بنیرو و ما را دلتنگی بود، در وقت بسته بود، ما بیامدیم و بر در سرای بنشستیم، والده فرادرمی‌آمد و می‌گفت: وا درای، وادرای! و ما جوابی نیکو می‌گفتیم چون دانستیم که وی برفت ما برخاستیم و کفش در انگشت گرفتیم و می‌رفتیم تا رباط گورستان، چون آنجا فرا رسیدیم، پای را بشستیم و کفش در پای کردیم و در بزدیم. رباط وان فراز آمد و در بگشاد، و بران کفش ما می‌نگریست و می‌گفت: این چنین روزی بازین گل و وحل، کفش وی خشکست! وی را عجب می‌آمد. ما در شدیم، خانۀ بود، در آنجا شدیم و چوبکی فراز پس درافکندیم، گفتیم یا بار خدای، یا خداوند بحقّ تو و بحقّ بار خدایی تو و بحقّ خداوندی تو، بتو و به عظمت تو و به جلال تو و به کبریایی تو و به سلطانی تو و به سبحانی تو و به کامرانی تو، کی هرچ ایشان خواسته‌اند و تو ایشان را بداده‌ای، و هر چه نخواسته‌اند و فهم ایشان بدان نرسیده است و تو ایشان را مخصوص کرده‌ای، و هرچ در علم مخزون و مکنون تست که کس را بدان اطلاع نیست و کس را بدان راه نیست و کس آنرا نشناخته است و ندانسته است مگر تو، که آنرا ازین بنده دریغ نداری و مقصودها حاصل کنی. چون این دعا بکردیم باز بیرون آمدیم و باز باسرای آمدیم.

Ин ҷумлаи ибодати гоҳҳои шайх бӯдааст ки чун дар меҳана будӣ бештари дарин мавозиъ будӣу ӣнҷо қарор гирифтӣ , ва бисёр мавозиъ дигар ҳаст ки агар зикр он карда шавад , дароз гардад ва дар зикри он фоида беш азин набӯд кӣ агар касеро худоӣ тавфиқ диҳад ва бдинҷоӣ расад , зиёрат кунад ва донад кӣ ин мавозиъи қадамгоҳи ин бузургвори асри вигонаҳ ҷаҳон бӯдааст .

این جمله عبادت گاههای شیخ بوده است که چون در میهنه بودی بیشتر درین مواضع بودی و اینجا قرار گرفتی، و بسیار مواضع دیگر هست که اگر ذکر آن کرده شود، دراز گردد و در ذکر آن فایده بیش ازین نبود کی اگر کسی را خدای توفیق دهد و بدینجای رسد، زیارت کند و داند کی این مواضع قدمگاه این بزرگوار عصر ویگانۀ جهان بوده است.

Пас шайхи мо пайваста аз халқ мегурехтӣ ва дарин мавозиъ танҳо ба ибодату муҷоҳидату риёзати машғӯл май будӣ ,у падари шайхи пайваста ӯро май ҷустӣ то баъди як моҳ ё кам ё беш бнгризд .

پس شیخ ما پیوسته از خلق می‌گریختی و درین مواضع تنها به عبادت و مجاهدت و ریاضت مشغول می‌بودی، و پدر شیخ پیوسته او را می‌جستی تا بعد یک ماه یا کم یا بیش بنگریزد.