Ва падари шайх ҳикоят кард кӣ : ҳар шаб чун аз намоз фориғ шудамӣ ва бо сарои омадамӣ , дар саройро занҷир кардамӣ ,у гӯш май доштамӣ то бўсъиди бхсбд . Чун ӯ сарбоз наҳодӣу гумони ?бардамӣ ки ӯ дар хоб шуд , ман бхФтмӣ . Шабӣ дар нимаи шаб аз хоб дар омадам . Нигоҳ кардам , бўсъидро дар хона надидам , бархестам ва дар сарой талаб кардам наёфтам . Бадар сарой шудам , занҷир набӯд . Бози омадам ва бихуфтаму гӯш май доштам , буқати бонги намоз , аз дар сарой даромад оҳиста , ва дар сарой занҷир кард ва дар ҷома хоб шуд ва бихуфт . Чанд шаби гӯш май доштам ҳамин мекард , ва ман он ҳадис биравӣ изҳор накардаму хештан аз он ғофили сохтам аммо ҳар шаб ӯро гӯш май доштами маро чунонк шафқат падарон бошад , дили бондишҳои мухталиф сафар мекард ки алсдиқи мўлъи бсўءи алзн , бо худ мегуфтам ки ӯ ҷавонаст , набошад ки бҳкми алшбоби шуъбаи ман алҷнўн , аз шаётини ҷин ё инси яке роҳ ӯ бузанд . Хотирам бар он қарор гирифт ки як шаб ӯро гӯш дорам то куҷо меравад ва дар чаҳ кораст . Як шаб чун ӯ бархест ва берун шуд , бархестам ва бар асар ӯ берун шудаму чндонк ӯ мерафт ман бар асари вай аз давр мерафтаму чашм бар вай май доштам , чунонк вайро аз ман хабар набӯд . Бўсъид мерафт то брбот куҳан расед ва дар фароз кашиду чӯбӣ дар пас дар ниҳод , ва ман бар вазни он хонаи муроқибати аҳвол ӯ мекардам . ӯ фароз шуд ва дар хонаи чӯбии ниҳода буду расании даравии баста , чӯб барграфт , ва дар гӯшаи он масҷиди чоҳӣ буд , басари он чоҳ шуду расан дар пои худ баст ва он чӯб кӣ расан дар ваии баста буд басари чоҳи фарози ниҳоду хештанро аз он бёўихт , сари зер ,у қуръон оғоз кард вмни гӯш май доштам , саҳаргоҳро қуръон хатм карда буд . Пас хештанро аз он чоҳ баркашиду чӯби ҳам бар он қарор биниҳод ва дар боз кард ва берун омад ва дар миёни работи бўзўи машғӯли гашт . Ман аз боми фурӯи омадам ва ба таъҷил бахона бозомадам ва барқарор бихуфтам то ӯ даромад ва чунонк ҳар шаб , сарбози ниҳод . Вақти он буд кӣ ҳар шаби брхостмӣ , бархестаму хештан аз он даври доштам ва чунонк пайвастаи маъҳуд буд ӯро бедор кардам ва ба ҷамоат рафтему баъд аз он чанд шабҳо ӯро гӯши доштам , ҳар шаб ҳамчунин мекарду муддатии барин риёзати мувозиб буду пайвастаи ҷоруби баргирифта будӣ ва масоҷид мерафтӣ ,у зуъафоро бар корҳо мъўнт мекардӣу бештари шабҳо дар миёни он дарахт шудӣ кӣ бар дар Машҳад муқаддас ҳаст ,у хештан бар шохӣ аз он дарахти афкандӣ ва ба зикри машғӯл будӣ дар кули аҳвол ва дар сармоҳои сахт ба оби сард ғуслҳо кардӣу хизмати даравишони бетон хеш кардӣ .

و پدر شیخ حکایت کرد کی: هر شب چون از نماز فارغ شدمی و با سرای آمدمی، در سرای را زنجیر کردمی، و گوش می‌داشتمی تا بوسعید بخسبد. چون او سرباز نهادی و گمان بردمی که او در خواب شد، من بخفتمی. شبی در نیمه شب از خواب در آمدم. نگاه کردم، بوسعید را در خانه ندیدم، برخاستم و در سرای طلب کردم نیافتم. بدر سرای شدم، زنجیر نبود. باز آمدم و بخفتم و گوش می‌داشتم، بوقت بانگ نماز، از در سرای درآمد آهسته، و در سرای زنجیر کرد و در جامۀ خواب شد و بخفت. چند شب گوش می‌داشتم همین می‌کرد، و من آن حدیث بروی اظهار نکردم و خویشتن از آن غافل ساختم اما هر شب او را گوش می‌داشتم مرا چنانک شفقت پدران باشد، دل باندیشهای مختلف سفر می‌کرد که اَلصَّدیقُ مُولَعُ بسُوءِ الظَّنِ، با خود می‌گفتم که او جوانست، نباشد که بحکم اَلشَّبابُ شُعبةٌ مِن الجُنونِ، از شیاطین جن یا انس یکی راه او بزند. خاطرم بر آن قرار گرفت که یک شب او را گوش دارم تا کجا می‌رود و در چه کارست. یک شب چون او برخاست و بیرون شد، برخاستم و بر اثر او بیرون شدم و چندانک او می‌رفت من بر اثر وی از دور می‌رفتم و چشم بر وی می‌داشتم، چنانک وی را از من خبر نبود. بوسعید می رفت تا برباط کهن رسید و در فراز کشید و چوبی در پس در نهاد، و من بر وزن آن خانه مراقبت احوال او می‌کردم. او فراز شد و در خانه چوبی نهاده بود و رَسَنی دروی بسته، چوب برگرفت، و در گوشۀ آن مسجد چاهی بود، بسر آن چاه شد و رسن در پای خود بست و آن چوب کی رسن در وی بسته بود بسر چاه فراز نهاد و خویشتن را از آن بیاویخت، سر زیر، و قرآن آغاز کرد ومن گوش می‌داشتم، سحرگاه را قرآن ختم کرده بود. پس خویشتن را از آن چاه برکشید و چوب هم بر آن قرار بنهاد و در باز کرد و بیرون آمد و در میان رباط بوضو مشغول گشت. من از بام فرو آمدم و به تعجیل بخانه بازآمدم و برقرار بخفتم تا او درآمد و چنانک هر شب، سرباز نهاد. وقت آن بود کی هر شب برخاستمی، برخاستم و خویشتن از آن دور داشتم و چنانک پیوسته معهود بود او را بیدار کردم و به جماعت رفتیم و بعد از آن چند شبها او را گوش داشتم، هر شب همچنین می‌کرد و مدتی برین ریاضت مواظب بود و پیوسته جاروب برگرفته بودی و مساجد می‌رفتی، و ضعفا را بر کارها معونت می‌کردی و بیشتر شبها در میان آن درخت شدی کی بر در مشهد مقدس هست، و خویشتن بر شاخی از آن درخت افکندی و به ذکر مشغول بودی در کل احوال و در سرماهای سخت به آب سرد غسلها کردی و خدمت درویشان بتن خویش کردی.

Ва дар миёни сухани рӯзӣ бар забони шайхи мо рафтааст кӣ рӯзии мо май гуфтем ки илму амалу муроқибат ҳосил омад , ғайбатӣ май бояд азин . Дар нагиристем , ин маънӣ дар ҳеҷ чиз наёфтем , магар дар хизмати даравишон , кӣ азои ?ераади аллоҳи бъбди хирои дилаи алии зл нафса . Пас бхдмти даравишони машғӯли шудем ва ҷойгоҳ нишасту мбрзу мтўзои эшон пок медоштем чун муддатии барин мувозибат кардем ва ин малакаи гашт , аз ҷиҳати даравишони бсؤоли машғӯли шудем кӣ ҳеҷ сахттар азин надидем бар нафас . Ҳар ки моро медид бобтдои як динор медод , чун муддатии баромад камтар шуд то бдонгӣ боз омад , ва фурӯтар меомад то бики миўиз ва як ҷўз боз омад то чунон шуд кӣ ин қадар низ намедоданд . Пас рӯзӣ ҷамъӣ буданд ва ҳеҷ кушода намешуд , мо дастор кӣ дар сар доштем дар роҳ эшон ниҳодему баъд аз он кафш фурухтем , пас остари ҷбаҳи пас аўраҳ . Падари мо рӯзии моро бидид сари бараҳнау тани бараҳна , ӯро тоқат барисед , гуфт эй писари охири инро чаҳ гӯйанд ? гуфтам : инро ту мадон миҳнкӣ гӯйанд .

و در میان سخن روزی بر زبان شیخ ما رفته است کی روزی ما می‌گفتیم که علم و عمل و مراقبت حاصل آمد، غیبتی می‌باید ازین. در نگریستیم، این معنی در هیچ چیز نیافتیم، مگر در خدمت درویشان، کی اِذا اَرادَ اللّه بَعَبْدٍ خَیراً دَلَّهُ عَلی ذُلِّ نَفْسِهِ. پس بخدمت درویشان مشغول شدیم و جایگاه نشست و مبرز و متوضای ایشان پاک می‌داشتیم چون مدتی برین مواظبت کردیم و این ملکه گشت، از جهت درویشان بسؤال مشغول شدیم کی هیچ سخت‌تر ازین ندیدیم بر نفس. هر که ما را می‌دید بابتدا یک دینار می‌داد، چون مدتی برآمد کمتر شد تا بدانگی باز آمد، و فروتر می‌آمد تا بیک میویز و یک جوز باز آمد تا چنان شد کی این قدر نیز نمی‌دادند. پس روزی جمعی بودند و هیچ گشاده نمی‌شد، ما دستار کی در سر داشتیم در راه ایشان نهادیم و بعد از آن کفش فروختیم، پس آستر جبه پس اَوْره. پدر ما روزی ما را بدید سر برهنه و تن برهنه، او را طاقت برسید، گفت ای پسر آخر این را چه گویند؟ گفتم: این را تو مدان میهنکی گویند.