Пас шайхи мо пайваста масоҷид мерафтӣу молу ҷоҳи хеш дар роҳи даравишону халқ базл мекардӣ , агар худ луқмаи нон буд , ва чун чизе биравӣ мушкил шудӣ пои бараҳна ба наздики пирбўолФзл ҳасан шудӣ ба сарахс ,у ашколи бардоштӣ ва боз омадӣ

پس شیخ ما پیوسته مساجد می‌رفتی و مال و جاه خویش در راه درویشان و خلق بذل می‌کردی، اگر خود لقمۀ نان بود، و چون چیزی بروی مشکل شدی پای برهنه به نزدیک پیربوالفضل حسن شدی به سرخس، و اشکال برداشتی و باز آمدی

Ва аз шайхи Абдуссамад , кӣ аз мурӣдони шайх буд , ба ривоятии дуруст омадааст кӣ : бештари авқоти дарин ҳолат ки шайх ба сарахс мешудӣ , дар ҳаво муъаллақ мерафтӣ миёни осмону замин , влкни ҷузи арбоби тасаввуфи ндидндӣу пери бўолФзл мурӣдӣ дошт Аҳмади ном , рӯзии шайхро , дид ки дар ҳаво меомад , ба наздики пери бўолФзл дар шуд ва гуфт бўсъид меҳанӣ меояд , ва дар миёни осмону замини пер бўолФзл гуфт ту он бидидӣ ? гуфт бидидам . Гуфт аз дунё берун нашӯй то нобӣно нагардӣ . Шайх Абдуссамад гуфт ки Аҳмади дрохри умр нобӣно шуд чунонк пери бўолФзл ишорат карда буд

و از شیخ عبدالصمد، کی از مریدان شیخ بود، به روایتی درست آمده است کی: بیشتر اوقات درین حالت که شیخ به سرخس می‌شدی، در هوا معلق می‌رفتی میان آسمان و زمین، ولکن جز ارباب تصوف ندیدندی و پیر بوالفضل مریدی داشت احمد نام، روزی شیخ را، دید که در هوا می‌آمد، به نزدیک پیر بوالفضل در شد و گفت بوسعید میهنی می‌آید، و در میان آسمان و زمین پیر بوالفضل گفت تو آن بدیدی؟ گفت بدیدم. گفت از دنیا بیرون نشوی تا نابینا نگردی. شیخ عبدالصمد گفت که احمد درآخر عمر نابینا شد چنانک پیر بوالفضل اشارت کرده بود

Чун шайхи мо муддатии барин сифат муҷоҳидат кард , пеши бўолФзл ҳасан шуд ба сарахс ,у яксоли дигари пеши вай буд . Ва пер ӯро бонўоъ риёзатҳо фармуд .

چون شیخ ما مدتی برین صفت مجاهدت کرد، پیش بوالفضل حسن شد به سرخس، و یکسال دیگر پیش وی بود. و پیر او را بانواع ریاضتها فرمود.

Пас пери бўолФзли шайхро бўъбдолрҳмн слмӣ шуду хирқа аз ваии ФрогрФту шайхи абдурраҳмони слмӣ аз дасти абўолқсми нсрободӣ ва ӯ аз дасти шблӣ ва ӯ аздсти ҷунайд ва ӯ аз дасти сиррии сиқтӣ ва ӯ аз дасти маърӯфи крхӣ ва ӯ аз дасти ҷаъфари содиқ ва ӯ аз дасти падари хеши Муҳамади боқир ва ӯ аз дасти падари хеши алии зини алъобдин ва ӯ аз дасти падари хеши амӣралмуъминӣни ҳусайн ва ӯ аз дасти падари хеши амири алмؤмнини алии бен абии толиби разии аллоҳи анҳуам аҷмъин ва ӯ аз дасти Муҳамади Мустафои салавоти аллоҳу саломаи алайҳ чун шайхи мо хирқа гирифт пеши бўолФзл ҳасан омад бўолФзл гуфт акнӯн тамом шуд . Бо меҳана бояд шуду халқро бхдоӣ таъолӣ хонд ва панд дод .

پس پیر بوالفضل شیخ را بوعبدالرحمن سلمی شد و خرقه از وی فراگرفت و شیخ عبدالرحمن سلمی از دست ابوالقسم نصرآبادی و او از دست شبلی و او ازدست جنید و او از دست سری سقطی و او از دست معروف کرخی و او از دست جعفر صادق و او از دست پدر خویش محمد باقر و او از دست پدر خویش علی زین العابدین و او از دست پدر خویش امیرالمؤمنین حسین و او از دست پدر خویش امیر المؤمنین علی بن ابی طالب رضی اللّه عنهم اجمعین و او از دست محمد مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه چون شیخ ما خرقه گرفت پیش بوالفضل حسن آمد بوالفضل گفت اکنون تمام شد. با میهنه باید شد و خلق را بخدای تعالی خواند و پند داد.